30/03/2022
ေလးအသေခၤ်ႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း
ေလးအသေခၤ် ဆိုသည္မွာ -
၁။ ေသလ အသေခၤ်
၂။ ဘာသ အေသခၤ္
၃။ ဇယ အေသခၤ္
၄။ ႐ုစိရ အသေခၤ် တို့ ျဖစ္ပါသည္။
၁။ သုေမဓာရွင္ရေသ့ ဗ်ာဒိတ္ခံယူသည့္ ကမၻာ၏ ေနာက္ဆုံးပြင့္ေတာ္မူေသာဘုရား ျဖစ္သည့္ ဒီပကၤရာဘုရားႏွင့္ ေကာ႑ညဘုရား တို့အၾကား ဘုရားလုံးဝမပြင့္ေသာ မေရတြက္နိုင္သည့္ ကမၻာမ်ားကို #ေသလ_အသေခၤ် ဟူ၍ #တစ္သေခၤ် ေရတြက္ရသည္။
၂။ ေကာ႑ညဘုရားႏွင့္ မဂၤလဘုရား တို့အၾကား ဘုရားလုံးဝ မပြင့္ေသာ မေရတြက္နိုင္သည့္ ကမၻာမ်ားကို #ဘာသ_အသေခၤ် ဟူ၍ #တစ္သေခၤ် ေရတြက္ရသည္။
၃။ ေသာဘိတဘုရားႏွင့္ အေနာမဒႆီဘုရား တို့အၾကား ဘုရားလုံးဝမပြင့္ေသာ မေရတြက္နိုင္သည့္ ကမၻာမ်ားကို ေခၤ် ဟူ၍ #တစ္သေခၤ် ေရတြက္ရသည္ ။
၄။ နာရဒဘုရားရွင္ႏွင့္ မဒုမုတၱရဘုရား တို့အၾကား ဘုရားလုံးဝမပြင့္ေသာ မေရတြက္နိုင္သည့္ ကမၻာမ်ားကို #႐ုစိရ_အသေခၤ် ဟူ၍ #တစ္သေခၤ် ေရတြက္ရသည္။
ကမၻာ တစ္သိန္း ဆိုသည္မွာ
-------------------------
ပဒုမုတၱရဘုရား ပြင့္ၿပီးေနာက္ ဘုရားမ်ား ဆိတ္သုဥ္းခဲ့ေသာ ကမၻာေပါင္း " ၇၀,၀၀၀ "
သုဇာတဘုရားႏွင့္ ပိယဒႆီဘုရား အၾကား ကမၻာေပါင္း " ၂၈,၂၀၀ "
ဓမၼဒႆီဘုရားႏွင့္ သိဒၶတၳဘုရား အၾကား ကမၻာေပါင္း "၁,၇၀၆"
သိဒၶတၳဘုရားႏွင့္ တိႆဘုရား အၾကား " ၂ " ကမၻာ
ဝိပႆီဘုရားႏွင့္ သိခီဘုရား အၾကား ကမၻာေပါင္း " ၁ "
ေဝႆဘူဘုရားႏွင့္ ကကုသန္ဘုရား အၾကား ကမၻာေပါင္း "၆၀"
ပဒုမုတၱရဘုရားေနာက္ ဘုရားပြင့္ေသာ ကမၻာေပါင္း "၃၁"
စုစုေပါင္း ကမၻာတစ္သိန္း ျဖစ္ပါသည္။
စာႂကြင္း
--------
- တစ္သေခၤ် = " ၁ " ၏ အေနာက္တြင္ " ၀ " ေပါင္း " ၁၄၀ " ရွိ
သည့္ ေရတြက္နိုင္ေသာကိန္း
- အသေခၤ် = ေရတြက္နိုင္ျခင္း မရွိေအာင္ မ်ားျပားေသာကိန္း
ကပ္ႀကီးငါးပါးႏွင့္ ေရတြက္နည္း
------
ကပ္ႀကီးသည္ ငါးပါးရွိကုန္၏။
၄င္းငါးပါးတို့မွာ
(၁) မဟာကပ္၊
(၂) အသေခၤ်ယ်ကပ္၊
(၃) အႏၲရကပ္၊
