17/04/2024
☸️သာသနာ၏အသက်
သိက္ခာ ၃ ပါးတွင် သီလသည် အရင်းခံဖြစ်၏၊လက်တွေ့အားဖြင့်လည်း သီလသိက္ခာ စင်ကြယ်သူသာ မှန်ကန် သော သမာဓိရှိသည်ကို တွေ့ရ၊သမာဓိရှိသူမှလည်း ထိုးထွင်းသော အသိ ဉာဏ်ပညာကို ရနိုင်၏၊ [သမာဟိတော ယထာဘူတံ ဇာနာတိ=တည်ကြည် သူသည် ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာသိနိုင်၏။]ပရိယတ် တရားတော်တွင်လည်း ပိနည်း တရားတော်သည် ရဟန်းတော်များ၏ သီလသိက္ခာကို အပြည့်အစုံ ညွှန်ပြ သော တရားေတော်ဖြစ်၏၊ထိုမျှလေခံကြီးကျယ်သော သီလသည် သာသနာပကာလ၌ မရှိနိုင်၊ မှန်၏—သာသနာပကာလ၌ ငါးပါး, ရှစ်ပါး, ဆယ်ပါး စသော ကိုယ်ကျင့်သီလများ ရှိနိုင်သော်လည်း သာသနာတွင်း၌ကဲ့သို့ ကုဋေ ကိုးထောင်ကျော် သီလ းကား ကြားမျှ မကြားရချေ။ ထိုသီလတော်များ သည် သာသနာ့ဝန်ထမ်း ရဟန်းတော်များအတွက် ဘုရားရှင်ပညတ်ထား အပ်သော ဥပဒေတော်ကြီးလည်းဖြစ်၏၊ ထိုဥပဒေတော်အရ စောင့်စည်း နေထိုင်သော ရဟန်းတော်များသည် ကိုယ်အမူအရာ အားဖြင့်၎င်း နှုတ် အပြောအဆိုအားဖြင့်၎င်း မည်သည့် လူကြီးလူကောင်းနှင့်မျှ မတူအောင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ရကား ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များကို မဆိုထားဘိ ဘာသာခြား တို့ကပင် လေးစားရလောက်အောင် ကြက်သရေကို ဆောင်နိုင်ပါသည်။
ဤစကားစဉ်ကို ဆင်ခြင်သောအခါ ဝိနည်းပါဠိတော်အရ ညွှန်ပြအပ်သော သီလသိက္ခာသည် အသက် အရင်းအမြစ် အကျဆုံးဖြစ်၍ “သာသနာ့အသက်”ဖြစ် ကြောင်းထင်ရှား၏၊ ရဟန်းတော်များသည် ထိုပိနည်း တရားတော်အတိုင်း သီလသိက္ခာကို မထိန်းသိမ်း မစောင့်စည်းတော့ဘဲ ဆယ်ပါးသီလမျကိုသာ စောင့်စည်း နေထိုင်ခဲ့သော် (ယခုသင်္ကန်းမျိုးကို ဝတ်နေသော်လည်း) ဘုရား ရှင်၏ အဆုံးအမ သြဝါဒခံများ မဟုတ်ကြတော့၊သာသနာပ ရသေ့ ပရိဗိုင် အနေမျှသာ ဖြစ်ကြတော့၏။ ထို့ကြောင့် ပိနည်းတော်လာ သီလ သိက္ခာကို မစောင့်စည်းသောအခါ“သာသနာတော် အသက် မရှိတော့ပြီ=သာသနာ ကွယ်ပြီ”ဟု ဆိုရတော့လတံ့၊သိုဖြစ်လျှင် ထိုသီလသိက္ခာပုဒ်များကို ညွှန်ပြ ထားသော ပိနည်းတရား (ဝိနည်းပါဠိ)တော်သည်လည်း သာသနာတော်၏ အသက်ပင်ဖြစ်၏”ဟု မှတ်ယူထိုက်၏၊ ဘာကြောင့်နည်း.. ဝိနည်းပါဠိတော် ကွယ်ပျောက်လျှင် သီလသိက္ခာကျင့်စဉ်လည်း သေသေချာချာ မရှိနိုင်သော ကြောင့်တည်း၊ ထိုကြောင့် “ဝိနယော နာမ သာသနဿ အာယု=ဝိနည်း တရားတော်သည် သာသနာတော်၏ အသက်”ဟု ဆောင်ပုဒ်တခု အဖြစ်ဖြင့် ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ မိန့်တော်မူအပ်ခဲ့ပေသည်။
