Bidden onderweg

31/05/2026

Een God die één en ook drie is. hoe moet je dat in Godsnaam verstaan? - Een uitleg door Nikolaas Sintobin sj

Waar of niet waar? “Het eigene van christenen is dat ze geloven in God.” Als ik een precies antwoord wil geven op de vraag naar de eigenheid van het christelijk geloof moet ik zeggen “niet waar”. Uiteraard geloven christenen in God. Maar het godsgeloof is niet het eigene van de christenen. Dat geloof in de ene God delen we namelijk met de andere monotheïstische godsdiensten.

Wat is dan wel het eigene aan de christenen? Dat we geloven in Jezus Christus? Dit is een stap in de goede richting. En wel een belangrijke. Maar het is nog onvolledig. Het eigene van ons christenen is dat we geloven in de Drieëne God: Vader, Zoon en Geest. De kern, het absolute hart van het christelijke dogma is het dogma van de Triniteit.

Eigenlijk is het christelijke dogma heel beperkt. Alles samen niet meer dan enkele bladzijden. Er is ongeveer 1000 jaar aan gewerkt door duizenden theologen, de kerkvaders genoemd. Het zijn geen gebeden, laat staan gedichten. Het gaat over uiterst bondige kapstokken, kurkdroge formuleringen, op het raakpunt tussen filosofie en theologie, waarin de Kerk de kern van het christelijke geloof heeft vastgelegd; eens en voorgoed. Om te vermijden dat men ooit zou afdwalen van het fundament van de historische openbaring die heeft plaatsgevonden in Jezus. Elk tijdperk staat dan voor de uitdaging om die beknopte en abstracte bewoordingen te interpreteren en te vertalen in de woorden, beelden en ervaringen van de steeds veranderende cultuur.
Naar waar verwijst dan het dogma naar de Drievuldigheid? Het verwijst naar de aanwijzingen in de Schrift dat God één is en tegelijk meervoudig. De kerkvaders hebben dit proberen uit te drukken door te stellen dat er één unieke goddelijke natuur bestaat en dat deze ene goddelijke natuur gedeeld wordt door drie unieke personen: drie onherleidbare wijzen waarop God volledig God is: Vader, Zoon en Geest. Een beetje zoals zoals wij ervaren dat er één menselijke natuur is, en dat elke individuele persoon op een unieke wijze vorm en inhoud geeft aan die menselijke natuur.

Deze drie goddelijke personen staan met elkaar in relatie, een relatie van liefde. God is liefde. Maar op je eentje kan je geen liefde zijn. Je kan niet enkel maar jezelf beminnen. Om echt liefde te kunnen zijn, moet onze God dus wel meervoudig zijn.

Lees meer op mijn blog www.inalledingen/./org

27/05/2026

Wat als het bidden echt "niet leuk" is? - Het antwoord van twee specialisten

Ieder die trouw probeert te bidden, zal niet alleen vertroosting ervaren, maar ook het tegendeel. Dorheid, duisternis, verwarring, onrust, zich aangetrokken voelen tot lage en minderwaardige dingen; of ook een innerlijke leegte, saaiheid, volledig gebrek aan concentratie. De eerste raad in deze situatie is heel moeilijk, nl. niet opgeven en zelfs niet de gebedstijd inkorten. Die raad gaat lijnrecht tegen mijn gevoelens in. Want wat ik ervaar is nu precies dat het allemaal geen zin heeft! En dan toch trouw blijven!! Dat is echt heel moeilijk. Maar ook heel wezenlijk.

Behalve dit trouw zijn moet ik me toch ook wel een paar vragen stellen:

1. Ben ik misschien te moe? Dan moet ik voor het gebed eerst wat uitrusten, anders is het vechten tegen de bierkaai.

2. Kan het zijn, dat ik God iets weiger, wat Hij duidelijk van mij verlangt? Daar hoef ik echt niet lang over na te denken, want ik weet heel goed dat ik een bepaald iets moet doen of juist niet moet doen. Dat is mij duidelijk bewust. Maar ik wil niet. Ik luister niet naar mijn geweten, ofschoon het duidelijk spreekt. Dan zegt God: als je niet wilt doen, wat ik wil, dan ga je gang, maar dan wel zonder Mij. En dat is dan dorheid, innerlijke leegte.

3. Kan het zijn, dat ik in mijn bidden nonchalant en slordig geworden ben. Ik doe het nog wel, maar ik loop er wel de kantjes van af. Het is echt maar half werk. En dan zegt God, OK, als je zo wilt bidden, dan doe dat maar, maar dan wel zonder Mij. Daar laat IK me niet op in. En dat is dan weer de ervaring van grote leegte.