(၄) အာယုကပ္၊
(၅) အႏၲရာယကပ္ တို့ ျဖစ္ၾကသည္။[၁]
(၁) မဟာကပ္
ကပ္ငါးပါးတို့တြင္ အရွည္ဆုံးျဖစ္သည့္ ကပ္ႀကီးကို "မဟာကပ္" ဟူ၍ ဆိုသည္။ ဤမဟာကပ္သည္ အခ်ိန္ကာလ ရွည္လ်ားပုံမွာ အလ်ား အနံ အထု တစ္ယူဇနာစတုရန္းရွိသည့္ သက္သက္ေက်ာက္အတိၿပီးသည့္ေတာင္ႀကီးအား ေယာက္်ားတစ္ေယာက္သည္ အလြန္ႏူးညံ့စြာ ဖတ္အပ္သည့္ ကာသိကရာဇ္တိုင္းျဖစ္ ဝါဂြမ္းျဖင့္ အႏွစ္တစ္ရာ တစ္ေထာင္လြန္သည့္အခါမွ တစ္ႀကိမ္ တို့ထိပြတ္တိုက္၏။ ထိုသို့ ပြတ္တိုက္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးသည္ လ်င္ျမန္စြာ ကုန္၍သြားေသာ္လည္း သြားတန္ရာ၏။ သို့ေသာ္ မဟာကပ္သည္ မကုန္ေပ။ မဟာကပ္သည္ အခ်ိန္ထိုမၽွေလာက္ ၾကာေညာင္း၏။[၁]
လြန္ခဲ့သည့္ အတိတ္ကာလတို့၌ ထိုကဲ့သို့ ရွည္လ်ားသည္ မဟာကပ္ႀကီး အဆက္ဆက္တို့သည္ မည္မၽွေလာက္ ကုန္ဆုံးခဲ့ၿပီဟူ၍ မသိနိုင္။ အေရအတြက္ သခၤ်ာအားျဖင့္ မဟာကပ္ေပါင္း မည္မၽွရွိၿပီဟူ၍ မဆိုနိုင္။ ထို့ေၾကာင့္ လြန္ခဲ့သည့္ အတိတ္မဟာကပ္ အစဥ္အဆက္တို့ကို အတိတ္သံသရာႀကီးေတြ ဟူ၍ ဆိုအပ္ကုန္၏။[၁]
ထိုသို့အတိတ္သံသရာႀကီး၏ ရွည္လ်ားေၾကာင္းကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ အနမတဂၢသုတ္ပါဠိေတာ္တြင္ -
"ရဟန္းတို့ အဝိဇၨာျဖင့္ ဖုံးလႊမ္းအပ္ကုန္ေသာ တဏွာျဖင့္ ေႏွာင္ဖြဲ႕ခ်ည္တုပ္အပ္ကုန္ေသာ၊ သံသရာစခန္းမွာ တပင္ပန္းပန္းေျပး၍ ေနၾကကုန္ေသာ၊ တပတ္လည္လည္ အတည္မက် က်င္လည္၍ ေနၾကကုန္ေသာ သတၱဝါတို့၏ ေရွ႕သံသရာအစြန္းအစသည္ မထင္ရွား (မရွိ)၊ ရဟန္းတို့ ဤသံသရာႀကီးသည္ မသိအပ္ေသာ အစရွိ၏၊ အစကို မသိအပ္။"
[၁]
ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည္။[၁]
(၂) အသေခၤ်ယ်ကပ္
ႏွစ္တို့၏ အေရအတြက္အားျဖင့္ ေရတြက္ျခင္းငွါ မတတ္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ အသေခၤ်ယ် မည္၏။ အသေခၤ်ယ်ကပ္သည္ -
(၁) သံဝ႗အသေခၤ်ယ်ကပ္၊
(၂) သံဝ႗႒ာယီအသေခၤ်ယ်ကပ္
(၃) ဝိဝ႗အသေခၤ်ယ်ကပ္