ဥပဒေသ”ဟူသော ဟူသော ပါဠိစကားကို “ဥပဒေ”ဟုခေါ် ကြ၏။ထိုပါဠိ၏မြန်မာလိုဆိုလိုရင်းမှာ နည်းလမ်းညွှန်ပြ ချက်” ဟူသည်တည်း၊ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာသည် အကြောင်းဝတ္ထု အပြစ်တစုံတရာ မပေါ်ခင် ပိနည်း ဥပဒေတော်ကို ကြိုတင်၍ ပညတ်တော်မမူ၊ အကြောင်း ဝတ္ထု တခုခုပေါ်လာမှသာ ပညတ်တော်မူသည်။ထိုသို့ပညတ်တော်မူခါနီး၌လည်း သံဃာစည်းဝေးစေ၍ ထိုသံဃာ့အစည်းအဝေး၌ အမှုရှင် ရဟန်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းတော်မူ၏။ထိုသို့ မေးမြန်းတော်မူပြီးမှ အပြစ်တင်တန်လျှင် အပြစ်တင်တော်မူ၍ ဆုံးမသြဝါဒ တရားစကားကို ခပ်များများမိန့်တော်မူ ၏၊ ထိုတရားစကားတော်ကို ကြားနာရသော သံဃာတော် အများကပင် ဤအမှုမျိုးနောင်မဖြစ်ပေါ်အောင် “ဥပဒေပညတ်တော်”ထားထိုက်သည်ဟု အယူရှိကြသောအခါကျမှ ထိုက်သင့်ရာ ဥပဒေကို ပညတ်တော်မူသည်၊ တချို ဥပဒေတော်များကား တားမြစ်ချုပ်ချယ်သော ဥပဒေမဟုတ်,အရေးအခွင့် ပေးသောဥပဒေဖြစ်၏၊ထိုဥပဒေများ၏ အကြောင်းဝတ္ထု အမှုကိစ္စမှာလည်း မလွှဲသာမရှောင်သာသောအမှု, သို့မဟုတ် အလွန်အကြူး စောင့်စည်းထား သဖြင့် ဆင်းရဲပင်ပန်းခံရသော အမှုကိစ္စမျိုး ဖြစ်လေသည်။
ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာသည် ဝိနည်းဥပဒေတော်ကြီးကို တည်ထားတော်မူခါနီးဝယ် သာသနာတော်ကို ကိုးကွယ် ဆည်းကပ်နေသော လူဝတ်ကြောင်များကိုလည်း ငဲ့ညှာထောက်ထား( လူတို စိတ်ကို မထိခိုက်အောင်, ပူဇော်သမျှ အကျိုးများများရအောင်)သနားညှာ တာသော ကရုဏာ,ရဟန်းကောင်း ရဟန်းမြတ်တို့ အနေအထိုင် မကျဉ်း ကြပ်စေဘဲသူတို့အလေးအမြတ်ကိုခံနိုင်လောက်စေလိုသော မဟာကရုဏာ, ရဟန်းဆိုး ရဟန်းယုတ်များလည်း အပြစ်တွေဗလဗွေဖြင့် လူဝတ်ကြောင်တို့ ၏ အကိုးကွယ် အဆည်းကပ် ပစ္စည်းလာဘ်ကို ခံယူနေခြင်းကြောင့် နောင် သံသရာဝယ်ကယ်တင်၍ မဖြစ်နိုင်အောင် ဒုက္ခချောက်တွင်းသို့ သက်ဆင်းကျ ရောက်ရမည့် အရေးကို တွေးတောထောက်ထား ကြီးမားသော မဟာ ကရုဏာ ဤသို့ ကရုဏာအမျိုးမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီးမှ တရားဓမ္မ ဟော ညွှန်ပြ၍ ဝိနည်းဥပဒေသကို