21/08/2020
Nou, daar staat hij dan, na een paar lak beurten moet hij er tegen kunnen.
Dit is echt het laatste fb bericht op kerk en zalencentrum de Voorhof.
Terugkijkend op een mooi afscheid (gezien de omstandigheden) met lieve toespraken en waarderende woorden van velen was er door onze dochters Joyce en Sabine óók een mooi toespraak op papier gezet. Het voorlezen hebben ze niet gedaan, als u het hieronder leest begrijpt u wel waarom. Dus hebben ze het gewoon aan ons overhandigd, op papier.
Lieve pa en ma,
Wat moeten wij jullie geven op een dag als vandaag, in een situatie zoals die nu is.
Een spiegel, een beeldje, een kaars, een tekening. De Voorhof hebben jullie al op zoveel manieren in jullie huis.
De Voorhof zal verdwijnen als gebouw, als jullie baan. Maar de Voorhof zal altijd in jullie (en ons) hart blijven als een mooie herinnering.
Wat de toekomst gaat brengen weten jullie nog niet, maar dat het goed komt is zeker.
Het zal anders worden. Verdriet zal er nog zijn en komen, maar uiteindelijk komt er weer iets. Maar voor nu willen we toch onze dankbaarheid tonen, aan het gebouw. Een kleine ode aan de Voorhof (en jullie).
Bedankt, de Voorhof. Een gebouw, maar je was meer dan alleen stenen, ramen en deuren. Je was de baan van onze ouders, je was ons tweede huis waar we zo welkom waren. Waar we zoveel herinneringen hebben mogen maken. Bedankt voor de vele gezins-momenten, de vele gezellige én verdrietige momenten (daar is het tranendal op het kratje en fustje weer)
Bedankt voor de vele kinder- en familie feestjes. Menig dag erna hebben we het zwaar gehad.
Bedankt voor mooie kerkelijke en niet-kerkelijke momentjes/momenten. Er zijn zoveel momenten, activiteiten en bijzondere situaties geweest. Het stampen in de plassen bij de kerkschoonmaak, de VOC-dagen, de musicals, de vele broodjes kroket en fristi tussen de middag, afterparty's, uitvaarten, trouwerijen en dopen van vrienden en kinderen ervan, Sinterklaas en bazars en feestjes (zelf gevierd of als "personeel" gewerkt).
Bedankt voor het leren sociaal te zijn, menselijk contact te maken en te onderhouden. Het meebewegen met mensen en rekening houden met elkaar en anderen.
Bedankt Voorhof, dat wij het werk van onze ouders hebben mogen vervloeken, maar óók zeker van hebben kunnen houden.
Bedankt dat we zulke mooie contacten, momenten en borrels met de dames (onze surrogaatmoeders) en hun mannen hebben mogen hebben.
Bedankt dat je een bijdrage hebt geleverd aan onze eigen werkethos. Werken in de keuken, geld zoeken in de kerkbanken. Kinderarbeid of niet, slechter zijn we er niet van geworden. In ons dagelijks leven hebben we er tot op de dag van vandaag nog profijt van.
Bedankt dat je zo goed voor onze ouders hebt gezorgd. Dat jullie zo'n goede combinatie bleken te zijn. Een gouden koppel.
De Voorhof, blijkbaar zit jouw tijd erop. De baan, of beter gezegd het levenswerk van pa en ma, komt hiermee óók ten einde.
Maar vergeten zullen we het nóóit. Dankbaar zullen we blijven voor alles wat je ons hebt gebracht en gegeven. In de toekomst drinken we zo nu en dan nog wel eens op je, denken we met een lach en traan aan je en praten we vol trots over jou en onze herinneringen.
Pa en ma, bedankt voor de afgelopen 34 Voorhof-jaren. Een nieuwe toekomst staat op jullie te wachten. En die gaan we samen tegemoet.
Héél veel liefde
Joyce en Sabine
en natuurlijk ook Pieter, Gideon,
Isabel en Myrthe.
Bovenstaande wilden ze voorlezen, dat is niet gelukt. Maar Ria en ik vonden het te indrukwekkend om het niet met u te delen.
Nou, zou zeggen kijk nog eens of lees nog eens een keer iets terug op de pagina van voormalig kerk en zalencentrum de Voorhof voor een mooie herinnering, een lach of een traan.
Het ga u allen goed,
Ria en Henk Potgieter
