08/07/2026
Maart. Verkiezingen. Een duidelijke boodschap van de kiezer.
Maanden later ligt er eindelijk een coalitieakkoord. En na het lezen blijft er één gevoel hangen: al die tijd, voor dit?
Alsof de verkiezingen niet zijn gebeurd. Alsof er niets geleerd is. Alsof inwoners die om verandering vroegen, gewoon nóg langer geduld moeten hebben.
En laten we eerlijk zijn: de partij die als grootste uit de bus kwam, zit niet aan tafel. RSB liet haar alternatieve AZC-plannen zelfs — op verzoek van de coalitiepartijen zelf — juridisch toetsen op haalbaarheid. Die toetsing werd succesvol doorlopen. Maar in plaats van die tijd te nemen om een alternatief serieus uit te werken, kozen ODS, CDA en VVD ervoor om gewoon door te koersen op het bestaande traject. De kiezer sprak zich uit, er lag een haalbaar alternatief op tafel, en toch is het weer de bekende groep die de dienst uitmaakt. Als dát de nieuwe bestuurscultuur is, waarin bestond dan de verandering precies?
Er staat veel in het akkoord over vastgoed, schoolgebouwen, sport en onderhoudsplannen. Nette dossiers. Maar waar staat hoe deze coalitie écht anders gaat besturen? Nergens.
Waar krijgen inwoners nou eens invloed vóórdat de plannen al vaststaan, in plaats van erna nog even mogen “meepraten”? Waar is de zelfreflectie op het AZC-dossier, dat de afgelopen jaren onze gemeente uit elkaar heeft getrokken en polarisatie heeft gecreëerd in plaats van verbinding?
En dan dit: precies tíjdens de coalitieonderhandelingen werd de bestuursovereenkomst met het COA al getekend. Was dát de nieuwe bestuurscultuur waar inwoners om vroegen?
Het woord “verbinding” staat er twintig keer in. Maar een woord vaak opschrijven is geen bestuursstijl. Verbinding ontstaat door inwoners serieus te nemen — eerst luisteren, dán pas besluiten. Niet andersom.
“Vertrouwen” staat er ook vaak. Vertrouwen krijg je niet door het op te schrijven. Dat verdien je: met transparantie, met ruimte voor de raad, met uitleg bij keuzes, en met het lef om toe te geven wanneer inwoners gewoon gelijk hadden.
En dát is precies wat ontbreekt. Niet de plannen — het besef. Het besef dat de verkiezingsuitslag in maart een duidelijke boodschap was: geen “meer van hetzelfde”, maar een gemeente die daadwerkelijk leert, luistert en verbindt. Na al die maanden onderhandelen, met een haalbaar alternatief op tafel en de grootste partij buiten de coalitie, had dát besef er toch wel mogen liggen?
We hopen oprecht dat we over vier jaar ongelijk krijgen. Maar hoop is geen strategie, en mooie woorden in een akkoord zijn geen daden.
Daarom blijven we kritisch meekijken. Niet om dwars te liggen — maar omdat ruim 1.000 betrokken inwoners inmiddels wel duidelijk hebben gemaakt dat Stede Broec meer verdient dan beloftes op papier.
Woorden hebben we genoeg gehad. Nu de daden.