ထားတော်မူခဲ့ပါသည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာသည် ထိုကဲ့သို ဥပဒေသကို ထားတော်မမူမီ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကြောင်းဝတ္ထု၏(ပြစ်မှု၏)အကြီး အငယ်ကိုလိုက်၍(ထိုပြစ်မှုကိုဖြစ်စေသော စိတ်ရင်းစေတနာရင်းကိုလိုက်၍) ထိုက်သင့်သော ဥပဒေကို ပညတ်တော်မူရန်ဉာဏ်တော်ဖြင့် စဉ်းစားတော်မူ ၏“ရှေးရှေးဘုရားရှင်တို့သည် ဤအပြစ်မျိုး၌ မည်သည့်အာပတ်ကို ပညတ် တော်မူလေသနည်း”ဟုလည်း ဆင်ခြင်တော်မူ၏၊ဤသို့ဆင်ခြင်စဉ်းစားတော် မူပြီးမှ ပညတ်တော်မူအပ်ရကား ဘုရားပညတ် အရပ်ရပ်ဥပဒေတော်သည် သာမန်လူဝတ်ကြောင်များ၏ ဥပဒေထက် သာလွန် လေးနက်ပါပေသည်၊“သို့ဖြစ်လျှင် ဘုရားရှင်သည် ဉာဏ်တော်ဖြင့်ကြိုတင်၍ မြော်မြင်တော်မူကာ အပြစ်မပေါ်လာမီကပင် ပညတ်တော်များကိုထားပါတော့လော”-ဟူအံ့၊ သမားကောင်းတို့မည်သည် လူတယောက်၏လက်၌ အနာပေါက်လောက် အောင် သွေးဆိုးနေသည်ကို သိမြင်သော်လည်း ထိုနေရာ၌ အနာမပေါ်ခင် ခွဲစိတ်ကုသ၍ ဆေးတင်ပေးရိုးမရှိ၊အကယ်၍ ခွဲစိတ်ကုသဆေးတင်ပေးခဲ့သော် ထိုရောဂါရှင်က ကျေးဇူးတင်မည် မဟုတ်ရုံသာမက, သမားတော်ကိုပင် ““ငါ၏အသားကောင်းကို ခွဲရမည်လား”ဟု အပြစ်တင်လိုပေလိမ့်ဥုးမည်၊ ထို ့အတူ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာလည်း တင်ကြို၍ မြင်အပ်သော အပြစ်များကြောင့် ဝိနည်းပညတ်တော်ကို ကြိုတင်၍ ထားတော်မမူ၊ အကယ်၍ ကြိုတင်ထားခဲ့ ပြန်လျှင်လည်း “အမျိုးကောင်းသားတွေကို “အမျိုးကောင်း အပြစ်မရှိဘဲ ချုပ်ချယ်ရမည့် လား”ဟု တချို့က အပြစ်ပင် တင်လိုကြပေလိမ့်ဥ္းမည်၊ ဘုရားရှင်၏ ဉာဏ်တော်ကား ဥပဒေပညတ် တည်ထားအပ်ရာဝယ် ထိုကဲ့သို့ အကျိုးမရမည့် အချက်ကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်တော်မူခဲ့ရပေသေးသည်။
အရှင်သာရိပုတြာ ဘုရ လျှောက်ခြင်း
ဤအကြောင်းကိုအရှင်သာရိပုတြာလျှောက်သောစကား, ဘုရားရှင် ပြန်၍ မိန့်တော်မူသော စကားဖြင့် စေအံ့။ ထင်ရှား
အရှင်သာရိပုတ္တရာ။ ။မြတ်စွာဘုရား.... သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တော်မူခြင်းသည် သာသနာတော်၏ တာရှည်တည်ဘိုရန်အကြောင်းစာရပ်ဖြစ်ပါ သောကြောင့် သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တော်မူဘိုရန် ယခုအခါ အချိန်တန်ပါပြီ။
မြတ်စွာဘုရား။ ။သာရိပုတြာ....စောင့်ဆိုင်းဥုး,သာရိပုတြာ.... စောင့် ဆိုင်းဥုး၊ သိက္ခာပုဒ်ပညတ်ခြင်း၌ သင့်တော်သော အချိန်အခါ ကို ငါဘုရားကိုယ်တော်တိုင် သိတော်မူမည်။ သာရိပုတြာ.... သံဃာတော်မှာ ကျူးလွန်မှု အပြစ်မပေါ်သေးသမျှ မြတ်စွာ ဘုရားသည် သိက္ခာပုဒ်ပညတ်တော်မူလိမ့်ဥုးမည်မဟုတ်။
ဗုဒ္ဓရှင်တော်မြတ်သည် ဝိနည်းဥပဒေ တရပ်တရပ်ကို ဥပဒေသ ၏ အကျိုး ပညတ်တော်မူရာ၌ ထိုဥပဒေ ပညတ်တော်ကြောင့် ၁ဝ ပါးသော အကျိုးကို ရစေတော်မူ၏။
၁။ပညတ်တော် မမူမီ ထိုဥပဒေနှင့်စပ်ဆိုင်သော တရားစကားကို ဟောထားပြီး ဖြစ်သော ကြောင့် ထိုဥပဒေတော်ကို ပညတ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ““သုဘန္တေ =ကောင်းပါသည်ဘုရား”ဟု သံဃာတော်အများပင် လက်ခံကြရ၏၊ ဤသို့ စကားတော်ကိုလက်ခံကြခြင်းသည် စီးပွါးချမ်းသာရဘိုရာဖြစ်သောကြောင့် “ဘုရားစကားတော်ကို လက်ခံခြင်းသည်ပင် ဥပဒေ၏ အကျိုးတမျိုး”ဟု ခေါ်ဆိုအပ်တော့သည်။
၂။ ဤဥပဒေပညတ်တော်ကြောင့်သံဃာတော်များသည်နေရထိုင်ရချမ်း သာ၏၊ထင်ရှားစေအံ့- “လောက၌ လူကြီးသူမကို ရိုသေရခြင်း” ဟူသော လူ့ဝိနည်း (လူ့ဥပဒေ) တရပ်ရှိ၏။ အမျိုးကောင်းသားသ္မီးတိုင်း ထိုကျင့်ဝတ် ကိုလိုက်နာရ၏၊ ထိုသိုလိုက်နာမှု၌ သူတမျိုး ငါတဖုံ သဘောမကွဲလွဲဘဲ သဘောတူကြ၏။ ထိုသို့သဘောတူသဖြင့်လည်း ထိုကျင့်ဝတ်အတိုင်း နေကြ ထိုင်ကြသည့်အတွက် နေရထိုင်ရချမ်းသာကြလေသည်၊ ထို ့အတူ ၇ ဘုရားရှင်၏ ဝိနည်းဥပဒေတော်ကြောင့် ရဟန်းကောင်းဟူသမျှကိုလည်း သူတမျိုးငါတဖုံ မကျင့်ကြဘဲ သဘောတူကျင့်ကြသဖြင့် နေရထိုင်ရချမ်းသာကြပေသည်၊ ဤသို့ သံဃာတော်များ၏ ချမ်းသာဧမြ နေထိုင်ရခြင်းသည် သိက္ခာပုဒ်ပညတ်တော် ဥပဒေ၏ အကျိုးတမျိုးပေတည်း။
၃။ ဤဥပဒေတော်သည် ဒုဿီလပုဂ္ဂိုလ်တို့အား နှိမ်နင်းရာဝယ် လက် နက်ကောင်းတမျိုးလည်းဖြစ်၏၊ ချွဲဥုးအံ့’သိက္ခာပုဒ် ပညတ်တော်သာမရှိ၀ါ လျှင် ရဟန်းဆိုး ရဟန်းယုတ်တို့ လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်၍နေရာ၌ သာသနာတော် ကြောင်းအားဖြင့် မည်သည့်အပြစ်ကိုမျှမပြနိုင်သောကြောင့် နှိမ်နိုင်လောက် သော သံဃာ့အင်အားရှိစေကာမူ နှိမ်၍မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဥပဒေပညတ်တော် ရှိခြင်းကြောင့်ကား (ကာလအလိုက်သံဃာ့အား, အစိုးရအား, တိုင်းပြည် အား မရှိသော မရှိ ကြောင့် မနှိမ်ကြစေ စေကာမူ ခူ နှိမ်လိုလျှင်) နှိမ်လိုဝ အသင်၏ကျူးလွန် မ၌ မည်သည့်အာပတ်သင့်နေ၏။ ထိုအမှုကို ရှောင်လျှင်ရှောင် မရှောင်လျှင် မည်သည့်အပြစ်ကိုခံရမည်””ဟု နှိမ်ခွင့်ရှိသည်သာ၊ ထို့ကြောင့် ပိနည်းဥပဒေ ပညတ်တော်သည် ဒုဿီလရဟန်းယုတ်များအား နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်း အကျိုး တမျိုးကိုလည်း ရစေနိုင်သည်။
၄။ ဒုဿီလရဟန်းများကြောင့်ထိုထိုသံဃာ့ကိစ္စကိုပြုရာ၌သံဃာကော တိုမှာ အနှောင့်အရှက်များ၍ ဆင်းရဲကြရ၏၊ထိုကဲ့သို့ ဒုဿီလရဟန်းယုတ် များကို နှိမ်နိုင်ခြင်းကား သီလကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသော ရဟန်းကောင်းတို့ ၏ ချမ်းသာစွာနေရခြင်းဟူသော အကျိုးကိုလည်း ပြီးစေနိုင်သည်။တနည်း အားဖြင့် စဉ်းစားပြန်လျှင်-သီလအကျင့်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသော သူတော်ကောင်းရဟန်းတို့သည် သီလသိက္ခာကိုဖြည့်ကျင့်လိုကြသော်လည်းကျင့်နည်း ကိုညွှန်ပြသော ဝိနည်းဥပဒေပညတ်တော်မရှိလျှင် “မည်ကဲ့သို့ ဖြည့်ကျင့်ရ မည်”ဟု မသိသောကြောင့် သီလဖြည့်ကျင့်ရေး၌“ဟိုလိုဖြည့်ကျင့်ရမှာလေ လား,သည်လိုဖြည့်ကျင့်ရမှာလေလား”ဟု တွေးတောပင်ပန်းကြကုန်ရာ၏။ ဥပဒေပညတ်တော်ရှိခြင်းကြောင့်ကားထိုသို့မပင်ပန်းကြရ ဥပဒေညွှန်ပြချက် အတိုင်း ဖြည့်ကျင့်ရသဖြင့် ရွှင်ပျချမ်းသာကြလေသည်၊ ထို ့ကြောင့်ပိနည်း ဥပဒေပညတ်တော်သည် သီလချစ်ခင် သူတော်စင်ရဟန်းတို့၏ ချမ်းသာရွှင်ပျ နေထိုင်ရခြင်း အကျိုးကိုလည်း ရစေနိုင်ပေသည်။
၅-၆။ ဥပဒေပညတ်တော်သည်“ယခုဘဝ၌ လောကအပြစ်ဒဏ် ဘေး ရန်အန္တရာယ်တို့ကို စောင့်ရှောက်ပြီးဖြစ်၍, နောင်သံသရာရေး ရန်ဘေးတို ကိုလည်းပိတ်ဆို့ တားဆီးပြီးဖြစ်ခြင်း” ဟူသောအကျိုး ၂ မျိုးကိုလည်းရစေ နိုင်၏။ မှန်၏- ဥပဒေပညတ်တော်မရှိလျှင် အချို့ ရဟန်းများသည် လူဝတ် ကြောင်တို ပြုလေ့ရှိသော ပါဏာတိပါတမှု ပါဏာတိပါတမှု အဒိန္နာဒါနမှု မိစ္ဆာစာရမှု စသည်ကိုပြုလတံ့၊ ထိုသိုပြုခြင်းကြောင့် အရိုက်အနှက် အသတ်အဖြတ် ခံရ ခြင်း, မင်းပြစ်မင်းဒဏ်ခံရခြင်း, နာမည်ပျက်ခြင်းစသော ဘေးရန်အန္တရာယ် တို့ကို ယခုဘဝ၌ပင် ခံကြရတော့မည်၊ လိုပါဏာတိပါတစသော မကောင်း မှုတ်ကြောင့်ပင် နောင်သံသရာ၌ အပါယ်ဆင်းရဲစသော ဘေးရန်ကိုလည်း ခံကြရဥုးမည်၊ ပိနည်းသိက္ခာပုဒ် ဥပဒေတော်ရှိခြင်းကြောင့်ကား ထိုပစ္စုပ္ပန် သံသရာ ဘေးရန်အန္တရာယ်များကို စောင့်စည်းပြီး, တားဆီးပြီး ဖြစ်လေ တော့၏။
