15/02/2026
Uit de toespraak van Franck Ploum 15/2 bij Lukas 10 - De barmhartige Samaritaan:
We leven in een onbarmhartige wereld. Daarmee is meteen gezegd dat deze wereld, zoals die nu functioneert, zich niet ontwikkelt in de richting van een rechtvaardige wereld. Het eigenbelang, de macht, het geld, de oorlogsmachine, de angst regeren. En waar we dat in het verleden kenden van landen op het zuidelijk halfrond en ten oosten van ons, zien we het nu te midden van ons. In de Verenigde Staten regeert de leugen . Maar vooral ook de angst. Niet alleen onder illegalen en migranten, maar ook onder allen die hen nabij willen zijn, die hen barmhartigheid willen tonen. Steeds meer mensen durven niet meer te spreken, mensen zijn bang zich uit te spreken, uit angst voor represailles. En juist dat speelt onbarmhartigheid in de kaart.
We moeten ons niet laten beïnvloeden door het feit dat anderen niet opstaan, niet in beweging komen, hun stem niet meer verheffen. Maar in beweging komen en wèl aan het licht brengen wat niemand meer wil zien: de mens die lang de weg ligt, uitgeput of geslagen, misbruikt of weggehoond, mishandeld of verhandeld, nutteloos verklaard of moegestreden. En dan niet wegkijken maar vanuit ontmoeting barmhartigheid tonen.
Dat vraagt een perspectiefwissel. Het vraagt dat wij in de eerste plaats niet de vraag stellen wie onze naaste is. Het stelt aan ons de vraag of wij naaste willen zijn van de mensen aan kant. Het vraagt ook om open ogen en oren voor wie en waar mensen aan de kant liggen in onze eigen omgeving. Want daar begint het. Barmhartigheid begint niet bij het redden van de wereld, maar bij die ene mens die mij aankijkt, in de straat, in de buurt, in de familie, in de wijk en die vraagt: heb mij lief, doe mij recht, wees mijn naaste, zie dat ik gevangen zit en aan jou vraag je leven met mij te delen. En dat jij, dat wij, daarop antwoorden met erbarmen, barmhartigheid, met compassie.
lees de hele toespraak op onze website:
https://ekklesiabreda.nl/barmhartigheid-2/