Wat zijn de openingstijden?

Donderdag 19:00 - 20:00 Zondag 11:00 - 12:30

Lucaskerk Den Bosch, César Francklaan 2, 's-Hertogenbosch (2026)

06/09/2026

Goed nieuws voor onze Mariaparochie! 🙏

Per 1 oktober wordt pater Avin Kunnekkadan SVD onze nieuwe pastoor. Daarmee wordt hij ook teamleider van het pastoraal team en voorzitter van het parochiebestuur.

Ook krijgt het pastoraal team verdere versterking. Norbert Swagemakers, rector van het priesterseminarie in Den Bosch, wordt priesterassistent voor de weekendvieringen. Per 1 november zal bovendien een diaken worden benoemd.

Daarmee breekt voor onze parochie een nieuwe periode aan. Een mooie gelegenheid om samen de schouders eronder te zetten en ieder met zijn of haar talent bij te dragen aan een levende geloofsgemeenschap.

We heten pater Avin en Norbert Swagemakers van harte welkom! 🙌

30/08/2026

Het kruis opnemen

Samenvatting van de preek van pater Titus op 30 augustus 2026

In het evangelie ontmoeten we vandaag opnieuw Petrus. Vorige week hoorden we nog hoe hij Jezus beleed als de Christus, de Zoon van de levende God. Maar wanneer Jezus vertelt dat Hem in Jeruzalem lijden en dood te wachten staan, verzet Petrus zich daar onmiddellijk tegen. Dat mag toch niet gebeuren?

Petrus wil wel de glorie van de Messias, maar niet het kruis.

Juist daar raakt het evangelie ook aan ons eigen leven. Want ook wij zouden het geloof soms het liefst willen zonder pijn, zonder moeite en zonder offers. Maar Jezus maakt duidelijk dat de weg van God geen vluchtweg uit de werkelijkheid is. Wie Hem wil volgen, zal ook bereid moeten zijn het kruis op te nemen.

Dat betekent niet, benadrukte Pater Titus, dat we het lijden moeten opzoeken. Het leven brengt uit zichzelf al genoeg moeilijkheden met zich mee. “Elk huis heeft zijn kruisje.” Jezus vraagt niet dat we onszelf extra lasten opleggen, maar dat we midden in alles wat ons overkomt trouw blijven aan de liefde en verbonden blijven met Hem.

Ook de profeet Jeremia laat zien hoe moeilijk dat kan zijn. God heeft hem geroepen om te spreken, maar die roeping brengt hem spot, eenzaamheid en tegenstand. Jeremia raakt zo gefrustreerd dat hij wil zwijgen. Toch lukt hem dat niet. Gods woord is in hem als een brandend vuur dat hij niet kan doven.

Daarin zag Pater Titus ook iets van onze eigen roeping als christen. Een echte roeping komt van binnenuit. We kunnen ervoor proberen weg te lopen, maar ergens blijft dat vuur branden: de diepe overtuiging dat God ons roept om Hem te volgen en het goede te doen, ook wanneer dat iets van ons vraagt.

Want liefde blijft niet alleen bij woorden.

Zeggen dat je van iemand houdt is niet genoeg; liefde moet zichtbaar worden in wat je doet. Liefde vraagt soms dat je je eigen belang opzijzet. Dat je verantwoordelijkheid draagt. Dat je niet wegkijkt wanneer een ander je nodig heeft. Dat je trouw blijft aan het goede, ook wanneer dat moeilijk of ongemakkelijk is.

Pater Titus vertelde daarbij een herinnering uit zijn jeugd in Nigeria. In zijn geboorteparochie was een man, Peter, die letterlijk steeds een zwaar kruis met zich meedroeg. Hij had het evangelie heel letterlijk genomen. Maar dát is niet wat Jezus bedoelt wanneer Hij zegt dat wij ons kruis moeten opnemen.

Ons kruis dragen gebeurt juist in het gewone leven.