၇။ ဝိနည်းဥပဒေတော်သည် မကြည်ညိုသေးသူများကိုလည်း ကြည်ညှိ စေနိုင်၏၊ မှန်၏-ရဟန်းတော်တပါးသည် မြို့ရွာအတွင်း၌ ဝိနည်းဥပဒေတော် နှင့်ညီစွာ သင်္ကန်းလည်း စက္ခု ခြေလည်းချ (အဧအပူညီမျှလျှင်) ဘိနပ် လည်းမစီးဘဲသွားအံ့၊ ဆွမ်းစားလျှင်လည်း ဆွမ်းလုပ်ကိုပြင်၍ ရှူးရှူးရှဲရှဲ မမည်စေဘဲ သိပ်ယပ်စွာစားအံ့၊ ထိုရဟန်းတော်ကို မကြည်ညိုသေးသော ဘာသာခြားလူများကပင် လေးစားရမည်သာ၊ ရှေးတုန်းက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မဟုတ်သော ဗြာဟ္မဏလူမျိုးတယောက်သည် ဝိနည်းဥပဒေစာကို ကြည့်၍ “ရဟန်းဆိုတာ ဤမျှလောက် စောင့်စည်းရပေသကိုး” ဟု တွေးတောကာ လွန်စွာကြည်ညိုစိတ် ဖြစ်လာသတတ်၊ ဤသိုလျှင် ဝိနည်းဥပဒေတော်သည် မကြည်ညိုသေးသူကို ကြည်ညိုစေနိုင်ခြင်း အကျိုးရှိပါသည်။
၈။ ပိနည်းဥပဒေတော်သည် ကြည်ညိုပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဖြစ်ပြီးသူတိုကို လည်း သဒ္ဓါတရား တိုးပွားစေနိုင်၏။ မှန်၏-နဂိုက သာမန်လောက်သာ ကြည်ညိုနေသူသည် မိမိကိုးကွယ်ထားသော ဆရာသွား၏ပိနည်းဥပဒေတော် လေးစားပုံ ဥပဒေနှင့်အညီ နေထိုင်ပုံကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ဤမျှလောက် အကျင့်သိက္ခာပြည့်ဝသော ဆရာသွားကို ကိုးကွယ်ရပေသည်” ဟု ကြည်နူးဝမ်းမြောက်လျက် တိုးတက်၍ ကြည်ညိုစိတ်ပေါ် ပေါက်လာတတ် သည်၊ အကြမ်းအားဖြင့် စဉ်းစားလျှင် စာတတ် အပြော အဟော ကောင်း ပုဂ္ဂိုလ်များကို လူတို့ကကြည်ညိုသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အသေအချာ စဉ်းစားသော် ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့အပေါ်၌ လူကိုကြည်ညိုပုံမှာ လေးလေးနက်နက် မရှိလှ၊ ဝိနည်းသိက္ခာကို ရိုသေစောင့်ရှောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တို့အပေါ်၌ ကြည်ညိုပုံသာ လေးနက်သည်၊ အကယ်၍ ယခုလက်ရှိပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း မိမိ၏ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာကို ဝိနည်းဥပဒေတော်နှင့်အညီ ပြုပြင်နေနိုင်သည်ဖြစ်အံ့၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သော ဒါယကာ ဒါယိကာမတ္တိသည် ယခု ထက်ပို၍ဧကန်ကြည်ညိုကြလိမ့်မည်သာ၊ ဤသိုလျှင် ပိနည်းဥပဒေတော်သည် ကြည်ညိုပြီးသူများကိုလည်း ပို၍လေးစား ကြည်ညိုစေနိုင်ပါသည်။