4. Het kan ook zijn, dat God de rank aan de wijnstok die goede vrucht draagt bij-snoeit, opdat hij meer vrucht draagt. Dan is er met mij niets mis; integendeel, dan ben ik echt in Gods hand. Maar God wil de vruchtbaarheid nog verhogen, en mijn vereniging met Hem nog verdiepen en versterken. En daarvoor is snoeien nodig. Maar dat doet wel pijn. Toch is het goed. Mijn opgave is het: het uit te houden en trouw te blijven.

Piet van Breemen sj en Hans van Leeuwen sj

Lees meer op mijn blog www.inalledingen/./org

25/05/2026

Waar de Heilige Geest allemaal goed voor is - Pinkstergebed van Karl Rahner sj

Ik geloof in de heilige Geest.

Ik geloof,
dat Hij mijn vooroordelen kan afbreken.

Ik geloof,
dat Hij de sleur kan doorbreken.

Ik geloof,
dat Hij mijn onverschilligheid kan overwinnen.

Ik geloof,
dat Hij mij vindingrijk in de liefde kan maken.

Ik geloof,
dat Hij mij kan waarschuwen voor het kwaad.

Ik geloof,
dat hij mij de moed tot het goede kan geven.

Ik geloof,
dat Hij mijn droefheid weet om te buigen.

Ik geloof,
dat Hij mij liefde voor het woord van God kan geven.

Ik geloof,
dat Hij mijn minderwaardigheidsgevoelens kan wegnemen.

Ik geloof,
dat Hij mij kracht kan geven in mijn lijden.

Ik geloof,
dat Hij mij een broeder kan geven, die mij steunt.

Ik geloof,
dat Hij mijn wezen kan doordringen.

Karl Rahner sj

Lees meer op mijn blog www.inalledingen/./org

24/05/2026

Met het feest van Pinksteren sluiten we de Paastijd af. De liturgie van de Kerk gaat terug over op de “gewone tijd”.

Ook in ons gewone leven mogen we de prachtige Pinkstersequentie verder blijven bidden.

Hieronder vindt u de tekst.

Pinkstersequentie

Kom, o Geest des Heren, kom
uit het hemels heiligdom,
waar Gij staat voor Gods gezicht.

Kom der armen troost, daal neer,
kom en schenk uw gaven, Heer,
kom wees in de harten licht.

Kom o Trooster, Heil'ge Geest,
zachtheid die de ziel geneest,
kom verkwikking zoet en mild.

Kom o vrede in de strijd,
lafenis voor 't hart dat lijdt,
rust die alle onrust stilt.

Licht dat vol van zegen is,
schijn in onze duisternis,
neem de harten voor U in.

Zonder uw geheime gloed
is er in de mens geen goed,
is de ziel niet rein van zin.

Was wat vuil is en onrein,
overstroom ons dor domein,
heel de ziel die is gewond,

maak weer zacht wat is verstard,
koester het verkilde hart,
leid wie zelf de weg niet vond.

Geef uw gaven zevenvoud,
ieder die op U vertrouwt,
zich geheel op U verlaat.

Sta ons met uw liefde bij,
dat ons einde zalig zij,
geef ons vreugd die niet vergaat.

17/05/2026

Heeft het zin om te lijden voor Christus? - Homilie van Nikolaas Sintobin sj

ZEVENDE ZONDAG VAN PASEN
Hand. 1, 12 – 14 1 Petr. 4, 13 – 16 Joh. 17, 1 - 11a

Aan zijn rechterhand droeg hij een indrukwekkende ring. Met zijn linkerhand hield hij een transistor vast. Zodra hij sprak, zette hij die aan. Om de afluisterapparatuur te verstoren, fluisterde hij. František Tomášek was de kardinaal aartsbisschop van Praag. Hij was net 90.

In het voorjaar ‘89 was ik met Kerk in nood op rondreis in het Oostblok, kort voor de val van het ijzeren gordijn. We gingen naar Tsjechoslovakije. Daar heerste toen een echte kerkvervolging. In Olomouc bezochten we een concentratieklooster. 200 oudere zusters hadden er permanent huisarrest. In Bratislawa zagen we Jan Korec sj, een ondergrondse jezuïetenbisschop. Het meest indrukwekkend was echter de ontmoeting met kardinaal Tomášek .

Waar we het over hadden weet ik niet meer. Wel dat we Tomášek vroegen om een boodschap voor het thuisfront. Hij moest niet lang nadenken.

Wie zich inzet voor Christus doet veel
Wie bidt voor Christus doet meer
Wie lijdt voor Christus doet alles

Ik was onder de indruk van deze geestelijke aalmoes . Hij kwam uit de mond van een oude man die de verpersoonlijking was van een zwaar verdrukte Kerk. Lange jaren had hij in de gevangenis gezeten.

