Leger des Heils Korps Amsterdam Goodwill

07/09/2026

GEDACHTE VAN DE WEEK

Deze week is het 25 jaar geleden dat vliegtuigen zich in de torens van het World Trade Center in New York boorden. Het is de grootste terroristische aanslag in de geschiedenis. Ruud Tinga zag de verwoesting, maar ook de bouw van de gedenkplek.

VAN ZERO TOT ZEGE

Johannes 1:5: “Het licht schijnt in het donker, en het donker heeft het licht niet uitgedoofd.”

In een paar uur veranderde de skyline van New York voorgoed. Niemand zag het aankomen. Mensen gingen 's morgens gewoon naar hun werk in de torens van het World Trade Center, namen afscheid van hun gezin. Anderen stapten in een vliegtuig — een gewone dag die binnen enkele uren onvoorstelbaar anders werd.

Ik zag de verschrikkelijke beelden van de vliegtuigen die zich in de torens boorden. Ik zag het stof door de straten blazen toen de twee gebouwen kort na elkaar instortten. Beelden die bij menigeen nog op het netvlies staan. Ook bij mij.

Ik sprak niet lang daarna met mensen van het Leger des Heils die op Ground Zero hulp hadden verleend. Men was nog lang bezig met het ruimen van het puin op de rampplek. Wat mij in hun verhalen vooral trof, was niet wat zij allemaal hadden gedaan, maar hun eigen verdriet en onbegrip. Ze waren hulpverleners, maar wat daar was gebeurd had ook hen geraakt.

Misschien waren we op die dag allemaal een beetje slachtoffer. Niet allemaal op dezelfde manier, maar de wereld was na 11 september 2001 niet meer dezelfde.

Een paar jaar later stond ik met mijn vader op de plek die Ground Zero werd genoemd. We zagen de contouren van de gedenkplek die hier werd gebouwd. Op deze plek van groot verdriet werd weer iets moois gecreëerd. Dat voelde je.

We waren stil. We zeiden geen woord. We voelden ook het verlies, de angst, de pijnt en het verdriet. En er was die ene vraag: waarom? Waarom doen mensen elkaar dit aan? Waarom gebeurt er zoveel kwaad? Waarom wordt de één getroffen en de ander niet? Mijn vader leeft niet meer, maar ik ben dankbaar dat we samen die onuitgesproken vraag mochten delen.

Als je nu op de plek staat waar eens de twee torens van het World Trade Center stonden, is er een onbeschrijfelijke rust. Maar de leegte is er ook. De namen zijn er nog. Het water stroomt op de plaats waar eens de torens stonden. Het verleden is niet weggepoetst. En toch overheerst niet langer de chaos van toen, maar rust. Er is een gebedshuis waar je kunt bidden en overdenken.

Ook de vertrouwde skyline van ons leven kan van het ene op het andere moment veranderen. Door grote tegenslag, omdat dromen in duigen vallen, doordat we iets kostbaars of iemand die ons dierbaar is verliezen. Of doordat de dood plotseling dichtbij komt.

Wat doen we als we voor ons eigen Ground Zero komen te staan?
God voorkomt niet dat de skyline van ons leven soms voorgoed verandert. Maar Hij laat ons ook dan niet alleen. Juist tussen de brokstukken is Hij er en kan iets zichtbaar worden van zijn helende kracht, liefde en nabijheid.

De uiteindelijke christelijke zege is niet dat alles in dit leven weer wordt zoals vroeger. Dat gebeurde in New York ook niet. De torens kwamen niet terug. De slachtoffers kwamen niet thuis. De wonden zijn nog zichtbaar en voelbaar. Ook in ons eigen leven zijn er verliezen die niet ongedaan worden gemaakt.

Maar de dood krijgt bij God nooit het laatste woord. Het Licht blijft schijnen, ook als het om ons heen donker wordt, zodat er weer iets moois kan ontstaan. Dat is onze hoop. Dat is onze troost. Dat is Gods belofte.

Zo kan er, zelfs als ons leven op Ground Zero staat, een weg zijn van zero tot zege.

06/09/2026

25 JAAR NA 9/11 – VERHALEN VAN HOOP

DE MAN OP STRAAT
Luitenant-kolonel Abraham Johnson zat op de ochtend van 11 september 2001 in een gewone financiële vergadering op het hoofdkwartier van het Leger des Heils in New York.

Toen kwam het nieuws.
Binnen enkele uren veranderde het gebouw aan West 14th Street in het centrum van een enorme hulpoperatie die maanden zou duren. Vrachtwagens vol voedsel, kleding en andere hulpgoederen reden af en aan.

Ook Abrahams werk veranderde op slag. Geen papieren meer op zijn bureau. Hij stond voortaan buiten op straat, regelde het verkeer en zorgde ervoor dat de enorme stroom hulpgoederen op de juiste plaats terechtkwam.

