ရွှေလမ်းကလေး, ေရႊလမ္းကေလး

17/04/2021

အကယ်၍ စာဖတ်သူဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာနေ့စဉ်နဲ့အမျှဖြစ်နေတဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေကိုကြည့်ပြီး ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ မသိဖြစ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် အောက်ဖော်ပြပါအကြောင်းအရာကို ကျေးဇူးပြုပြီးဆက်လက်ဖတ်ရှုကြည့်ပေးပါ။

ဒီblogကိုဖတ်နေကျလူတွေဆိုရင်သိပါလိမ့်မယ်။တပ်မတော်ရဲ့ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ၊ဖိနှိပ်မှုတွေကိုတွန်းလှန်ပြီး လွတ်လပ်ခွင့်တွေ၊အခြေခံလူ့အခွင့်အရေးတွေပြန်လည်ရရှိအောင်ကြိုးစားနေကြရာမှာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့လက်တွေ့ဘဝတွေမှာလိုအပ်ချက်တွေအများအပြားရှိနေပါတယ်၊ လူတော်တော်များများဟာဆိုရင် အလွန်ကြပ်တည်းပြီးရပ်တည်ဖို့တောင်အနိုင်နိုင်ဖြစ်နေပါတယ်။ဒီအကြောင်းရင်းကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကလေလံပွဲလေးတစ်ခုလုပ်ဖို့ရှိပါတယ်။ဒါကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းကအနုပညာရှင်တွေမိမိတို့ရဲ့ အနုပညာလက်ရာတွေကို တစ်ခု သို့မဟုတ် မိမိပါဝင်ချင်သလောက်အရေအတွက်ဖြင့် ဒီအလှူငွေမတည်တဲ့လေလံပွဲလေးမှာပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ဒီပွဲကရတဲ့အကျိုးအမြတ်မှန်သမျှကို အမှန်တကယ်လိုအပ်နေတဲ့သူတွေကို ပေးအပ်ထောက်ပံ့သွားမှာဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအလှူငွေမတည်တဲ့လေလံပွဲကို ကျွန်တော်တို့က The Global Movement for Myanmar Democracy(GM4MD) နဲ့ပူးတွဲလုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝမ်းမြောက်စွာပြောကြားလိုပါတယ်။ဒီလေလံပွဲကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက အနုပညာရပ်ဝန်းများက ပူးပေါင်းပါဝင်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီ ပွဲလေးကို ဧပြီလ၂၄ရက်နေ့မှာကျင်းပမှာဖြစ်ပါတယ်။

မည်သည့်နေရာကအနုပညာရှင်မဆို ဘယ်လိုအနုပညာလက်ရာဖြစ်ဖြစ်ပေးပို့လို့ရပါတယ်။အထူးသဖြင့်တော့ မြန်မာ့အရေး သို့မဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ပက်သတ်တာမျိုးဆိုပိုကောင်းပါတယ်(ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဧပြီလ၂၂ရက်နေ့က Earth Day ကမ္ဘာမြေနေ့ဖြစ်လို့ပါ)။ ဘယ်လိုအနုပညာလက်ရာမျိုးတွေ ပေးရမလဲလို့မေးရင် ကျွန်တော်တို့မှာဘာကိုတော့ပေးပါဆိုပြီးပြောပိုင်ခွင့်မရှိပါဘူး။ဒါကြောင့် လူကြီးမင်းတို့အကောင်းဆုံးဖန်တီးထားတဲ့အနုပညာလက်ရာကိုပေးပါလို့သာဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။အဲ့ဒါက ပန်းချီကားတွေ၊ ရုပ်ပုံတွေ၊လက်မှုပညာတွေ၊ဖျော်ဖြေမှုတွေအစရှိသဖြင့် စိတ်ကူးမိသမျှ၊ပုံဖော်မိသမျှဘယ်အရာမဆိုဖြစ်လို့ရပါတယ်။စိတ်ကူးဉာဏ်ကွန့်မြူးပြီးဆန်းသစ်တဲ့ဖန်တီးမှုတွေနဲ့ 'သင်' လို့ပြောနိုင်တဲ့အကောင်းဆုံးအနုပညာလက်ရာတွေကိုပေးပို့နိုင်ပါတယ်။

ရရှိလာတဲ့အကျိုးအမြတ်မှန်သမျှကို ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အလှူငွေထောက်ပံ့တဲ့အဖွဲ့အစည်းတွေကိုလှူဒါန်းသွားမှာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့်CDM၊ကျန်းမာရေးနှင့် အကာအကွယ်ပစ္စည်းများအတွက် ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။ လှူဒါန်းမှုတွေကို Better Burma၊GM4MD နဲ့ Mutual Aid Myanmar တို့ကခွဲဝေယူပြီးစီမံကြမှာဖြစ်ပါတယ်။

ဒါဆိုရင်တော့ သင်တို့ရဲ့အနုပညာလက်ရာတွေကို ဒီအီးမေးလ်(email)သို့ပေးပို့ခြင်း သို့မဟုတ် ဒီအွန်လိုင်းဖောင်တွင်တင်သွင်းခြင်းကို ဧပြီလ၂၂ရက်နေ့နောက်ဆုံးထား၍ပြုလုပ်ပေးပါရန်တိုက်တွန်းလိုက်ပါသည်။