၉။ ပြခဲ့ပြီးသော ပရိယတ်, ပဋိပတ်, ပဋိဝေဓ, ၃ပါးကို“သဒ္ဓမ္မ=သု တော်ကောင်းတရား”” ဟု ခေါ်၏။ ဘုရားရှင်တိုသည် ထိုသူတော်ကောင်း တရား၏ ကြာရှည်စွာ တည်တံ့ရစ်ဘို အကျိုးငှါလည်း ဝိနည်းဥပဒေတော် **များကို ထားတော်မူခဲ့ကြပေသည်၊ ချဲဥုးအံ့-ဝိနည်းဥပဒေပညတ်တော်မရှိ လျှင် ဘုရားရှင် မျက်မှောက်တော်၌ ရဟန်းဖြစ်ကြသော သံဃာတော်များ သည် နောက်တဆက် ရဟန်းသစ်များကို တည်ထောင်ပြီးနောက် ထိုရဟန်း သစ်များကမူ နောက်ထပ် မတည်ထောင်နိုင်ကြတော့ဘဲ ထို ဒုတိယအဆက် ရဟန်းတော်များ ကုန်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သာသနာအဆက် ပြတ်တော့၏။ ထိုရဟန်းသံဃာ သာသနာ အဆက်ပြတ်လျှင် ပရိယတ်တရားတော်များကို လူဝတ်ကြောင်အဖြစ်ဖြင့် စွမ်းစွမ်းတမန် မရွက်ဆောင်နိုင်ကြတော့၊ ပရိယတ် လမ်းညွှန်ကွယ်လျှင် ကျင့်စဉ်ပဋိပတ်နှင့် ထိုးထွင်းသိအပ်သော မဂ် ဖိုလ် * နိဗ္ဗာန် ပဋိဝေဓကိုလည်း အရင်းလဲ၍ အဖျားထင်းဖြစ်ကြရတော့သည်။
သေး၏၊ ထိုရဟန်းသံဃာများသည်ပင် ပရိယတ် တရားတော်များကို မကွယ် မပအောင် ယခုအချိန်အထိ ဆောင်တော်မူခဲ့ကြ၏။ ထိုပရိယတ်တရားတော် မှာလာသည့်အတိုင်း ကျင့်ကြံမှု ပဋိပတ်ကြောင့် အချိန်မရွေး ပဋိဝေဓ မဂ် ဖိုလ်တရားများလည်း ထင်ရှားနိုင်သေး၏။ ထို့ကြောင့် ပိနည်း ဥပဒေတော် သည် (သဒ္ဓမ္မ ၃ ဖြာ) သာသနာ ၃ ရပ်ကိုလည်း ကြာရှည်စွာ တည်တံ့ စေနိုင်ပါပေသည်။
၁၀။ “ဝိနည်း” ဟူသည် ကိုယ်နှုတ် ၂ ပါးကို ထိန်းသိမ်း စောင့်စည်း ထားရသော (ရဟန်းများ၏) ကိုယ်ကျင့်တရားတည်း၊ ထိုကိုယ်ကျင့် တရား သည် သဘာ သဘာဝအားဖြင့် ထင်ရှားရှိနေ၏၊ သို့သော်ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်က ထုတ်ဖေါ်ပညတ်ခြင်းမပြုပါမူ ထိုဝိနည်းသည် တိမ်မြုပ် ငုပ်နေဥုးမည်သာ၊ လောက၌ အရည်အချင်းရှိလျက် တိမ်မြုပ်နေသူ တယောက်ကို အထက်လူ တယောက်ယောက်က ထင်ရှားအောင် ထုတ်ဖေါ် လိုက်လျှင် ထိုမြုပ်နေသူကို ချီမြှောက်ရာ (ချီပင့်+မြှင့်မြှောက်ရာ) ရောက်သကဲ့သို ထို့အတူမထင်ရှား သေးသော ဝိနည်းကျင့်ဝတ်များကို ဥပဒေတော်အဖြစ်ဖြင့် ထုတ်ဖေါ် ပညတ် လိုက်ခြင်းသည် ထိုပ်နည်းကို ချီမြှောက်ရာရောက်၏၊ ထို ့ကြောင့် ပိနည်း ဥပဒေတော်သည် ရဟန်းကျင့်ဝတ် ပိနည်းတရားတော်ကို မြှောက်ကော် မြှင့်တင်ရာလည်း ရောက်ပါသည်။
