28/09/2026
“Op deze cd staat heel mijn uitvaart…”
Regie houden. Dat was het levensmotto van Emma.
Emma had MS en wist dat er een moment zou komen waarop zij zelf wilde bepalen dat het genoeg was. Samen met haar arts had ze haar euthanasie zorgvuldig voorbereid. En zoals ze de regie over haar leven wilde houden, wilde ze dat ook over haar afscheid.
Op een zonnige dag in het najaar zat ik bij haar thuis in het appartement. Samen met haar man, haar dochter en haar zoon spraken we over haar uitvaart. Over haar wensen, haar leven en hoe die laatste bijzondere dag eruit moest zien.
Aan het einde van ons gesprek gaf Emma mij een cd.
“Op deze cd staat heel mijn uitvaart…”
Ik dacht dat ze daarmee de muziek bedoelde.
Totdat ik later in de auto de cd opzette.
Ik hoorde Emma.
Haar eigen stem.
Ze had haar hele uitvaart zelf ingesproken. Van A tot Z. Haar levensverhaal, haar woorden aan de mensen van wie ze hield, een dankwoord en alles wat zij nog wilde zeggen. En helemaal Emma: tussendoor maakte ze zelfs grapjes met de mensen die straks in de aula naar haar zouden luisteren.
Ik belde haar na het beluisteren van de cd op en vroeg wat ze tijdens de uitvaart eigenlijk nog van míj verwachtte.
Ze antwoordde lachend:
“Lekker makkelijk toch? Je stopt de cd erin, gaat zitten en luistert naar mijn verhaal. Want wie kan mijn verhaal nou beter vertellen dan ik?”
En zo gebeurde het.
Op de dag van haar uitvaart zaten haar familie, vrienden en andere dierbaren in de aula. Het werd stil. De cd werd gestart.
En in plaats van mijn stem als uitvaartverzorger, klonk ineens de vertrouwde stem van Emma door de ruimte:
“Welkom allemaal… hierbij een stem uit het hiernamaals.”
Precies zoals Emma was.
Vanaf dat moment nam zij de aanwezigen mee door haar leven. Ze vertelde haar verhaal, sprak haar dankbaarheid uit, richtte zich tot de mensen die haar dierbaar waren en maakte tussendoor zelfs grapjes met de mensen die daar zaten.
Het werd een heel bijzondere ervaring.
Er werd geluisterd, gehuild én gelachen. Voor even was Emma weer heel dichtbij. Alsof ze zelf nog één keer tussen iedereen aanwezig was. Niet iemand anders vertelde wie zij was of hoe haar leven was geweest.
Emma vertelde het zelf.
En eigenlijk paste dat precies bij hoe zij in het leven stond.
Regie houden was haar levensmotto.
En zelfs toen ze er niet meer was, hield Emma de regie.
En wij?
Wij hoefden alleen maar te luisteren. ❤️
