Dominee Anne van Voorst

13/04/2023

Op zaterdagavond 15 april wordt het Oekrainse paasfeest gevierd hier in de Dorpskerk om 19.00. uur. De dienst wordt georganiseerd door de Stichting Diaconale hulpverlening Aalten in samenwerking met de gezamenlijke kerken.
Voorgangers in deze dienst zijn Anne van Voorst (PKN), Dennis van de Wal (Chr GK)en Jos Droste (RK). Daarnaast zal een delegatie van het Oost Nederlands Kamerkoor een aantal Oekraïense liederen ten gehore brengen.
Deze dienst is allereerst bedoeld voor de Oekraïense vluchtelingen en hun begeleiders of gastgezinnen maar uiteraard zijn ook anderen hierbij van harte welkom.

Wie geïnteresseerd is, is dus welkom. En als jullie OekraÏners in jullie omgeving hebben, willen jullie hen dan ook wijzen op dit bericht?

27/02/2023

Meditatief ochtendgebed en wandeling!
Op de eerste woensdag van de maand is voortaan het Kerkelijk Centrum aan de Markt in Dinxperlo geopend voor een meditatief ochtendgebed met aansluitend een wandeling van ongeveer 5 km.
We beginnen om 09.30 uur met een ochtendgebed. Daarna drinken we koffie en gaan we op pad! Bij terugkomst eten we samen onze zelf meegebrachte lunch!
Iedereen is van harte welkom! Ook van buiten de kerk en/of van buiten Dinxperlo.
De wandeling heb ik vanmiddag al gelopen. Verrassend en mooi!
Tot Woensdag!

31/08/2022

07/03/2022

Dag 6
“Ik heb hier al eens gezegd en het is ook waar: wat de mens zich verschaft of aanneemt van buitenaf, is niet goed. Je moet God niet aannemen of beschouwen als buiten jezelf, maar als jou eigen en als binnen in jou. Ook moet je niet dienen of handelen om een bepaalde reden, niet omwille van God, niet voor je eigen eer of om wat dan ook dat buiten jezelf ligt, maar uitsluitend om wat in jou je eigen wezen en je eigen leven is.”
Eckhart hield de mens voor dat hij in eenheid met zichzelf zou moeten leven en niet verdeeld moest worden in zijn gerichtheid op wat er buiten is. Dat geldt ook dus ook voor God. Ook die is in jou te vinden. En wanneer je die buiten jezelf zoekt, raak je verdeeld. Toen ik vandaag over dit citaat nadacht, besefte ik dat er veel waarheid zit in wat Eckhart zegt. Voor mij betekent dit dat ik in alles wat ik doe, dit zou moeten doen vanuit een innerlijke focus op wie ik ten diepste ben. Mijn doen en handelen dat voortkomt uit mijn diepste zelf waar ik ook één ben met God. Dan doe ik wat mijn eigen wezen en eigen leven is. Heel soms heb ik het gevoel dat dit handelen zo vanuit mijzelf stroomt. Dan ervaar ik een diepe eenheid. Tegelijkertijd dient het leven van elke dag zich aan waarin van alles en nog wat gedaan wordt. Waardoor het lang niet altijd gemakkelijk is om die innerlijke focus te bewaren. Het is dan de kunst om niet verdeeld te raken want dan wordt alles wat er gedaan wordt, een moeten. Een van buiten opgelegde norm of taak waaraan ik moet voldoen. I.p.v. eenheid beleef ik dan een verscheurdheid. Een niet kunnen beantwoorden aan…. Terwijl alles wat ik doe van binnenuit mag komen. Vanuit mezelf, vanuit God. Dan doe ik misschien hetzelfde. En toch heel anders. Het is de kunst om die innerlijke focus te bewaren. Een uitspraak als deze is daarbij weer een mooie herinnering, die ongetwijfeld nog vaak herhaald zal moeten worden.

06/03/2022

Dag 5
“In de innerlijkste bron daar ontspring ik in de Heilige Geest, daar is één leven, één wezen en één werken. Al wat God verricht is één. Daarom baart Hij mij als Zijn zoon zonder enig onderscheid.”
De afgelopen jaren leefde ik, net als de meesten van ons, een leven dat sterk teruggeworpen was op jezelf. De sociale contacten waren veel minder dan voorheen. Dat heeft bij mij een proces van verinnerlijking op gang gebracht. Iets wat er altijd al wel was, is nu duidelijker in mij naar boven gekomen. Een ingekeerd zijn, een stilte ervaren, een rust die soms alles in mij doet stil vallen. Een stilte die haast tastbaar wordt, waarin God zichtbaar wordt en ook weer niet omdat het zo stil is. Dat is wat er in mij naar boven komt, wanneer ik de woorden lees van Eckhart dat in de innerlijkste bron, ik ontspring. Daar is één leven, één wezen en één werken. Soms is dat gevoel van eenheid er; een concentratie waarin alles samenvalt. Een kracht die alles draagt en voortbrengt. Dat ik uit die stilte of bron voortkom, is op dat moment niet moeilijk voor te stellen. Wel dat God mij als Zijn Zoon baart. Onmiddellijk komt dan in mij boven dat ik Jezus niet ben en ook niet kan zijn. Liever schrijf ik dan dat God mij als zijn zoon baart. Zonder hoofdletter. Dat kan ik dan weer wel schrijven. Hoe bijzonder is dat. En het wordt al helemaal bijzonder dat dit niet alleen voor mij geldt. Maar een ieder is zoon of dochter, door God gebaard, vanuit de innerlijkste bron. Het is die ervaring in mij die daarom zo botst op de werkelijkheid zoals die zich op dit moment aan mij voor doet. Dan zou ik willen vluchten naar die stilte in mij en de buitenwereld buiten willen sluiten. Terwijl ik ook weet dat die ‘binnenkant’ van mij alleen kan bestaan als ik ook in de wereld sta. Geloven is niet een ontvluchten aan de wereld. Maar er juist in willen staan om de eenvoudige reden omdat de wereld en wie daarop wonen, het werk is van God en uiteindelijk ook uit diezelfde bron voortkomt. En dus zal ik mijn weg moeten vinden tussen wat ik zo vanuit mijn innerlijkste bron weet en wat ik op mij heen zie aan lijden.

05/03/2022

Dag 4
“Maar waarom leef je? Om te leven, en toch weet je niet waarom je leeft. Zo begerenswaard is het leven in zich zelf dat men het om het leven zelf begeert. Het leven is zo edel dat het direct uit God in de ziel stroomt. En juist omdat het zo direct uit God stroomt, willen zij leven. Wat is leven? Gods zijn is mijn leven.”

Waarom leef ik? Misschien is het vreemd maar ik heb mezelf deze vraag nooit gesteld. Omdat het een vraag is waarvan ik er diep van overtuigd ben dat ik deze vraag niet kan beantwoorden. Eckhart schrijft dat je leeft om te leven maar je weet niet waarom je leeft. Dat is precies hoe ik het aanvoel. Dat ik leef, hoewel ik niet weet waarom. Ik geloof ook dat het antwoord uiteindelijk niet door mijzelf gegeven kan worden. Want mijn leven komt uit God voort en daarom zegt Eckhart ook: wil je leven. Dat is ook iets wat ik om me heen zie: dat mensen willen leven, dat de levenskracht ondanks alles toch doorgaat. Vaak ben ik onder de indruk wanneer ik zie hoe iemand na een hele moeilijke periode toch de draad oppakt. Hoe ondanks alles het leven doorgaat. Daarom is het naar mijn gevoel ook zo verdrietig als dat voor iemand niet zo geldt. En uiteindelijk geen andere uitweg meer ziet dan zijn of haar leven terug te geven aan de bron waaruit dat leven voortkomt. Intens verdrietig omdat het zo haaks staat op wat leven is en zou moeten zijn: stromend vanuit Gods zijn, stromend vanuit Liefde.
Het is ook intens verdrietig als dat leven voor iemand niet meer schijnt te tellen. Intens verdrietig wanneer zoveel levens abrupt gestopt worden onder het geweld van een oorlog. Het staat zo haaks op wat leven is. En hoe ik dat aanvoel. Dat staat zo in schril contrast. Dan kan ik niet anders dan hopen dat het leven, hoe dan ook, blijft stromen uit God.

04/03/2022

Dag 3:

“Waarom is God mens geworden? Opdat ik als dezelfde God geboren zou worden, daarom. En gestorven is God opdat ik aan de wereld en alle geschapen dingen ontsterf.”

Een uitspraak als deze moet eerst even bij me indalen. Want de gedachte dat ik als God geboren zou worden, gaat allereerst mijn verstand te boven, maar ook mijn gevoel. Bovendien heeft de geschiedenis en zeker de meest recente, wel geleerd waar het toe kan leiden als iemand zich god waant. Hij wordt er zeker minder menselijk van. Dat heeft Eckhart natuurlijk nooit bedoeld. Daarom heeft hij ongetwijfeld de tweede helft van zijn uitspraak er aan toegevoegd: dat God gestorven is en ik daarom aan de wereld en alle geschapen dingen ontsterf. Met deze toevoeging wordt de eerste in evenwicht gehouden. Want dat ik als God geboren zou kunnen worden, heeft niets te maken met grootheidswaanzin. Het heeft eerder te maken met nederigheid, met loslaten. Met ontvangen. Want dat God mens is geworden, betekent ook dat Hij in elk mens te herkennen is. Dat wellicht God in die ander geboren is. Of wellicht in mij, hoewel me dat moeite kost voor te stellen. Maar dat wat ik wel in deze uitspraak hoor, is dat elk leven goddelijk is en juist daarom uitermate kwetsbaar. Want God is gestorven. Om het voor ons mogelijk te maken om zelf te ontsterven aan de wereld, aan alle geschapen dingen. Om in dat loslaten het leven te zien zoals het is: goddelijk en daarom moet het beschermd worden. Altijd.

03/03/2022

Dag 2

“Hij (Jezus) heeft geleden in dit leven aan honger, aan dorst, aan koude, aan hitte, aan wind, aan regen, aan hagel, aan sneeuw, aan allerlei pijn en bovendien de bittere dood, dat offerde Hij allemaal aan de hemelse Vader ter ere; dat is voor Hemzelf een lofprijzing en een vruchtbaarheid voor alle schepselen die hem willen navolgen door te leven uit Zijn genade met al hun kracht.”

Het lijden van Jezus heeft, om eerlijk te zijn, nooit een belangrijke plaats gehad in mijn geloofsbeleving. Natuurlijk heb ik altijd wel geweten dat het belangrijk was en een centrale rol vervult in het christelijk geloof. Maar die centrale rol heeft het niet gehad in mijn eigen leven. Waar ik anderen weleens de vraag stelde of zij hun eigen ervaringen van lijden konden verbinden aan het lijden van Jezus, stelde ik die vraag nooit aan mezelf. Nu in deze periode het lijden van mensen en van een volk bij mij indringend naar binnen komt, kan ik dit lijden niet los zien van het lijden van Jezus. En komt daarmee mijn vaak gestelde vraag aan anderen nu als een boemerang bij me terug: ‘Kan ik mijn lijden verbinden aan het lijden van Jezus’? Eckhart laat hier zien dat dit lijden van Jezus tot vruchtbaarheid is voor een ieder die hem wil navolgen. Maar het kan pas vruchtbaar zijn, als ik mijn lijden aan dat van Hem kan verbinden. Lijden heeft altijd te maken met verlies, met een totaal uit het lood geslagen zijn, met pijn, het gevoel aan de grond te zitten, met een afsterven aan… Ervaringen die Jezus niet vreemd waren en Hij zelf ook door heeft gemaakt. In mijn lijden sta ik niet alleen en dat geldt voor elk mens. En als ik daarover nadenk, wordt mijn aandacht getrokken naar het laatste deel van deze uitspraak: … door te leven uit Zijn genade met al hun kracht. Misschien is dat wel waar mijn punt van aanhaken bij dat van Jezus ligt: dat het leven mij geleerd heeft dat dingen niet vanzelfsprekend zijn, waardoor ik meer ontvankelijk ben gaan leven. In christelijke woorden: ‘uit genade’. Is dat wat lijden mij kan leren? Zonder het lijden overigens te willen goed praten of toe te dekken met een vroom sausje, want het blijft iets wat er niet zou moeten zijn. Terwijl ik ook weet dat het er is. En ik weet dat mensen ongelooflijk lijden. Maar ik weet ook dat er in dat lijden vreemd genoeg ook een ontvangen is. Juist omdat het leven niet vanzelfsprekend is, mag ik het ontvangen, zoals Jezus.

02/03/2022

Verleden jaar werd mijn inmiddels dagelijkse routine om elke dag iets te schrijven, op Palmpasen abrupt onderbroken omdat ik behoorlijk ziek werd door Corona. Drie weken en een ziekenhuisopname later, zakte de koorts en hoopte ik weer snel de draad op te kunnen pakken. Uiteindelijk zou het 10 maanden duren voordat ik helemaal hersteld was. In die periode werkte ik wel maar niet volledig. De concentratie om elke dag iets proberen te schrijven, was er niet in mijn hoofd. Wel merkte ik dat het spoor dat ik voor mezelf had ingezet, en waar ik anderen in liet delen, een spoor is geworden wat voor mij heilzaam is. Het lukte me om innerlijk de rust te bewaren, me uiteindelijk aan te passen aan de omstandigheden en de gedachte toe te laten dat ik misschien nooit meer de oude zou worden. En toen was daar voor mij, uiteindelijk onverwachts dat moment dat ik voelde: ‘ik ben er weer.’ Volledig hersteld. Hoe bijzonder is dit. En hoe dankbaar want ik besef maar al te goed dat het ook anders had kunnen zijn, als ik om me heen kijk.

De wens om dagelijks weer iets van Eckhart te lezen en te overpeinzen, groeide weer en ik besloot om die draad op te pakken op Aswoensdag, opnieuw zonder enige verwachting van hoe lang ik dit keer zal schrijven. Misschien nu nog wel meer vanuit de overgave dat ik me wil laten leiden door wat er komt.

Dag 1

“Als ik louter lijden vind om God en in God, daar vind ik God, die mijn lijden is.”

Terwijl ik deze uitspraak lees, komen in mijn hoofd de beelden voorbij van plat gebombardeerde flatgebouwen in de Oekraïne. En hoor ik deskundigen uitleggen dat Poetin deze oorlog wil winnen, koste wat kost. Nog nooit is een oorlog zo bij me binnen gekomen als deze. Ik ben verbijsterd dat dit kan, opnieuw kan. Verbijsterd dat een dergelijke leider aanhang vindt. En verbijsterd om een kamerlid in eigen land die zegt dat hij het ook wel kan begrijpen en dat het westen dit over zichzelf heeft afgeroepen. Zoveel onschuldige levens zijn er nu al te betreuren en er zullen er nog vele volgen. Ik kan het allemaal niet begrijpen. Het maakt me op een bepaalde manier ook vleugellam. Want hoe zou ik nu nog over God kunnen spreken? Ik merk dat ik wil zwijgen. Stil zijn. En uitgerekend op de dag, dat ik mijn dagboekoverpeinzingen weer op wil pakken, staat deze tekst bovenaan mijn lijst. Een verschrikkelijk zware tekst over lijden, waarvan ik op het eerste gezicht opstandig denk: ‘vertel dit maar aan de mensen in de Oekraïne’. Zij zijn ten prooi gevallen aan de grootheidswaanzin van een leider, van wie niemand begrijpt wat er precies in zijn hoofd omgaat, behalve dat het duister en donker is. Maar juist omdat het zo volslagen absurd is, zo niet te bevatten dát dit gebeurt, zijn deze woorden troostrijk. Want hoe absurd het ook lijkt: juist in die waanzin van dit veroorzaakte lijden, is God te vinden als de God die lijden is. Ook dat is voor mij niet te bevatten zoals eigenlijk de 40 dagen als weg naar Golgotha niet te bevatten zijn. Want wat toen gebeurde, gebeurt nu weer opnieuw: onschuldige mensen ten prooi vanwege het machtsspel van mensen. In dit lijden is God te vinden, die mijn lijden is. Misschien is dat ook wel wat uiteindelijk troost kan bieden: dat al die mensen die ten prooi zijn gevallen aan de waanzin, niet aan hun lot zijn overgelaten. Maar dat in hen en bij hen en met hen God te vinden is. Wat Poetin ook wil bereiken: hij zal nooit vindplaats zijn van God. En daarom moet hij en zij die met hem zijn, weerstaan worden met alles wat in ons is. Omdat we weten dat God daar niet te vinden is. “Als ik louter lijden vind om God en in God, daar vind ik God”. Het is geen doekje voor het bloeden. Maar een uitspraak die me bewust maakt van hoe kwetsbaar het leven is. Maar in al die kwetsbaarheid nooit alleen gelaten. Omdat God die kwetsbaarheid is. Omdat God te vinden is in dat verwoeste gebouw, de onschuldige slachtoffers. Beredeneren kan ik dit niet maar intuïtief voel ik aan dat met dit geloof de duistere krachten in de wereld weerstaan kunnen en moeten worden: ‘Daar vind ik God, die mijn lijden is.’

24/12/2021

20/12/2021

Wat een geweldig positieve aandacht in de pers!