Het kan betekenen dat we verantwoordelijkheid nemen voor de mensen om ons heen, ook als dat tijd en energie kost. Dat we omzien naar mensen die kwetsbaar zijn. Dat we solidariteit tonen, helpen en meeleven. Dat we trouw blijven aan wat goed is ondanks de verleidingen en de tegenwind van onze tijd.

Zelfs op zondag naar de kerk gaan kan tegenwoordig iets van kruis dragen hebben, zei Pater Titus. Mensen kunnen zich afvragen waarom je dat nog doet. Waarom iedere zondag opnieuw? Juist dan vraagt het geloof soms dat we anders durven zijn.

Christen-zijn is niet iets wat we een beetje kunnen doen. Wie Jezus werkelijk wil volgen, kan het kruis niet buiten beschouwing laten.

Jezus zegt: wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Wie alleen maar aan zichzelf denkt en uitsluitend voor zichzelf leeft, ontdekt uiteindelijk dat zo’n leven leeg wordt. Het echte leven vinden we juist wanneer we onszelf durven geven.

En natuurlijk kent ieder mens momenten waarop dat ontzettend moeilijk is. Momenten waarop we het niet meer zien zitten, teleurgesteld of boos zijn – op mensen om ons heen en misschien zelfs op God. Jeremia kende zulke momenten ook.

Maar uiteindelijk ontdekte hij dat God hem niet in de steek liet.

Dat geldt ook voor ons: God laat ons nooit in de steek.

Daarom nodigde Pater Titus ons uit om God te vragen om dat innerlijke vuur levend te houden: het vuur dat ons in beweging brengt, dat ons helpt om niet op te geven en dat ons de kracht geeft om ons dagelijkse kruis te dragen.

Mogen wij dat vuur in ons niet laten uitdoven. Dan kunnen ook wij, met alles wat ons leven met zich meebrengt, ons kruis opnemen en Jezus volgen – iedere dag opnieuw.

Amen.

30/08/2026

Zegen voor een nieuw schooljaar

Aan het begin van het nieuwe schooljaar werden speciaal alle scholieren, studenten en leraren in de Lucaskerk gezegend door pater Titus waarbij hij het volgende zegengebed uitsprak:

Liefdevolle God,
Gij hebt Abraham geroepen
om alles achter te laten en op tocht te gaan.
Met groot vertrouwen, maar met veel vragen,
is hij vertrokken, zonder te weten waarheen.

Ook wij worden door U geroepen
om in het nieuwe schooljaar als pelgrims op pad te gaan.
Wij hebben heel wat vragen
en weten niet wat dit nieuwe jaar zal brengen.
Toch vertrouwen wij op uw Woord en uw zegen.

Zegen ons en wijs ons de weg
van vriendschap en verbondenheid.
Leer ons te dromen van een toekomst
waarin iedereen meetelt.

Laat ons zelf ook een zegen zijn
voor wie moedeloos en uitgeput langs de weg zit,
en geef ons de kracht om hen te ondersteunen
op het pad van de hoop.

Moge de Heer jullie een verstandig hart
en vreugde in het leren geven.

Moge de Heer jullie moed en kracht geven
bij alles wat jullie dit jaar mogen ondernemen.

Wij vragen het U door Christus, onze Heer.

28/08/2026

Wat fijn dat er zoveel belangstelling was voor de lezing van Coen van der Heiden over de Bossche School en de Lucaskerk: meer dan 30 mensen luisterden mee naar zijn boeiende verhaal over Dom Hans van der Laan, het plastische getal, Stonehenge en de bijzondere ruimtelijke werking van onze kerk.

Een gedachte die mooi bleef hangen: je kunt een Bossche Schoolgebouw opmeten, de verhoudingen uitrekenen en proberen het plastische getal overal terug te vinden. Maar uiteindelijk moet je de architectuur vooral ervaren. Dat maakt onze afsluitende uitnodiging om op Open Monumentendag vooral met een meetlint terug te komen natuurlijk extra aardig. 😉

Mooi was ook dat er die avond al veel mensen van buiten onze parochie binnenkwamen, terwijl parochianen nog in stille aanbidding waren of een biechtgesprek voerden. Zo kwamen architectuur, stilte en geloof op een heel natuurlijke manier bij elkaar. Wie de Lucaskerk niet alleen wil bekijken, maar ook wil ervaren als plek van gebed en gemeenschap, is van harte welkom om op zondag om 11.00 uur met ons mee te vieren.