ကျေးဇူးပြု၍ ဒီပွဲလေးကိုအနုပညာရှင်သူငယ်ချင်းများနဲ့ တခြားသောဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိကြတဲ့လူမှုစာမျက်နှာအသိုင်းအဝိုင်းတွေကိုပါ ဝေမျှပေးဖို့ အနူးအညွတ်တောင်းဆိုပါတယ်။ပါဝင်ကြတဲ့ အနုပညာဖန်တီးရှင်များလေလေ အလှူငွေပိုများများရရှိလေလေဖြစ်သလို ဒီလိုအနုပညာလက်ရာတွေကိုမိမိအိမ်မှာအမြတ်တနိုးတန်ဖိုးထားချိတ်ဆွဲမဲ့လှူဒါန်းသူတွေလည်းများများပါဝင်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။

အကယ်၍ စာဖတ်သူဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာနေ့စဉ်နဲ့အမျှဖြစ်နေတဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေကိုကြည့်ပြီး ဘယ်လိုကူညီပေး.....

11/04/2021

မြန်မာနိုင်ငံမှာနှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင်ဘုန်းကြီးဝတ်ဖူးတဲ့ အနောက်တိုင်းသားတစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ယခုဖြစ်ပေါ်နေသည့်အခြေအနေများနှင့်ပက်သတ်၍ ၎င်းသည်ကံတရား၏အကျိုးဆက်များကိုခံနေရခြင်းသာဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ ပါဝင်ခြင်းမရှိဘဲ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပါတယ်။ ထိုအရာကို မခင်စုလှိုင်ကသတ္တိရှိရှိ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းအတွက်ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။

ထိုသို့ကြားသိခဲ့ရတဲ့အတွက်လည်း မြန်မာနိုင်ငံမှာရှိတဲ့အနောက်တိုင်းသားများကိုယ်စား မခင်စုလှိုင်ကိုကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီလွတ်လပ်ရေးအတွက်တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ မြန်မာပြည်သူတွေကိုထောက်ပံ့နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီးကူညီပေးနေတဲ့ကျွန်တော့်လိုလူတွေအများကြီးရှိသေးတယ်ဆိုတာကိုလည်းပြောချင်ပါတယ်။အခုလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ကိုတရားအားထုတ်မှုတွေလုပ်ဆောင်နိုင်အောင်ကူညီပေးခဲ့တဲ့ မြန်မာပြည်သူတွေ လမ်းပေါ်မှာပစ်သတ်ခံနေရချိန် အိမ်ထဲနေရင်တောင်မလုံခြုံတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့စိတ်အေးသက်သာစွာမနေဝံ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့်ဒီကူညီမှုတွေကို ရပ်မှာမဟုတ်သလို ခဏတဖြုတ်တောင်အနားယူမှာမဟုတ်ပါဘူး။ မခင်စုလှိုင်ပြောတာတွေကို တရားကျင့်သူအသိုင်းအဝိုင်းက ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်သိဖို့လိုပါတယ်။

သူမရေးထားတာက: "အရှင်က မြန်မာနိုင်ငံမှာလပေါင်းများစွာနေဖူးတယ်။ မြန်မာပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခင်ကြင်နာမှု၊ကရုဏာတရားတွေနဲ့ပြုစုစောင့်ရှောက်တာကိုလည်းခံခဲ့ဖူးတယ်။

မှတ်မိသေးလားတော့မသိ..မလေးရှားကိုသွားတဲ့ခရီးစဉ်မှာ ရက်ရောလှတဲ့ဗမာဒါယကာ၊ဒါယိကာမတွေက နောက်ဆုံးပေါ်ဆမ်ဆောင်းဖုန်းကိုလှူဒါန်းခဲ့တာကို။ အဲ့လိုလှူနိုင်ဖို့အချင်းချင်းပိုက်ဆံကောက်ပြီးစုပေါင်းဝယ်ယူခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒါ အရှင်ကဖုန်းအဟောင်းလေးကိုပြင်ဖို့ဆိုင်လိုက်ရှာနေတယ်လို့သိရလို့ကျွန်မတို့လှူဒါန်းခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒါကိုရတော့ အရှင့်မှာ ပျော်တပြုံးပြုံးဖြစ်နေပြီးဝမ်းသာနေခဲ့တာကို မှတ်မိပါသေးတယ်။ အီတလီကိုသွားခဲ့တုန်းကလည်း ကျွန်မအပါအဝင်အမျိုးသမီးလေးတွေဟာ ကိုယ်နဲ့မကျွမ်းဝင်တဲ့တိုင်းတစ်ပါးမှာအဆင်မပြေတာတွေရှိခဲ့တာတောင် အရှင့်အတွက်ဆွမ်း၊ဘောဇဉ်တွေအဆင်ပြေအောင်ဖန်တီးပေးခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာဘယ်နေရာသွားသွား အရှင့်လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကိုပြည်သူတွေကဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပါတယ်။