Begrijpen deed ik die woorden van Tomášek niet. Ze leken me nogal doloristisch. Ik herinnerde me een seminarie filosofie aan de universiteit over De Antichrist van Nietzsche. Hij verweet christenen een ongezonde houding ten aanzien van het lijden. De kritiek van Nietzsche was niet helemaal ten onrechte. Meerdere stromingen in het christendom zijn daar de voorbije eeuwen op vastgelopen. Ook vandaag gebeurt dat nog.

De lezingen van vandaag bieden leessleutels om dat lijden omwille van Christus beter te snappen.
De tweede brief van Petrus windt er geen doekjes om: wees des te meer verheugd naarmate jullie meer deel hebben aan het lijden van Christus. Hebben we dit goed gelezen? Worden we hier uitgenodigd om voortaan blij te zijn als we lijden? Is een goede christen een droeve christen? Neen. Dat staat er niet. Wel dat deel hebben aan het lijden van Christus een bron van vreugde kan zijn. Petrus heeft het niet zomaar over lijden. Wel over lijden dat verband houdt met de persoon van Jezus. Hoe kan het deelhebben aan het lijden van Jezus bron zijn van grote vreugde?

De evangelielezing uit Johannes helpt ons verder. Jezus zegt er dat het uur van de verheerlijking gekomen is. De verheerlijking, in het jargon van Johannes, verwijst naar de openbaring van Gods liefde. In de theologie van Johannes bereikt deze openbaring haar hoogtepunt in de oprichting van het kruis: Jezus die bemint tot in de waanzin van het kruis; Jezus die blíjft liefhebben, ook als Hij op de meest brutale wijze wordt geconfronteerd met kwaad en lijden. De gekruisigde Jezus openbaart dat Gods liefde krachtiger is dan de zonde van de mensen. Niets kan de goddelijke liefde van Jezus tegenhouden of kapot maken. Zijn liefde is zo groot dat zij onze zonde niet alleen verdraagt maar zelfs wegbrandt. Daarom noemen we Jezus de Verlosser. Hij is het Lam van God dat, door zijn liefde, de zonden van de wereld wégneemt.

In het kasteel waar de heilige Franciscus Xaverius geboren is, hangt een beeld van de stervende Jezus met een glimlach op de lippen. De liefde die de stervende Jezus ontvangt van de Vader is zo groot dat Hij diepe vreugde ervaart, ook al lijdt Hij verschrikkelijk.

Johannes gaat echter nog verder. Hij leert ons dat ook wij ons steentje kunnen bijdragen aan die verheerlijking. Ook onze liefde kan een bijdrage zijn aan het verlossingswerk van Jezus: als wij blijven liefde geven aan de puber die zich onmogelijk gedraagt; als we ervoor kiezen om toch weer liefdevol om te gaan met man, vrouw, broeder of zus die zich onmogelijk gedragen; als wij vriend, buur of collega enz. een nieuwe kans geven eerder dan lik op stuk te geven. Uit ervaring weten we dat dit pijn kan doen. Ook dat het, tegelijkertijd, op een dieper niveau, vreugde geeft. De vreugde die ook Jezus voelde als zijn liefde afgewezen werd en Hij, niettegenstaande de pijn, toch bleef beminnen.

De liefde van Jezus heeft het kwaad overwonnen, niet uitgeroeid. De zonde bestaat nog steeds en blijft schade berokkenen. Belangeloos beminnen, niettegenstaande alles, is de bijdrage die wij vandaag kunnen leveren om de schade die de zonde berokkent in te perken. De vreugde van Jezus is en blijft sterker dan het lijden. Ook in ons leven. Zij maakt ons tot mooie mensen. Zoals die oude kardinaal František Tomášek.

Lees meer op mijn blog www.inalledingen/./org

16/05/2026

Priesterwijding jezuïet Bastiaan van Rooijen om 12:15 - volg hier live of bekijk achteraf

Blog van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse spiritualiteit

15/05/2026

Kan je iets leren uit je gebed? - Het antwoord van Nikolaas Sintobin sj

Bidden doe je zo maar. Je doet het niet omdat het nuttig is of omdat het rechtstreekse vruchten opbrengt. Het is bij uitstek gratuit. Toch kan je gebed je heel wat leren over je diepste verlangen, over de weg waarop jij door God wordt uitgenodigd. De diepere bedding van je hart is de plaats bij uitstek waar je Gods stem kan horen, in de afwisseling van vreugde en droefheid.

Gericht terugblikken aan het einde van je gebed is daarom zinvol. Het laat je toe om de vruchten van je gebed te oogsten. Doorgaans gaat het niet over spectaculaire dingen. Je kan wel kleine dingen op het spoor komen die je kunnen helpen rijker in het leven te staan, want dichter bij jezelf en bij God.