28/08/2026

Wie zegt gij dat Ik ben?

Samenvatting van de preek van pater Titus op zondag 23 augustus.

Wie zegt gij dat Ik ben?

In zijn preek stond Pater Titus stil bij een vraag van Jezus die heel bekend klinkt, maar tegelijk diep persoonlijk is: “Wie zegt gij dat Ik ben?”

Jezus vraagt zijn leerlingen eerst wat andere mensen over Hem zeggen. De antwoorden lopen uiteen: sommigen denken aan Johannes, anderen aan Elia of Jeremia. Maar Jezus neemt daar geen genoegen mee. Hij maakt de vraag persoonlijk: “Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben?”

Volgens Pater Titus is dat misschien wel een van de belangrijkste vragen in ons geloof. Want geloven gaat niet alleen over wat anderen over Jezus zeggen. Niet over wat we vanuit een traditie hebben meegekregen, wat we in een boek gelezen hebben of wat onze omgeving gelooft. Uiteindelijk komt de vraag bij ieder van ons persoonlijk terecht:

Wie is Jezus voor mij? Wie is Hij in mijn dagelijks leven?

Is Hij alleen degene tot wie we ons wenden als we in nood zijn? Is Hij vooral een historische figuur of een moreel voorbeeld? Of is Hij werkelijk de bron van ons leven?

Geloof, zo benadrukte Pater Titus, vraagt om een persoonlijk antwoord. Een antwoord dat niet alleen uit onze mond komt, maar uit ons hart. Onze kennis van God is anders dan kennis van geschiedenis of wetenschap. God leren kennen betekent een relatie met Hem aangaan. Daarbij noemde Pater Titus drie dingen die belangrijk zijn: gebed, de Eucharistie en het dagelijks contact met het Woord van God.

Petrus geeft in het evangelie zijn persoonlijke antwoord aan Jezus: “Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.” Dat inzicht komt volgens Jezus niet alleen uit Petrus zelf. Het is hem gegeven. En juist op dat geloof, op die vaste erkenning van Christus, wordt de geloofsgemeenschap gebouwd.

Maar daarmee is het evangelie nog niet klaar. Jezus zegt tegen Petrus dat Hij hem de sleutels van het Rijk der Hemelen zal geven. Pater Titus stond uitgebreid stil bij dat beeld van de sleutel.

Een sleutel krijgen betekent dat iemand je vertrouwt. Maar bij vertrouwen hoort ook verantwoordelijkheid. Wanneer iemand die op vakantie gaat jou de sleutel van zijn huis geeft, wordt er van je verwacht dat je goed voor dat huis zorgt. Zo vertrouwt God ook iets kostbaars aan ons toe: de sleutels van zijn Koninkrijk van liefde, vrede en vreugde.

Een sleutel kan een deur openen, maar ook sluiten. En precies daarin ligt voor ons een belangrijke vraag.

Wat doen wij met de sleutels die God ons heeft gegeven?

Gebruiken we ze om mensen buiten te sluiten? Of openen we juist deuren?

Pater Titus benadrukte dat de sleutels die aan Petrus en daarmee aan de geloofsgemeenschap zijn toevertrouwd, niet bedoeld zijn om anderen buiten te houden. Integendeel. Onze opdracht is juist om de deuren naar Gods barmhartigheid, liefde en vrede wijd open te zetten voor alle mensen.

Dat maakt het evangelie heel concreet. Want het gaat niet alleen om de vraag wat wij geloven, maar ook om wat anderen daarvan in ons leven kunnen merken.

Openen wij deuren voor mensen?
Geven wij anderen ruimte om Gods liefde en barmhartigheid te ervaren?
Of sluiten we, misschien zonder het te beseffen, deuren voor hen?