များစွာသော သတ္တာတို့သည် မိမိအကျိုးကိုသာ ပဌမဆုံး စဉ်းစားလေ့ရှိကြ၏။ မိမိအကျိုးရမည့် လမ်းစဉ်ကိုသာ ညွှန်ပြသည့်အတိုင်း လိုက်လိုကြ၏။ ထို ့ကြောင့် ပြခဲ့သော အကျိုးဆယ်ပါး တို့တွင် ဝိနည်းဥပဒေတော်အတိုင်း စောင့်စည်းနေထိုင်ပါလျှင် မကြည်ညို သေးသော ဒါယကာ ဒါယိကာမတို့၏ အကြည်ညိုကိုခံရခြင်း, ကြည်ညိုပြီး သော ဒါယကာ ဒါယိကာမတို. အကြည်ညိုတိုးခြင်း, ယခုဘဝဘေးရန် အန္တရာယ်ကို စောင့်ရှောက်ပြီးဖြစ်ခြင်း, တမလွန်ဘဝ၌ ဒုက္ခကင်းကွာ ချမ်း သာစွာနေနိုင်ခြင်း, ဤအကျိုး ၄ ပါးတိုကား ကျင့်သောပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း ရနိုင် ကြ၏။ ထို့ကြောင့် မိမိအကျိုး သာသနာတော်အကျိုးကို လိုလားသော ရဟန်းကောင်းဟူသမျှသည် ဘုရားအမိန့်တော် ဥပဒေများကို လေးလေး စားစား လိုက်နာသင့်ကြပေသည်၊ ထို့ကြောင့်ပင် ရှေးဆရာမြတ်တို့လည်း ဘုရားအမိန့်တော် ဥပဒေကို အသက်စွန့်၍ စောင့်ရှောက်ကြရန် တိုက်တွန်း တော်မူခဲ့ကြပေသည်။
ပါတိမောက္ခံ ဝိသောဓေန္တော, အပ္ပေဝ ဇီဝိတံ ဇဟေ၊ ပညတ္တံ လောကနာထေန, န ဘိန္ဒေ သီလသံဝရံ။
ပါတိမောက္ခံ-ဝိနည်းပိဋကတ်, အရပ်ရပ်၌,ပညတ်ထုတ်ဘော်,သိက္ခာပုဒ် သီလတော်ကို၊ဝိသောဓေန္တော-မကျိုးမပေါက်, မညှိုးပျောက်ဘဲ တိုးတောက် စေချင်,သုတ်သင်သူသည်၊ ဇီဝိတံ-လွန်စွာစုံမက်, ကိုယ့်အသက်ကို၊ အပ္ပေဝ ဇဟေ-မဝံ့တဝံ့ ရွှံတရွှံဖြင့် တွန့်ကာလွန့်ကာ,စွန့်လိုက်ရစေကာမူ၊ လောက နာထေန-ဗြဟ္မာလူနတ်,မြတ်ထက်မြတ်သည့်, နတ်နတ်ထိပ်ထား, ဘဘုရား သည်၊ ပညတ္တံ-အာဏာတော်မြတ်, မိန့်တော်မှတ်၍, ပညတ်ထုတ်ဘော် ဟောပြတော်မူအပ်သော၊ သီလသံဝရံ-ကိုယ်နှုတ်နှစ်ထွေ,ချုပ်တည်းစေဘို့, ကုဋေကိုးထောင်, ကျော်ခေါင်မြင့်ဟီး, သီ လတော်ကြီးကို၊ န ဘိန္ဒေ-အမိန့် တော်ချက်,ဥုး ထိပ် ရွက် ၍ မဖျက်မိစေ,စောင့်စည်းသင့်ပေသတည်း။
• မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်ကြီး အရှင်ဇနကာဘိဝံသ၏ ဘုရားဥပဒေတော်ကြီးစာအုပ်မှကောက်နှုတ်ပါသည်။
#မိဂဒါဝုန်ဓမ္မစာပေလေ့လာရေးအဖွဲ့ #ဝိနည်းဒေသနာတော် #ဝိနယပိဋကတ် #ထေရဝါဒသာသနာတော် #ဗုဒ္ဓသာသနာတော်အရှည်တည်တံ့ရေး
![☸️ အာပတ်ခုနစ်မျိုးပြခန်း ( သံဃာဒိသေသ်အာပတ်)သံဃာဒိသေသ်။ ။“သံဃာဒိသေသ”ဟူသောပါဠိကို“သံဃာဒိသေသ်” ဟုခေါ်၏။[သံဃ-+-အာဒိ--သေသ။] ဤ...](https://img3.prayers1.com/060/870/421356190608701.jpg)