Waarin bestaat zo’n terugblik op het gebed?

Na het gebed neem je enkele minuten om na te gaan hoe het je is vergaan tijdens je gebed. Je doet dit best meteen na het gebed. Het is zinvol om er iets over neer te schrijven. Bedoeling is om twee zaken scherper te krijgen:

1. Wat helpt mij om te bidden? Waar zijn er weerstanden, wat helpt mij … : “wat heb ik gedaan”?
2. Wat heb ik ervaren tijdens het gebed, hoe heeft Gods Geest tot mij gesproken, in het bijzonder in mijn hart: wat is er gebeurd, hoe ben ik geraakt geworden.

Als je regelmatig op je gebed terugblikt, kan je gaandeweg de lijn van je eigen geestelijk leven leren ontdekken: de rode draden, de strijdpunten, je diepere vreugden. Het kan je helpen om meer inzicht te krijgen in wat jou helpt om te bidden. Het kan je ook een klaardere kijk geen op datgene waartoe God jou in het bijzonder uitnodigt.

Lees meer op mijn blog www.inalledingen/./org

12/05/2026

Een dankretraite, wat wil dat zeggen? - Video van Nikolaas Sintobin sj + aanbod om het boek nú te bestellen met extraatjes

Blog van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse spiritualiteit

29/04/2026

Waarom vijandsliefde onmogelijk en toch mogelijk is - Een overweging van Nikolaas Sintobin sj

Menselijkerwijze lijkt vijandsliefde niet mogelijk. Je kan en mag niet vragen aan een mens om zijn of haar vijand graag te zien. Zeker niet als die vijand weigert schuld te bekennen en veel kwaad (heeft) verricht en dit wellicht zal blijven doen.

Zijn wij mensen dan veroordeeld tot haat?

Een tijd geleden las ik “Terra Alta”, een schitterende roman/detective van de Spaanse schrijver Javier Cercas. Haat is een rode draad doorheen dit verhaal. Olga, een van de hoofdpersonnages, zegt er het volgende: Iemand haten is net als het opdrinken van een glas met vergif en geloven dat je daardoor diegene die je verafschuwt gaat doden.

Wie zich laat meeslepen door haat, anders gezegd, dreigt zichzelf te straffen.

Is er dan geen hoop?

Het getuigenis van Jezus gaat lijnrecht in tegen wat de meeste mensen als normaal beschouwen. Hij ervaart de vijandsliefde wel degelijk. In gruwelijke omstandigheden: terwijl Hij, onschuldig, hangt te sterven aan een kruis en zijn moordenaars niet het minste teken van berouw tonen.

Ik denk, preciezer, ik hoop en geloof dat dit raakt aan de kern van de Blijde Boodschap die het Evangelie is. Dat liefde toch mogelijk is. Altijd. Dat het liefde is die de mens verlost van het kwaad. Dus ook van haat. Niet door hard op je tanden te bijten. Wel als een geschenk dat je kan ontvangen. Pure genade. Het enige wat je zelf daarvoor kan doen is proberen je ervoor open te stellen. Het niet a priori uitsluiten. Erom vragen of ernaar verlangen in je gebed. Of alvast beginnen met vragen om erom te kunnen vragen, verlangen om ernaar te mogen verlangen.

Op een bepaald ogenblik kan het dan gebeuren dat je vaststelt dat het gebeurt. Dat het je gegeven wordt los te laten. Dat de boeien van de haat doorbroken worden. Dat je bevrijd wordt van die knagende pijn. Je kan verder met je leven.

Voor alle duidelijkheid. Vijandsliefde is geen uitnodiging tot vergeten of de andere kant uit te kijken. Het wil niet zeggen dat een land zich niet mag verdedigen tegen een onterechte aanval. Het gaat er ook niet om onaanvaardbaar kwaad te bagatelliseren of te bedekken met de mantel van de liefde. Integendeel. Liefde maakt net mogelijk om ten diepste te kennen. Ook de waarheid. Want die bevrijdt.

Vijandsliefde laat echter toe dat het eigen hart door dat kwaad niet wordt vergiftigd.

Acht ik mezelf in staat tot vijandsliefde? Ik denk het niet. Maar de ervaring heeft me wel geleerd dat het mij kan gegeven worden.

Nikolaas Sintobin sj

Lees meer op mijn blog www.inalledingen/./org

28/04/2026

31 dagen lang leren danken - een nieuw boek van Nikolaas Sintobin sj, geschreven samen met Romy Kersten. Bestel nú en ontvang een gesigneerd exemplaar met wat extraatjes.

Blog van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse spiritualiteit