Zo legde Pater Titus twee vragen bij ons neer om mee te nemen in ons dagelijks leven:

Wie is Jezus voor mij?
En:
Wat doe ik met de sleutels die mij zijn toevertrouwd?

Aan het einde van zijn preek nodigde Pater Titus ons uit om de Heilige Geest te vragen ons te helpen ons geloof te belijden zoals Petrus dat deed:

“Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.”

En om vanuit dat geloof geen deuren te sluiten, maar deuren te openen — naar Gods liefde, Gods barmhartigheid en Gods vrede.

Amen.

21/08/2026

Lezing: Van Stonehenge tot de Lucaskerk

Wat hebben Stonehenge en de Lucaskerk in Den Bosch met elkaar te maken? Meer dan je misschien denkt.

Op donderdag 27 augustus om 20.00 uur vertelt architect en Van der Laan-kenner Coen van der Heiden over de ideeën van monnik en architect Dom Hans van der Laan, grondlegger van de Bossche School.

Van der Laan liet zich inspireren door oeroude bouwwerken als Stonehenge en ontwikkelde daaruit zijn eigen ideeën over maat, verhouding en ruimte. Juist de Lucaskerk is een bijzondere plek voor deze lezing: ook bij het ontwerp van deze kerk speelde Stonehenge een belangrijke rol.

📅 Donderdag 27 augustus, 20.00 uur
📍 Lucaskerk – parochiezaal
César Francklaan 2, ’s-Hertogenbosch

16/08/2026

Gods liefde kent geen paspoort

Samenvatting van de preek van pater Titus op 16 augustus.

Gods liefde kent geen paspoort

In zijn preek van deze zondag stond pater Titus stil bij een heel actuele én heel menselijke vraag: hoe gaan wij om met mensen die niet vanzelfsprekend bij onze eigen kring horen? Met vreemdelingen, vluchtelingen, mensen die anders zijn dan wij, maar ook met mensen dichtbij die opeens een beroep op ons doen en daarmee ons eigen leven doorkruisen.

De eerste lezing uit Jesaja laat volgens pater Titus een prachtig beeld van God zien: God is er niet alleen voor één volk of voor één groep mensen. Hij is er voor alle mensen en alle volken. Ook de vreemdeling die zich tot God wendt en Hem wil dienen, krijgt een plaats in zijn huis. Gods huis is een huis van gebed voor iedereen.

Dat komt ook terug in het evangelie, in de ontmoeting van Jezus met de buitenlandse vrouw die Hem smeekt haar zieke dochter te helpen. Het is een opvallend evangelieverhaal, juist omdat Jezus in eerste instantie helemaal niet zo toegankelijk lijkt. De vrouw hoort niet bij het volk van Israël en aanvankelijk reageert Jezus nauwelijks op haar. Zij lijkt niet te passen binnen de opdracht zoals Hij die op dat moment voor zichzelf ziet.

Maar de vrouw laat zich niet wegsturen. Zij blijft geloven, blijft vertrouwen en blijft vragen.

En juist daarin gebeurt iets bijzonders. Jezus gaat werkelijk met haar in gesprek. Hij wordt geraakt door haar geloof en haar vertrouwen. Pater Titus wees erop dat deze vrouw Jezus als het ware uitnodigt om verder te kijken: Gods liefde en Gods zending stoppen niet bij de grenzen van één volk. Ook deze vrouw hoort erbij.

Daar ligt voor ons een belangrijke les. We mogen trouw zijn aan wie we zijn, maar tegelijk moeten we open blijven staan voor het nieuwe en voor de ander. Want hoe vaak gebeurt het niet dat iemand eigenlijk helemaal niet in onze plannen past?

Een familielid wordt langdurig ziek en heeft steeds opnieuw hulp nodig. Een kind heeft extra aandacht nodig omdat het op school niet goed mee kan komen. Iemand belt op een moment dat het ons eigenlijk niet uitkomt. Pater Titus maakte dat heel herkenbaar: we zien op onze telefoon wie er belt en denken misschien onmiddellijk: nee hoor, nu even niet; die persoon wil vast weer iets van mij.