Ondertussen zag hij de ontreddering om zich heen. “Mensen waren verdwaasd. Ze huilden en zochten naar hun collega's. Sommigen waren volledig in shock.”

Wat hem 25 jaar later nog altijd bijstaat, zijn de vrachtwagens die maar bleven komen. De goederen waren afkomstig van gewone mensen, kerken en organisaties die allemaal maar één ding wilden: helpen.

Abraham en zijn inmiddels overleden vrouw Louise zouden later beiden de hoogste onderscheiding van het Leger des Heils ontvangen: de Orde van de Stichter.
Maar zijn herinnering aan die dagen gaat niet over onderscheidingen.

Hij herinnert zich vooral wat er mogelijk werd doordat mensen het Leger des Heils vertrouwden en samen in beweging kwamen.

“De reputatie van het Leger om mensen in moeilijke tijden te helpen, maakte het mogelijk onze roeping te vervullen toen het land ons het hardst nodig had.”
— Luitenant-kolonel Abraham Johnson

06/09/2026

Natuur is de verwondering van God

06/09/2026

Natuur is de verwondering van God

05/09/2026

25 JAAR NA 9/11 – VERHALEN VAN HOOP

DE SMAAK DIE NOOIT VERDWEEN

Zelfs 25 jaar later kan majoor Marcus Jugenheimer het niet opbrengen om een gekookte hotdog te eten. De smaak brengt hem onmiddellijk terug naar de eerste dagen na de aanslagen van 11 september 2001, toen eenvoudige hotdogs soms het enige voedsel waren waarop hij en vele anderen het urenlang volhielden.

Marcus was destijds kapitein bij het Leger des Heils. Samen met kapiteins Brian Peabody en Mark Unruh arriveerde hij op 11 september rond twee uur ’s middags in Lower Manhattan. Overal was dikke grijze as. De hitte bij Ground Zero was enorm.

Dagenlang draaiden zij diensten van elf uur en sliepen tussendoor in auto's.
Ze vonden een verlaten kantinewagen van het Leger des Heils. Er waren geen voorraden en geen medewerkers meer. Dus begonnen ze opnieuw.

Met een opmerkelijk groepje vrijwilligers – onder wie een advocaat, een dakloze man en een student – gingen ze aan het werk. Ze bezochten restaurants in de omgeving en vroegen om voedsel. Wat ze kregen, brachten ze naar Ground Zero om brandweerlieden, hulpverleners en andere reddingswerkers te eten te geven.

Gaandeweg ontstond er steeds meer structuur. Marcus organiseerde vrijwilligers en voorraden. Zijn collega's onderhielden contacten met brandweer, gemeente en gezondheidsdiensten. Wat daar onder extreme omstandigheden werd geleerd, zou later zelfs bijdragen aan de manier waarop crisisteams hulp organiseren.

Marcus draagt de gebeurtenissen nog altijd met zich mee. Niet alleen in zijn herinneringen: hij hield er ook verschillende luchtwegaandoeningen aan over.
Maar wanneer hij terugkijkt, denkt hij niet alleen aan de verschrikking. Hij herinnert zich ook de enorme golf van liefde en hulp die op gang kwam.

Hij zag op Ground Zero het slechtste waartoe mensen in staat zijn.
Maar ook het beste.

“Het Leger des Heils werd, samen met andere organisaties, een steunpilaar van veerkracht.”
— Majoor Marcus Jugenheimer

05/09/2026

04/09/2026

25 JAAR NA 9/11 – VERHALEN VAN HOOP

GEEN TIJD VOOR BUREAUCRATIE

Toen de vliegtuigen op 11 september 2001 de torens van het World Trade Center binnenvlogen, was commissioner Joe Noland verantwoordelijk voor het Leger des Heils in het oosten van de Verenigde Staten. Voor uitgebreid overleg was geen tijd.

Joe geloofde dat chaos soms ruimte schept voor creativiteit. Daarom werden de gebruikelijke procedures opzijgeschoven. Geen commissies, aanvraagformulieren of eindeloos wachten op toestemming.

Er waren mensen die hulp nodig hadden.
Dus moest er worden geholpen.

Toen hulpverleners bijvoorbeeld Vicks VapoRub nodig hadden om de indringende geuren op Ground Zero enigszins draaglijk te maken, zorgde het Leger des Heils ervoor dat het er binnen een uur was.

Voor de aanslagen werkte Joe met het motto ‘No Limits Together’ – Samen zonder grenzen. Op 11 september kreeg dat motto plotseling een heel andere betekenis.
“Geen grenzen. Gewoon doen.”