အခုလိုမျိုးမြန်မာပြည်သူတွေဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာတော့ လုံးဝဥဿုံဥပေက္ခာပြုထားနိုင်ခြင်းအတွက် သိပ်ကိုကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ အရှင့်ဆီကကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျအကူအညီရဖို့မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။နောက်ဆုံးမှာတော့ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးမှရမယ်ဆိုတဲ့အမှန်တရားကိုလည်းလက်ခံပြီးသားပါ။သို့သော်ကိုယ်ထိလက်ရောက်မကူညီရင်တောင် ကိုယ်ချင်းစာတရားလေး၊ ကြင်နာမှုလေးပြပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တောင် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အနေနဲ့လုံလောက်ပါလိမ့်မယ်။

အခုလိုမျိုးလျစ်လျူရှုထားနိုင်မှုအပေါ် ကံတရားရဲ့နိယာမကို အကြောင်းပြသည့်အတွက် ရယ်စရာဟုတောင်ထင်မိပါတယ်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေနဲ့ပက်သတ်ပြီးတော့ ကျွန်မအငြင်းမပွားလိုပါ။သို့သော် ဗုဒ္ဓအဆုံးအမတွေထဲမှာ 'ပေးသည်မှာထမင်းတစ်လုတ်၊ရေတမှုတ်ပင်ဖြစ်လင့်ကစား ထိုသူ့အပေါ်မှာကျေးဇူးရှိတယ်'ဆိုတဲ့ရိုးရှင်းတဲ့ အဆုံးအမလေးတစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ အရှင်သိအောင်ပြောပြချင်ပါတယ်။

ကျွန်မတို့ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဆင်ပြေအောင်ကြိုးစားမှာပါ။ မြန်မာနိုင်ငံကြီး အရင်အခြေအနေအတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားရင် သို့မဟုတ် ပိုကောင်းသွားရင်သာ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှသာပြန်မလာပါနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့အပေါ်လျစ်လျူရှုထားနိုင်တဲ့ ကျေးဇူးမသိတတ်သူတွေကို ကျွန်မတို့ကြိုဆိုမှာမဟုတ်လို့ပါပဲ။အခုလိုလိုအပ်ချိန်မှာ ကူညီပေးသူတွေ၊စာနာပေးသူတွေကိုတော့ကျွန်မတို့အမြဲအမှတ်ရနေမှာပါ။"

ရွှေလမ်းကလေး ကိုကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ တောင်းပန်ဖို့လည်းမလိုပါဘူး။ နိုင်ငံခြားသားတိုင်းဟာသူ့လိုမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မတို့ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်ပါတယ်။ တကယ်တော့ 'ရွှေလမ်းကလေး'လိုမျိုးအစွမ်းကုန်ကူညီပေးနေတဲ့သူတွေလည်းအများကြီးပါ။

အဆုံးသတ်မှာကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားမှအောင်မြင်မယ်ဆိုတာကိုလည်းနားလည်ပြီးသားပါ။ဒီဟာက ကျွန်မတို့အများစုအတွက်လက်ခံဖို့ခက်ခဲတဲ့အမှန်တရားလိုဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။အခုလိုမျိုး ယုတ်မာရက်စက်မှုတွေကို မမျှော်မှန်းနိုင်တဲ့အထိကြုံလာရတဲ့အခါ အနီးအဝေးမှာရှိတဲ့မိတ်ဆွေမှန်သမျှကို ကျွန်မတို့ကြုံနေရတာတွေအပေါ် မျက်နှာလွှဲခဲပစ်မလုပ်စေချင်တာပါ။ လျစ်လျူရှုမထားစေချင်တာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်မတို့တွေဟာပြင်ပကိုသိပ်အားကိုးလို့မရဘူးဆိုတာလက်ခံလိုက်ပါပြီ။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါဟာကျွန်မတို့ရဲ့ လောကဓံကိုခံနိုင်ရည်ရှိမှုတွေ အမြော်အမြင်ရှိမှုတွေ တိုးတက်မြင့်မားလာအောင်အခွင့်အရေးပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ ပိုပြီးအရေးကြီးတာကတော့ ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့အချိန်တင်မကဘဲ အခုလိုမျိုးပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ခေတ်ကာလမှာတောင် တရားဓမ္မအားထုတ်ဖို့လိုတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒီအခက်အခဲကြီးပြီးရင် ကျွန်မတို့အားလုံးပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့လူသားတွေဖြစ်လာကြမှာပါ။

ကျွန်မအရင်ကပြောခဲ့သလိုပါပဲ အခုလိုကိုယ်ရောစိတ်ပါဆင်းရဲနေရချိန်မှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား၊ကရုဏာတရားတွေလောက် ပေးနိုင်ရင်တောင် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အနေနဲ့လုံလောက်နေပါပြီ။

အခုလိုမျိုးနားလည်ပေးပြီးကိုယ်ချင်းစာပေးတဲ့အတွက် ထပ်ပြီးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအရာကိုအမြဲတမ်းလည်းအမှတ်ရနေမှာပါ။ ဓမ္မက သင်နှင့်သင့်မိသားစုကို တွေ့ကြုံနိုင်တဲ့ဘေးအန္တရာယ်တွေကနေကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံမှာနှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင်ဘုန်းကြီးဝတ်ဖူးတဲ့ အနောက်တိုင်းသားတစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ယခုဖြစ်ပ.....