Soms zijn we werkelijk druk. Maar soms willen we eenvoudigweg niet gestoord worden.

Het evangelie vraagt ons om daar kritisch naar te kijken. Zijn wij nog beschikbaar voor een mens die ons nodig heeft? Kunnen wij ons eigen plan even loslaten wanneer iemand in nood op onze weg komt?

De buitenlandse vrouw uit het evangelie houdt ons volgens pater Titus op twee manieren een spiegel voor.

Allereerst gaat het over onze grenzen. Wie sluiten wij, misschien zonder dat we het zelf goed doorhebben, buiten? Buiten onze vriendenkring, buiten onze familie, buiten onze gemeenschap of buiten onze kerk?

Ook binnen een parochie kunnen zulke grenzen ontstaan. We kunnen ons sterk verbonden voelen met onze eigen kerk of onze eigen gemeenschap, en daar is op zichzelf niets mis mee. Maar het wordt anders wanneer dat betekent dat we muren bouwen tussen ‘wij’ en ‘zij’. De boodschap van deze zondag is juist dat wij onze deuren en ons hart moeten openen voor iedereen, óók voor mensen die niet meteen in ons vertrouwde beeld passen.

Het tweede dat de vrouw ons leert, is volharding in het gebed.

Zij vraagt niet één keer om hulp om daarna teleurgesteld weg te gaan. Zij houdt vol. En zo, zei pater Titus, mogen wij ook bidden. Bidden is niet een opdracht die we even afwerken. Het is soms werkelijk volhouden, zoeken en zelfs worstelen met God.

Misschien bidden we al heel lang ergens voor en lijkt er niets te gebeuren. Misschien lijkt God stil of ver weg. Toch zegt deze vrouw: blijf vertrouwen. Blijf bidden. Blijf met God in gesprek.

Want Gods genade droogt niet op.

Aan het einde van zijn preek vatte pater Titus die boodschap krachtig samen:

Gods liefde kent geen paspoort.
Gods liefde kent geen afkomst.
Gods liefde sluit niemand uit.

Dat is misschien wel de uitnodiging van deze zondag: om onszelf af te vragen welke grenzen wij hebben getrokken, wie wij moeilijk vinden om binnen te laten en voor wie wij eigenlijk geen tijd willen maken.

En vervolgens te proberen iets meer te leven zoals God zelf naar mensen kijkt: niet eerst vragen waar iemand vandaan komt of bij welke groep hij of zij hoort, maar zien dat daar een mens staat.

Een mens die misschien onze aandacht nodig heeft.
Een mens die misschien vraagt om onze hulp.
Een mens voor wie er ook aan Gods tafel een plaats is.

En wanneer het moeilijk wordt: blijf bidden, blijf vertrouwen en blijf je hart openen.

09/08/2026

God ervaren in de stilte

Samenvatting van de preek van pater Avin in de Lucaskerk op 9 augustus.

God kunnen we niet alleen begrijpen met ons hoofd; we mogen Hem vooral ervaren in ons eigen leven. Dat was de centrale gedachte in de preek van pater Avin. Je kunt mooie lezingen horen en een mooie preek beluisteren, maar wanneer Gods aanwezigheid geen plaats krijgt in ons dagelijks leven, blijven de woorden gemakkelijk boven ons hoofd hangen.

Daarom stond pater Avin stil bij iets waar in onze tijd soms maar weinig ruimte voor lijkt te zijn: de stilte.

We leven immers in een wereld vol lawaai. Ons leven wordt gevuld door werk, onze telefoon, dagelijkse zorgen, sociale media en een voortdurende stroom van nieuwe informatie. Er is bijna altijd wel iets dat onze aandacht vraagt. Juist daarin klinkt de uitnodiging om stil te worden en opnieuw te leren luisteren.