Zijn medewerkers kregen de ruimte om onmiddellijk te reageren op wat ze voor zich zagen. Regels en bureaucratie mochten nooit belangrijker worden dan de mensen die voedsel, hulp of troost nodig hadden.

Voor Joe ging het uiteindelijk ook niet om de hoeveelheid voedsel die werd uitgedeeld of het aantal hulpgoederen dat Ground Zero bereikte. Het ging om de reden waarom ze daar waren.

Dienen vanuit bewogenheid.

Dat is 25 jaar later nog steeds zijn boodschap aan een nieuwe generatie:
“Verander daar niets aan. Laat bewogenheid altijd de drijvende kracht blijven.”

Commissioner Joe Noland

01/09/2026

VERHAAL VAN VERANDERING

VAN ALLES VERLIEZEN NAAR HOOP DOORGEVEN

In de dagen tussen Kerst en Nieuwjaar kwamen Jolene Sumner en haar drie kinderen terecht in een opvangcentrum van het Leger des Heils in Winnipeg, Canada.

Een ernstige ongedierteplaag had hen gedwongen hun huis te verlaten. Daarbij raakten ze vrijwel al hun bezittingen kwijt. „Het was eigenlijk alsof ons huis was afgebrand. We waren alles kwijt: familiefoto’s, kleding die ik in de loop der jaren had verzameld, de galajurk van mijn dochter, sportshirts, elektronica, alles”, vertelt Jolene.

Toen ze bij het Leger des Heils aankwam, zat ze er helemaal doorheen. Het verlies had een enorme impact op haar. Maar juist in de opvang begon langzaam de weg naar een nieuw leven.

„Toen ik daar net was, voelde ik me getraumatiseerd”, vertelt Jolene. „Maar mijn begeleider luisterde gewoon naar me en hielp me. In plaats van me helemaal af te sluiten, durfde ik me open te stellen. Zo ontstond er vertrouwen.”

Met de steun en aanmoediging van de medewerkers begon Jolene langzaam weer naar de toekomst te kijken. Op een dag werd ze uitgenodigd voor een rondleiding bij Shelter U van Booth University College. Dit programma, dat in samenwerking met het Leger des Heils wordt aangeboden, laat mensen uit de opvang kennismaken met de mogelijkheden van vervolgonderwijs.

Voor Jolene werd dat bezoek een keerpunt. „Het was altijd mijn droom geweest om naar de universiteit te gaan, maar ik had daar nooit de kans voor gekregen.”

Terwijl ze nog in de opvang woonde, schreef Jolene zich in bij een middelbare school voor volwassenen om enkele vakken af te ronden die ze nodig had om verder te kunnen studeren.

Dat was niet eenvoudig. Ze moest de zorg voor haar drie kinderen combineren met haar studie en tegelijkertijd omgaan met alle onzekerheid van hun woonsituatie. Toch zette ze door. Ze slaagde niet alleen voor haar vakken, maar behaalde voor allemaal hoge cijfers.
En toen gebeurde er iets wat ze nooit had verwacht.

De school koos Jolene uit om namens alle afgestudeerden de afscheidsrede te houden. „Ik voelde me enorm vereerd. Het betekende ontzettend veel voor me, juist als je bedenkt wat we in die periode allemaal hebben moeten overwinnen.”

Begin mei kwam er opnieuw een belangrijke verandering. Jolene en haar kinderen konden verhuizen naar een eigen, permanente woning. Het Leger des Heils hielp hen bij de inrichting en zorgde onder andere voor gordijnen en spullen voor de keuken.

Voor Jolene maakte die praktische hulp, samen met de veilige plek die het gezin in de maanden daarvoor had gekregen, een wereld van verschil. „De slogan van het Leger des Heils, ‘Geef vandaag hoop’, klopt echt”, zegt ze. „Ze géven werkelijk hoop.”

De moeilijke maanden liggen inmiddels achter hen. Jolene kijkt vooruit. Dit najaar begint ze aan een studie psychologie aan Booth University College. Ze heeft daar heel bewust voor gekozen. „Ik wil mensen helpen die worstelen met psychische problemen en verslaving, want dat begint op dit moment echt een crisis te worden.”

Ook voor haar kinderen betekent hun nieuwe huis een nieuw begin. Samen richten ze hun blik op de toekomst. „We willen iets bijdragen aan de samenleving en ook andere mensen hoop geven”, zegt Jolene. „We gaan ons richten op onze opleidingen en iedere dag gewoon weer de ene voet voor de andere zetten.”

Jolene kwam bij het Leger des Heils toen zij bijna alles kwijt was. Ze vond er niet alleen onderdak en praktische hulp, maar ook iemand die naar haar luisterde en haar hielp opnieuw mogelijkheden te zien.

Nu wil ze de hoop die zij zelf ontving doorgeven aan anderen.

Door Juan Romero