03/04/2021

ချက်ကိုစလိုဗက်ကီးယားနိုင်ငံသားအရှင်သရဏ၏ရဟန်းပြုဖြစ်ပုံဇာတ်ကြောင်း" မြန်မာနိုင်ငံမှာလူသိများထင်ရှားတဲ့အရှင်သရဏကို ရဟန်းဝတ်ဖို့စေ့ဆော်တိုက်တွန်းခဲ့တဲ့အရာနှစ်ခုရှိပါတယ်။ ပထမတစ်ခုက၁၉၇၈ခုနှစ်ကထွက်ရှိတဲ့နာမည်ကြီးကွန်ဖူးဂန္တဝင်'ရှောင်လင်ဂိုဏ်း၏၃၆ခုမြောက်အခန်း'ရုပ်ရှင်နှင့် အခြားတစ်ခုမှာ ချက်ခ်ဘာသာသို့ပြန်ဆိုရေးသားထားသော၁၉၄၃၊အဲလစ်ဘေလီ၏ဂန္တဝင် 'အဖြူရောင်မှော်စွမ်းအားကျမ်း(ဝါ)ကျင့်ကြံသူ၏လမ်းစဥ်'လို့သိကြတဲ့စာအုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ရုပ်ရှင်ထဲကဘုန်းတော်ကြီးကအကြမ်းဖက်မှုတွေကို ငြိမ်းချမ်းစွာတုံ့ပြန်ခဲ့သည်ကိုလေးစားအားကျမိသည်ထက်ပင် ထိုစာအုပ်ကအရှင်သရဏအားမှော်စွမ်းအားနောက်ကိုလိုက်ရန်ပို၍ပင်လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်အရှင်သရဏအကယ်စင်စစ်ရယူပိုင်ဆိုင်လိုသည်မှာ စိတ်အာရုံကိုလှည့်စားရုံမှော်အစွမ်းမဟုတ်ဘဲ တကယ့်အစစ်အမှန်စိတ်စွမ်းအားများသာဖြစ်ပါတယ်။

အရှင်သရဏ၏ငယ်ဘဝအကြောင်းကိုပြောရမည်ဆိုလျှင်အရှင်သရဏသည်ချက်ခ်နိုင်ငံ ပီဆန်မြို့ရှိအလယ်အလတ်တန်းစားမိသားစုမှပေါက်ဖွားလာသူဖြစ်သည်။အရှင်သရဏသည် ကက်သလစ်ဘာသာကိုရှေးဦးစွာစိတ်ဝင်စားခဲ့သော်လည်းအထက်ဖော်ပြပါစာအုပ်က အရှင်သရဏအား မိမိအလိုရှိသောစိတ်စွမ်းအားများရရန် သက်သတ်လွတ်စားပြီးဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်ခြင်းမှလွဲ၍အခြားမရှိဟုဆုံးဖြတ်ချက်ချစေသည်အထိပြောင်းလဲခဲ့သည်။ထိုအချိန်မှစ၍ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကပင်ဆရာတော်သည်အသားငါးစားခြင်းကိုရှောင်ကြဉ်၍ဗုဒ္ဓဘာသာသင်ကြားပေးနိုင်မည့်ဆရာကိုလိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။သို့သော် ချက်ခ်နိုင်ငံတွင်ဗုဒ္ဓဘာသာကိုကျင့်သုံးသည့်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစဖြင့်ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင်အရှင်သရဏသည်ထေရဝါဒဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့်ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်သည့် 'ဇန်း'ဘုန်းကြီးကျောင်းအားဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ထိုဘုန်းကြီးသည်အရှင်သရဏအားချက်ခ်နိုင်ငံရှိဗုဒ္ဓဘာသာသင်ကြားပေးနေသည့်ကျင့်ကြံသူများနှင့်ဆက်သွယ်ပေးသဖြင့် အရှင်သရဏ၏ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အသိုင်းအဝိုင်းမှာတဖြည်းဖြည်းကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။အစောပိုင်းတွင်အရှင်သရဏသည် မြေလျှိုးမိုးပြန်နိုင်ခြင်း၊ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နိုင်ခြင်းစသည့် ဈာန်စွမ်းအားများရရှိရန်ဗုဒ္ဓဘာသာကိုလိုက်စားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်ဗုဒ္ဓဘာသာကိုထဲထဲဝင်ဝင်သိလာသည့်အခါအကောင်းဆုံးသောစွမ်းရည်သတ္တိဆိုသည်မှာ လောဘ၊ဒေါသ၊မောဟတို့မှလွတ်မြောက်ခြင်းပင်ဖြစ်ကြောင်းသဘောပေါက်ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဒီအချိန်တွင်အရှင်သရဏသည်ချက်ချင်းပင်ဘုန်းကြီးဝတ်ချင်သော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာသင်ကြားပေးသည့်ဆရာများကကျောင်းပြီးအောင်တက်ရန်အကြံပေးသဖြင့်ကျောင်းဆက်တက်ခဲ့သည်။ ထိုတွင်ဆရာတော်၏ဘဝမှာတဆစ်ချိုးပြောင်းလဲခဲ့ပြန်သည်။ကျောင်းတွင်အရှင်သရဏသည် အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးနှင့်ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့သည့်အပြင် ဝင်ငွေကောင်းသော အိမ်တိုင်ရာရောက်တီဗီရောင်းရသည့်အချိန်ပိုင်းအလုပ်လည်းရှာတွေ့ခဲ့သည်။ထို့ပြင်ဆရာတော်၏ဖခင်ကလည်း အင်္ဂလန်ရှိအောက်စဖို့ဒ် သို့ ကိန်းဘရစ်ချ်တွင်ဆက်လက်ပညာသင်ရန်တိုက်တွန်းခဲ့သည်။သို့သော်ဆရာတော်က ၎င်းအရာများပြီးပြည့်စုံအောင်လှုပ်ရှားရုန်းကန်ရင်းဖြင့်ပင်နောက်ဆုံးသေဆုံးသွားရမည်ကိုဆင်ခြင်မိသဖြင့် ၎င်းကြိုးစားအားထုတ်မှုမျိုးကိုအသိဉာဏ်ပညာမှန်ရဖို့ နှင့် ထာဝရငြိမ်းချမ်းမှုကိုလိုက်ရှာဖို့ အသုံးမချသင့်ပေဘူးလားလို့စဉ်းစားမိခဲ့သည်။

သို့သော်အရှင်သရဏသည်လူဝတ်ကြောင်ဘဝကိုလက်တွေ့စွန့်ခွာရန်ခက်ခဲနေသဖြင့် နတ်သိကြားများကိုဆုတောင်းခဲ့ရသည်ဟုဆိုသည်။ဆုတောင်းပြည့်သွားသည်ဟုပင်ဆိုရလောက်အောင်ဆရာတော်တို့၏နှစ်ယောက်အိပ် လေမွေ့ရာကြီးမှာပေါက်သွားခဲ့သည်။ထို့ကြောင့် ချစ်သူအမျိုးသမီး သူမ၏မိခင်အိမ်သို့သွားအိပ်ရသည်ကိုအခွင့်ကောင်းယူကာ ဆရာတော်သည်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့်သီရိလင်္ကာနိုင်ငံသို့သွားရန်စီစဉ်ခဲ့သည်။သို့သော်ချစ်သူအမျိုးသမီးကလက်လွှတ်မပေးချင်သောကြောင့် ဆရာတော်ကို ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ယောက်၏ဘဝအကြောင်းသိနိုင်ရန် သုံးလတာမျှသာ အချိန်ပေးမည်ဟုပြောခဲ့သည်။ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံသို့ရောက်ပြီးများမကြာမီမှာပင် ဆရာတော်သည်ဗုဒ္ဓဘာသာမှာမိမိလိုက်ရှာနေခဲ့သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းတထစ်ချယုံကြည်ကာ ချစ်သူအမျိုးသမီးနှင့်အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဘုန်းကြီးဝတ်ရန်ဖခင်ထံမှခွင့်ပြုချက်စာကိုတောင်းခံခဲ့သည်။ထို့နောက်ဆရာတော်သည် 'ဗုဒ္ဓနှင့်ပါဠိ'တက္ကသိုလ်တွင်ပညာသင်ကာကိုရင်ဝတ်ခဲ့သည်။ ဘွဲ့တစ်ခုရအပြီး လေးနှစ်အကြာ၂၀၁၂ခုနှစ်တွင်အရှင်သရဏသည် ပဉ္စင်းခံရန်မြန်မာနိုင်ငံသို့လာရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် မြန်မာဘာသာကိုကြိုးကြိုးစားစားလေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက်အွန်လိုင်းတွင်မြန်မာဘာသာစကားလေ့ကျင့်နိုင်ရန် ဖေ့စ်ဘွတ်အသုံးပြုခဲ့သည်။

အရှင်သရဏသည်ဖေ့စ်ဘွတ်ပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်းလူသိများထင်ရှားလာပြီး တရားထိုင်ခြင်းနှင့်ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့်ပက်သတ်သည့်မေးခွန်းများကိုဖေ့စ်ဘွတ်မှတဆင့်ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ထိုအထိအဆင်ပြေနေသော်လည်းမနှစ်ကဆရာတော်သည်ဘုန်းကြီးများငွေကိုင်ခြင်းနှင့်ပက်သတ်သည့်မေးခွန်းနှင့်စပ်လျှင်း၍ ၎င်းသည်ဝိနည်းချိုးဖောက်နိုင်သဖြင့် ကပ္ပိယတို့အားဘုန်းကြီးများအားဝတ္ထုငွေတိုက်ရိုက်မလှူကြရန်အကြံပေးသည့်အပြင် ၎င်းနှင့်ပက်သတ်၍ဗုဒ္ဓအဆုံးအမကိုအတိအကျလိုက်နာကြသည့်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများကိုပါစာရင်းပြုစု၍ပြခဲ့သည်။ ထို့ပြင်၎င်းကိုချိုးဖောက်သူတို့မှာ ရှင်ဒေဝဒတ်ထက်ပင်ဆိုးရွား၍ဘုန်းကြီးမဖြစ်သင့်ကြောင်းအထိ မဆင်ခြင်ဘဲပြောကြားမိသကဲ့သို့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ထိုသို့ဖြေကြားချက်သည်လူမှုကွန်ယက်ပေါ်တွင်ဂယက်ရိုက်စေခဲ့သဖြင့် သံဃာအစည်းအရုံးသို့ခေါ်ယူစစ်ဆေးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဆရာတော်ကစာပေအထောက်အထားခိုင်ခိုင်လုံလုံနှင့်ပြန်လည်ရှင်းပြနိုင်ခဲ့သဖြင့် နောက်နောင်တွင်မြတ်စွာဘုရား၏တရားတော်တို့အားဟောပြသည့်အခါတိတိကျကျ ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်ဟောပြောနေသ၍ဓမ္မအားဆက်လက်သင်ကြားခွင့်ပေးခဲ့သည်။

ယခုအဖြစ်အပျက်သည်အရှင်သရဏအတွက်စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည်ဆရာတော်အားဝိနည်းလေးစားလိုက်နာသောဘုန်းကြီးကျောင်းများနှင့်အဆက်အသွယ်ပေးခဲ့သည်။ယခုအခါဆရာတော်သည်ထိုကျောင်းများနှင့်ပူးပေါင်း၍ကပ္ပိယများနှင့်စာသင်သားတို့အား ဗုဒ္ဓ၏ဝိနည်းနှင့်ပက်သတ်၍မည်မျှပင်အလေးပေးခဲ့ကြောင်းနှင့် ဝိနည်း၏အရေးကြီးပုံကိုသင်ကြားပေးလျက်ရှိသည်။ထို့ပြင်ဆရာတော်သည် ဝိနည်းကိုပိုမိုလေးစားလိုက်နာစေရန်အလို့ငှာ အစိုးရက သံဃာတော်များအားပြန်လည်မွမ်းမံဖွဲ့စည်းရေးကို ထိထိရောက်ရောက်ဆောင်ရွက်ရန်မျှော်လင့်နေလေသည်။

ချက်ကိုစလိုဗက်ကီးယားနိုင်ငံသားအရှင်သရဏ၏ရဟန်းပြုဖြစ်ပုံဇာတ်ကြောင်း" မြန်မာနိုင်ငံမှာလူသိများထင်ရှားတဲ့....

16/02/2021

“We are already in the danger. So we don’t care anymore. The dawn won’t be that much darker than the midnight. And we are already in the midnight, so the darkness can’t be much worse. We are at the peak of the darkness.”

These were the words of Inda Aung Soe as military tanks rolled past at the start of our free-flowing and open interview, when asked if he felt safe talking to us from the chaotic streets of Yangon. Inda’s brave response echoes a resilience exemplified by the Burmese people during the shocking events of this month, and kicked off his description of the growing protest movement taking shape across the country. Having been a Buddhist monk himself for many years, Inda is able to reflect not just on the mood of lay protesters, but also at monasteries and among his monastic friends.

Since disrobing, Inda formed Bokashi Myanmar, an organization that processes and composts kitchen waste. With this background, he has taken over the role of organizing daily trash collection on Yangon’s city streets following the mass protests. Inda is not only busy during the daytime, however, as he and others must stay awake throughout the night as well, defending themselves against the recently released criminals that the military is injecting with morphine and sending into neighborhoods to do harm.

Despite these harrowing experiences, Inda affirms a strong set of values that protesters have committed themselves to. First and foremost is non-violence, refusing to cause harm to other beings even in the face of the military’s and their proxies’ aggressions. Inda notes that it is a value perhaps not totally understood by the military, and goes on to describe how some of the criminals who were sent to attack were dressed as monks. In Inda’s estimation, this was a trap: the military thought that residents would surely capture and beat these intruders, after which videos would be released depicting lay Burmese beating apparent Buddhist monks, which would serve to cause dissension among the Burmese people and diminish their feeling of solidarity against the attempted coup. Instead, the fake monks were detained without being harmed, and then given food and a place to sleep.

And according to Inda, commitment to non-violence is not the only thing the military has not understood about the current moment. He shares there is no single leader organizing the movement, so the military can’t stop it by hunting down specific activists, as they have done in the past. Instead, Inda describes an entire population that has stepped up as one to claim its basic freedoms and human rights. He and Zach share a laugh that the usually chaotic and disorganized Burmese society has somehow, overnight, formed itself into a plastic, integrated structure capable of quickly responding as a whole to the most sophisticated attacks—physical as well as psychological—from a professionally trained military.

Inda closes by thanking the foreign community for its generosity and support during these difficult times, from both inside and outside the country. Along with Inda, we also would like to take this time to thank you for listening to this important interview, and encourage you to share it widely if you find it of value. The light in the Golden Land is still on, but faint and in danger of flaming out; it is happening in real time, before our eyes (at least when the internet is on). Any support, of any kind, that you can give is critical at this time, through donation or service.

The importance of non-violence and unity even in the most challenging of times.

12/02/2021

16/12/2020

“When I step outside the door of my kuti (meditation hut) at half past five o'clock, the morning air is pleasantly cool and invigorating. The sky has already exchanged its black of the night for a mild gray blue. The morning mist indicates a high humidity.

While breathing, a slightly pressing veil covers my somewhat asthmatic lung. I walk slowly and further in meditative mindfulness the almost 100 meters to a teak hut with bamboo woven scales, where Daw Inzali - a suitable name for a Burmese nun, which means something like ‘Gesture of Prayer’ - and her helper Ma Phyo Zin - translated ‘White Or- chid’, which is no less beautiful - have prepared breakfast. Here, too, the chairs and tables are made of natural teak, just like the fence posts on the way here.

From the other kutis scattered all over the area, the other participants of the course approach from all sides; they are monks and nuns as well as lay people from Asian countries, but also from Europe, Australia and America. One of the lay participants from Central America will be ordained in the next few days for the duration of her stay in Myanmar and will thus follow an old custom that is still widespread in the Buddhist countries of Asia, namely that at least once in one’s life one should live as a monk or nun for a shorter or longer period of time, thus following the path of the Buddha.

Since the transitions between night and day are extremely short in the tropics, the sun already pushes its first rays over the horizon into the now bright blue, cloudless sky and drives away the rest of the night, when I enter the eating room. So we can expect a very warm, sunny day again, just as sure as a plate of noodles for breakfast; they are fried in coconut fat, mixed with a hint of a tasty vegetable I don’t know.

The two women put a lot of effort into preparing a good meal for us, but overall the results of their healthy vegetarian cooking require a considerable amount of adjustment from my very one-sidedly Western taste and digestive organs. It is hard for me to do without bread or toast for breakfast; noodles are not really a substitute for me at this time of the day."

An excerpt from U Abhaya’s A Day of Smile: Encounters with the Burmese Soul, describing a full day in the life of a yogi in the Sagaing Hills. U Abhaya kindly gave us permission to share excerpts of his book on this blog.

Beginning a day of meditation with an early morning in the Sagaing Hills

06/09/2020

The interview with Salayay Khanticari, a Colombian nun at Pa Auk in Myanmar, was one of the most vulnerable and heart-felt I’ve had yet. She describes first falling in love with her husband, then the two of them falling in love with Dhamma, and the difficult decision they faced in determining their commitment for freedom was greater than their commitment to one another. Following is an excerpt from the talk.

“And it was like we didn't have time to talk... we were just involved in our practices. And you know, Pa Auk has a very clear boundary between monks and nuns. We have a very clear separation... I mean two different communities. Each community has a different dynamic. Of course, we have the same teacher, but it's a different life.

And so he was in his life with the monks in the male side, and I was also growing my life with the with the nuns in the female side. So, actually, that was just a natural separation. And yeah, difficult though. But finally, like at that moment, we were just okay with it. And each one of us, supporting each other… how to break that, this friendship, and being partners in Dhamma, and just supporting as we can to support each other in our practices. This is also kind of a good thing to have a friend so close like that, like from the first time like [when taking] Goenka courses, like 'how was your meditation? What happened with you?' We kind of have this communication now, like 'How are you? How is your practice going, what do you think?'

And also, the seeds that grow in you have this sense of [being] so precious, 'oh let's share!' And also we met so many new people with the same kind of purposes, and working together to figure it out. How we can just also put our own seeds, or how to put some water in the seeds that are already there. So, yeah, right now he continues his path and my way also, and just supporting us as friends and I'm happy as still to be to be here in Myanmar.

I used to be a lawyer. So our marriage was legally not considered marriage for the law, but actually we had some papers and then this is very easy to just make another note to say ‘not anymore from this time.’ Actually, we visited later to Columbia. He went as a monk and I visited my family as a nun at the same time! But we didn't actually do any paper or anything because there was no need. And because actually, our relationship has been always connected with Dhamma.

My family didn’t understand [why we got divorced]. I think they cannot be sad because they don't understand what is happening! His family's is okay because they are from the capital, so like the mindset is a little bit more open and different. My family is more worried about my future like what will happen in old age and dah dah dah....”

The story of two Colombian meditators pursuing Dhamma in Myanmar.

27/08/2020

This is the sixth episode in our “COVID-19 in Myanmar” series, and for this one, we’re changing things up a bit and trying something new.

Past episodes have featured voices from several different groups: local Burmese, women, monastics, expats who left the country, and expats who stayed. Taken together, these shows are a powerful archival testament of the range of responses from meditators and monastics as the coronavirus swept the world. From reflections on death, to vulnerably sharing fears about infection, from seeking protection in sīla and sutta recitations, to finding a safe place of practice, our guests have shared openly and honestly what they did, how they felt, and how their meditation informed their views, which was in turn impacted by the pandemic’s spread.

One of our motivations in producing this series was a desire to use this platform to share words of wisdom during a particularly troubling time. However, now a good half-year into whatever this “new normal” is, the reality of having to live with this pandemic has transformed from those early initial shock waves to a kind of uneasy settling in. For that reason, after this episode, we are taking a pause to figure out how to best proceed with this series, so that it remains relevant, and continues to reflect the lived reality of practitioners as they adjust to changing conditions.

Which brings us back to this current episode, the “Thabarwa Edition.” As the title indicates, this is the first show in this series in which all the voices are from a single place—in this case, Thabarwa Monastery in Than Lyin. This episode departs from others in more ways than this, however. As some of the interviews were collected right as the world began to shut down because of COVID-19, we realized that while not that long ago in time, they seem eons ago in other ways, as so much has happened since then. So besides their original talk, you’ll hear some updates from guests on how and what they’re doing now. This “before-and-after” approach allows the listener to follow their journey across time and see how their practice and mind have adjusted as the ground continues to shift under their feet.