Want God spreekt niet altijd in het grote en indrukwekkende. Soms ontmoeten we Hem juist in de stilte: in het gebed, in de Eucharistie, in een vriendelijk woord of in een mens die ons nodig heeft. Wie af en toe werkelijk stil durft te worden, kan ruimte maken om Gods stem in het hart te horen.

Ook het evangelie sluit daarbij aan. De leerlingen bevinden zich midden op het meer. Het stormt en ze zijn bang. Pater Avin trok de vergelijking met onze eigen wereld. Ook daarin zijn genoeg stormen: oorlog, onzekerheid, eenzaamheid en mensen die leven zonder God.

Maar juist midden in de storm komt Jezus naar zijn leerlingen toe.

En dat geldt ook voor ons. Wij zijn de leerlingen van vandaag. Jezus komt ook naar ons toe, midden in alles wat ons bezighoudt of bang maakt. Zijn woorden zijn ook voor ons bedoeld: “Ik ben het.” We hoeven niet alleen te blijven in de storm.

Pater Avin wees vervolgens op Petrus. Misschien is het mooiste moment van dit evangelieverhaal niet eens dat Petrus over het water loopt. Het mooiste moment komt wanneer het misgaat. Petrus wordt bang, begint te zinken en roept: “Heer, red mij!”

En Jezus steekt onmiddellijk zijn hand uit.

Daarin mogen ook wij onszelf herkennen. Geloven betekent niet dat er nooit angst, twijfel of moeilijkheden zijn. Het betekent ook niet dat wij nooit zullen wankelen. Maar wanneer wij dreigen weg te zakken, mogen wij roepen: “Heer, red mij.” En Christus laat ons niet vallen. Steeds opnieuw strekt Hij zijn hand naar ons uit.

Pater Avin bracht daarbij ook Arnold Janssen ter sprake. Ook hij leefde in een moeilijke tijd. Toch bleef hij vertrouwen op God en was hij ervan overtuigd dat Gods Geest de mensen zou leiden. Zijn gebed was dat de duisternis van zonde en ongeloof zou verdwijnen en plaats zou maken voor het licht van Christus en van het geloof.

Dat gebed is ook in onze tijd nog actueel.

Want ook wij worden geroepen om het licht van Christus zichtbaar te maken. Niet alleen met woorden, maar vooral door onze manier van leven: door te vergeven, door te helpen, door vriendelijk te zijn en door aandacht en zorg te geven aan anderen. Juist daarin kunnen wij God ervaren in ons gewone, dagelijkse bestaan.

Aan het einde van zijn preek maakte pater Avin het heel praktisch. Hij vertelde dat hij zelf probeert bewust “kwaliteitstijd” voor God te nemen. Niet per se heel lang, maar wel echt met aandacht. Gewoon alleen zijn, stil worden en ruimte maken voor God. Soms aan het begin van de dag, soms later wanneer dat ’s morgens niet lukt.

Hij sprak ook open over zijn eigen ervaring als missionaris die vanuit India naar Nederland is gekomen. Leven en werken in een sterk geseculariseerde omgeving en je plaats vinden in het parochieleven is niet altijd gemakkelijk. Ook daarin helpt het hem om steeds weer terug te keren naar de stilte en het gebed.

Zijn advies aan ons was daarom eenvoudig en tegelijk uitdagend:

Probeer iedere dag een moment van stilte te maken voor God. Misschien vijftien minuten. Even geen telefoon, geen nieuws, geen sociale media en geen haast. Alleen maar stil zijn en ruimte geven aan God.

Want midden in alle drukte van ons leven, en midden in de stormen van onze wereld, is Hij aanwezig.

En wanneer wij roepen:
“Heer, red mij,”
steekt Hij zijn hand naar ons uit.

Dat vertrouwen mogen we meenemen de nieuwe week in.

Lucaskerk Den Bosch

06/09/2026

30/08/2026

30/08/2026

28/08/2026

28/08/2026

21/08/2026

16/08/2026

09/08/2026

Adres

Openingstijden

Website

Meldingen

Contact De Plaats Van Aanbidding

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen