17/08/2026
Zes eeuwen geleden kwamen pelgrims uit Maasland, Amsterdam en Den Haag naar deze kant van de kerk.
Aan de noordzijde stond de kapel van Onze Lieve Vrouwe ter Nood Gods, met een beeld van Maria die haar gestorven zoon op haar schoot houdt. Mensen kwamen er met hun ziekten en hun zorgen, staken een kaars op en lieten na hun genezing zelfs hun krukken bij het beeld achter. Vrouwen hielden de wacht bij het beeld. De kapel moest twee keer worden vergroot. Met de Reformatie is dat allemaal verdwenen.
In de nieuwe dagkapel hebben we die draad weer opgepakt. Want Maria, de meest gezegende onder alle vrouwen, staat hier centraal, met haar mantel waaronder mensen zich al eeuwen laten beschutten. En met het lied dat ze zong toen ze zwanger was van Jezus. Overigens is dat Magnificat geen wiegenliedje: de machtigen worden erin van hun troon gestoten en de kleinen worden opgetild. Dat is een hoopvolle boodschap.
De dagkapel is een open ruimte, maar toch voelt het wat beschut in de grote, hoge kerk. Je kunt hier zitten, een kaars aansteken, een gebed achterlaten.