We hope that you have found some value and insight in this run of “COVID-19 in Myanmar” episodes. It is a scary and unsettling time for many of us, and the words of the Buddha can surely be an aid as we look for firm footing. Thank you for joining us on this journey, and we hope you keep safe and healthy, with a genuine wish for all beings to be happy. The guests include:

* Thabawa Sayadaw, from an April talk given to foreign meditators on how to overcome accusations and misunderstandings through continuously doing good deeds.

* Awbur Nyan, a musician and lay supporter of Thabarwa Monastery, on how Yangon has fared through the coronavirus and how Sayadaw’s teachings have helped her.

* Bhikkhu Varrapanyo on his decision to remain at the monastery throughout the pandemic, and how he is applying meditation instructions from his teacher.

* Khema Cari, currently residing at the Thabarwa center in Italy, on how centers around the world have managed.

We hear from meditators and monastics from Thabarwa Monastery to learn how the pandemic has affected their meditation practice, and how their Dhamma practice has informed their way of relating to the pandemic.

13/04/2020

ဖော်ပြပါဇာတ်လမ်းသည် ဂျာမန်ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးမှ အဂ်လိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားခဲ့ပြီး အကြောင်းအရာမှာ Coronavirus ပြန့်ပွားမှုသည် ရဟန်းတော်၏ စာပေကျမ်းဂန်လေ့လာမှုနှင့် တရားအားထုတ်မှုအပေါ် မည်သို့ အကျိုးသက်ရောက်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါသည်။ မူလက ဤဇာတ်လမ်းသည် ယခုBlog ပေါ်မှာရေးသားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့နောက် MYANMAR NOW သတင်းစာမှ အယ်ဒီတာတစ်ဦးက ဖတ်ပြီး မြန်မာဘာသာသို့ ပြန်ဆိုထုတ်ဝေကာ ဒေသခံပရိသတ်ကိုမျှဝေရန် ခွင့်ပြုချက်တောင်းခံခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ကလည်း ခွင့်ပြုပြီး ယခုဖော်ပြချက်သည် ဧပြီလ 11နေ့တွင် ရေးသားထုတ်ဝေသော အကြောင်းအရာကို မြန်မာဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

ကိုဗစ်၁၉ အကြီးအကျယ်ဖြစ်ပွားလာပါက မြန်မာပြည်၏ ချို့တဲ့သော ကျန်းမာရေးစနစ်က ထိရောက်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်မဟု...

08/02/2020

Joah connects with Sayalay Piyadassii, a foreign meditator who took up robes in Myanmar, about growing up under the shadow of the old Soviet Union in Lithuania. Her initial enthusiasm for Christianity fizzled away at a young age, and her spirituality was later rekindled after taking several silent vipassana meditation retreats in the tradition of S.N. Goenka. She eventually began spending time in vipassana centers across Europe, particularly in the United Kingdom. That ultimately led her to Burma, where she ordained as a Buddhist nun in 2013, and she has remained in robes ever since. Sayalay Piyadassii is now a full-time student at Shan State Buddhist University in Taunggyi, a new school which was just started by Oxford Sayadaw.

You can listen to the full episode on your favorite podcast player by searching “Insight Myanmar,” or right off the web by going here: https://insightmyanmar.captivate.fm/

Sayalay speaks openly about the early difficulties of her time as a monastic, during which she felt her spiritual life became unbalanced, with too much time spent in formal, sitting meditation. This ultimately led her to leaving to Burma and residing in a cave in Spain where she practiced mettā full time. When she felt she had regained the physical and spiritual balance she was seeking, she returned to Burma with a clearer picture of how to best construct her time in robes.

In the course of the talk, Sayalay also discusses several themes that have animated her time as a nun. One these was finding a balance between a structured form of meditation instruction on one hand, and being open and flexible to the moment on the other. She also contrasts her experience as a nun in Burmese Buddhist society with the preferential treatment received by monks, and her attitude towards this gender discrimination. Concerning her prior overemphasis on formal practice, Sayalay remarks on the importance of devoting greater amounts of time to study (pariyatti), and the deeper insights that can be derived solely from familiarity with the scriptures. Additionally, having spent so much time now in Myanmar, Sayalay shares how the culture of the country has benefited her practice.

21/09/2019

ဘုရားတစ္ဆူပြင့္လ်ွင္
၂၄သေခ်ၤ ကုေဋ၆၀. ဗိုလ္ေျခတသိန္း ကြၽတ္တန္းဝင္ရတယ္။

သက္ေတာ္ထင္႐ွားဘုရား႐ွင္နဲ႔သေခ်ၤ၂၀ ေက်ာ္ပါသြားၿပီ
က်န္တဲ့၄သေခ်ၤမွာ ဒို႔တေတြပါသြားဖို႔လိုတယ္။

ပါသြားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ သတိပဌာန္ဝိပႆနာတရား အားထုတ္ျခင္း
မွလဲြလို႔..အျခားသြားလမ္းမ႐ွိဘူး။

ေဝဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

(လိုက္ပါလိုသူအားလုံးလိုက္ပါႏိုင္လြယ္ၾကပါေစ)

21/08/2019

အဂၤလန္ႏိုင္ငံက စာသင္ေက်ာင္း (၃၇၀) မွာ သတိပဌာန္က်င့္စဥ္ နဲ႔ တရားထိုင္ျခင္းအေလ့အထ ကို ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ေက်ာင္း....