(၄) ဝိဝ႗႒ာယီအသေခၤ်ယ်ကပ္ ဟူ၍ ေလးပါးရွိသည္။[၁]
(၁) သံဝ႗အသေခၤ်ယ်ကပ္
ကမၻာပ်က္သည္ကို သံဝ႗ကပ္ဟု ေခၚသည္။ သံဝ႗ကပ္သည္ သုံးပါးရွိသည္။ ၎တို့မွာ -[၁]
ေတေဇာသံဝ႗ကပ္ - မီးျဖင့္ပ်က္ေသာ ကပ္။
အာေပါသံဝ႗ကပ္ - ေရငန္ျဖင့္ ပ်က္ေသာကပ္။
ဝါေယာသံဝ႗ကပ္ - ေလျဖင့္ပ်က္ေသာကပ္။[၁]
မီးတို့တြင္ ကမၻာကို ေလာင္ေသာမီးသည္ အႀကီးက်ယ္ဆုံးျဖစ္၏။ ကမၻာကို မီးေလာင္ပါက ပထမဈာန္ ျဗဟၼာဘုံသုံးဘုံႏွင့္တကြ ေအာက္တစ္ခြင္လုံး ရွိရွိသမၽွဘုံမ်ားကို အကုန္ေလာင္၏။[၁]
ေရတို့တြင္ ကမၻာကို ပ်က္ေက်ေစတတ္သည့္ ေရသည္ အႀကီးအက်ယ္ဆုံး ျဖစ္၏။ ဤအရာ၌ မီးအစြမ္းထက္ ေရအစြမ္းသည္ ထက္ျမက္၏။ ကမၻာကို ပ်က္ေစေသာ ေရသည္ ေရငန္ျဖစ္၏။ ေရသို့က်ေသာ ဆားခဲသည္ ေျမ့ေျမ့ေက်ပ်က္ေလဘိသကဲ့သို့ ကမၻာဖ်က္ေရႏွင့္ ေတြ႕ထိေသာအခါ အလုံးစုံေသာ ကမၻာ့အေဆာက္အဦ ဟူသမၽွတို့သည္ ေက်မြပ်က္စီးၾကကုန္၏။ ေရဖ်က္ေသာအခါ ဒုတိယဈာန္ ျဗဟၼာသုံးဘုံးႏွင့္တကြ ေအာက္တစ္ခြင္လုံး ရွိရွိသမၽွတို့သည္ အလုံးစုံပ်က္စီးကုန္ကုန္၏။[၁]
ေလတို့တြင္ ကမၻာကိုဖ်က္ေသာေလသည္ အႀကီးက်ယ္ဆုံး ျဖစ္၏။ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ကိုပင္ လြင့္စဥ္ေအာင္ တိုက္ခတ္နိုင္၏။ ကမၻာဖ်က္ေလၾကမ္းႀကီး တိုက္ခတ္ေသာအခါ ကမၻာ့အေဆာက္အဦ ဟူသမၽွတို့သည္ ေျပာင္းေရႊ႕လြင့္စဥ္ၾကကုန္လ်က္ အခ်င္းခ်င္းထိခိုက္ၿပီး ေက်မြပ်က္စီးၾကကုန္၏။ ဤအရာ၌ ေလ၏အစြမ္းသည္ မီးေရတို့ထက္ ထက္ျမက္၏။ ေလဖ်က္ေသာအခါတြင္ တတိယဈာန္ျဗဟၼာဘုံသုံးဘုံႏွင့္တကြ ေအာက္တစ္ခြင္ရွိသမၽွ အလုံးစုံတို့ ပ်က္စီးၾကကုန္၏။[၁]
(၂) သံဝ႗႒ာယီအသေခၤ်ယ်ကပ္
ပ်က္ၿပီးေသာအတိုင္း တည္ေနသည္ကို သံဝ႗႒ာယီကပ္ဟု ေခၚသည္။[၁]
(၃) ဝိဝ႗အသေခၤ်ယ်ကပ္
ကမၻာျဖစ္ေပၚလာသည္ကို ဝိဝ႗ကပ္ဟု ေခၚသည္။[၁]
(၄) ဝိဝ႗႒ာယီအသေခၤ်ယ်ကပ္
ျဖစ္ေပၚၿပီးေသာအတိုင္း တည္ေနသည္ကို ဝိဝ႗႒ာယီကပ္ဟု ေခၚသည္။[၁]
ဤအသေခၤ်ယ်ကပ္ ေလးခုေပါင္းကို မဟာကပ္ႀကီးတစ္ကပ္ဟု ေခၚသည္။ ထို့ေၾကာင့္ အသေခၤ်ယ်ကပ္ တစ္ကပ္သည္ မဟာကပ္၏ ေလးပုံတစ္ပုံ ရွည္ျမင့္၏။ ကမၻာေျမေပၚတြင္ သတၱဝါတို့သည္ မဟာကပ္၏ ေလးပုံတစ္ပုံျဖစ္ေသာ ဝိဝ႗႒ာယီတစ္ကပ္မၽွသာ ေနထိုင္ၾကရ၏။ ႂကြင္းေသာ အသေခၤ်ယ်ကပ္ သုံးကပ္တို့တြင္ ကမၻာေျမ၌ တည္ေနေသာ သတၱဝါဟူ၍ မရွိေပ။[၁]
(၃) အႏၲရကပ္
ဝိဝ႗႒ာယီအသေခၤ်ယ်ကပ္တစ္ခုအတြင္း လူတို့၏ သက္တမ္းအဆုတ္အတက္ အနိမ့္အျမင့္အားျဖင့္ ကပ္ငယ္မ်ားကို အႏၲရကပ္ဟူ၍ ဆိုသည္။[၁]
ကမၻာဦးကာလတြင္ လူတို့သည္ အသက္အသေခၤ်ရွည္ၾက၏။ ထိုသို့ အသက္အသေခၤ်ရွည္ေသာ လူတို့သည္ အဆက္အဆက္အားျဖင့္ မ်ားစြာတည္ရွိၾကကုန္၏။ ေနာက္ကာလ၌ လူတို့သည္ အကုသိုလ္တရားပြားမ်ားလာၾကသည့္အခါ အစဥ္အတိုင္း သက္တမ္းဆုတ္ယုတ္ၾက၏။ အသိန္း အသန္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဆင့္ဆင့္လြန္၍ ကုန္သြားပါက လူတို့၏ အသက္ ဆယ္ႏွစ္တမ္းသို့တိုင္ေအာင္ ဆုတ္ယုတ္၏။ ဆယ္ႏွစ္တမ္းမၽွသာရွိေသာ လူတို့သည္ အဆက္အဆက္အားျဖင့္ မ်ားစြာတည္တံ့လ်က္ရွိေနၾက၏။[၁]
ထို့ေနာက္တစ္ဖန္ လူတို့သည္ ကုသိုလ္တရားမ်ား ပြားမ်ားလာၾကသည္ရွိေသာ္ ဆယ္ႏွစ္တမ္းမွ တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္တက္ကာ သက္တမ္းတိုး၍ သြား၏။ အသေခၤ်ယ်တမ္းသို့တိုင္ေအာင္ တိုးတက္၏။ ထိုကဲ့သို့ အတိုးအဆုတ္ျဖစ္ေသာ အသက္တမ္းႏွစ္ခုအေပါင္းကို "အႏၲရကပ္တစ္ကပ္" ဟု ေခၚသည္။[၁]
အသေခၤ်ယ်တမ္းမွ ဆုတ္၍ ဆယ္ႏွစ္တမ္း၊ တစ္ဖန္ ဆယ္ႏွစ္တမ္းမွတက္၍ အသေခၤ်ယ်တမ္းသို့ တက္ေသာ အသက္တမ္းတစ္စုံသည္ "အႏၲရကပ္တစ္ကပ္" ျဖစ္၏။[၁]
(ဆုပ္ကပ္အႏွစ္တစ္ရာလွ်င္ လူ႕သက္တမ္း တစ္ႏွစ္လွ်ာ့၍
တက္ကပ္အႏွစ္တစ္ရာလွ်င္ လူ႕သက္တမ္း တစ္ႏွစ္တိုးသည္။)
ဝီဝ႗႒ာယီအသေခၤ်ယ်ကပ္တစ္ခုမွာ အႏၲရကပ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ့္ေလးကပ္ ရွိသည္။[၁]
အႏၲရကပ္ ေျခာက္ဆယ့္ေလးကပ္သည္ အသေခၤ်ယ်ကပ္တစ္ကပ္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုလိုသည္။[၁]
အႏၲရကပ္တစ္ခုသည္ အသေခၤ်ယ်ကပ္ကို ေျခာက္ဆယ့္ေလးပုံ ပုံလၽွင္ တစ္ပုံခန႔္ရွိသည္။ တစ္နည္းဆိုကပါက ဂဂၤါျမစ္ႀကီးတြင္ တစ္ယူဇနာတိုင္တိုင္ အရပ္ရပ္မွာရွိေသာ သဲတို့ကို စုပုံ၊ တစ္ႏွစ္လၽွင္ သဲတစ္ပြင့္အားျဖင့္ ေရတြက္ပါက တစ္ယူဇနာရွိေသာ သဲေသာင္ျပင္သည္ ကုန္ရာ၏။ အႏၲရကပ္တစ္ကပ္၏ ႏွစ္သည္ မကုန္နိုင္ရာဟု က်မ္းဂန္တို့၌ ဆိုသည္။[၁]
(၄) အာယုကပ္
လူတို့၏ အသက္တမ္းမ်ားကို အာယုကပ္ဟူ၍ ဆိုသည္။ ဆုတ္ကပ္၌ အသက္အသေခၤ်မွစ၍ ဆယ္ႏွစ္တမ္းတိုင္ေအာင္ လူတို့၏ အသက္တမ္းသည္ အဆင့္ဆင့္ အစားစားမ်ားစြာ ရွိ၏။ တက္ကပ္၌ ဆယ္ႏွစ္တမ္းမွစ၍ အသေခၤ်ယ်တိုင္ေအာင္ လူတို့၏ အသက္တမ္းသည္လည္း မ်ားစြာပင္ ရွိသည္။ အႏၲရကပ္တစ္ခုအတြင္း၌ အယုကပ္ေပါင္းသည္ အဆင့္ဆင့္ အစားအစားမ်ားစြာရွိသည္ဟု ဆိုလိုသည္။[၁]
ဘုမၼဇိုဝ္းနတ္တို့ႏွင့္ အပါယ္ေလးဘုံသားတို့သည္ အသက္တမ္း အျမဲမရွိ။ စတုမဟာရာဇ္စေသာ ကာမာဝစရနတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ႏွင့္ ျဗဟၼာ့ဘုံႏွစ္ဆယ္တို့မွာ အသီးသီး ျမဲေသာ သက္တမ္းရွိ၏။ ထို့အျပင္ အေရွ႕ကၽြန္း, အေနာက္ကၽြန္း, ေျမာက္ကၽြန္းတို့၌ ျမဲေသာ သက္တမ္း ရွိ၏။ သေမၼာ အ႒ာကထာ ဓမၼဟဒယဝိဘင္းတြင္ အက်ယ္ျပလ်က္ရွိသည္။[၁]
(၅) အႏၲရာယကပ္
လူတို့၏ အသက္ကို ဖ်က္ဆီးတတ္သည့္ ေရာဂါဆိုး ဥပဒ္ဆိုးမ်ားကို အႏၲရာယကပ္ဟု ဆိုသည္။ အႏၲရာယ္ကပ္ဟုလည္း မည္သည္။ အႏၲရာယ္ကပ္သည္ အခါခပ္သိမ္း ျဖစ္ေပၚလာသည္မဟုတ္။ ရပ္ရြာၿမိဳ့ျပတိုင္း၌ ျဖစ္ေပၚလာသည္လည္း မဟုတ္။ တစ္ရံတစ္ခါ တစ္စုံတစ္ခုေသာ အရပ္ဌာနမ်ားတြင္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္၏။ ထိုအသက္အႏၲရာယ္ကပ္သည္လည္း -[၁]
(၁) သတၳႏၲရာယ္ကပ္၊
(၂) ဒုဗၻိကၡႏၲရာယ္ကပ္၊
(၃) ေရာဂႏၲရာယ္ကပ္ ဟူ၍ သုံးပါးရွိသည္။ ဤကပ္သုံးပါးကို ကပ္ဆိုးႀကီး သုံးပါးဟူ၍ ဆိုသည္။[၁]
(၁) သတၳႏၲရာယ္ကပ္
ဓား၊ လွံ ေသနတ္ အစရွိသည့္ လက္နက္မ်ားအတြက္ႏွင့္ အသက္အႏၲရာယ္ျဖစ္ေပၚသည္ကို သတၳႏၲရာယ္ကပ္ ဟု ဆိုသည္။ အဓမၼရာဂ, ဝိသမေလာဘ, မိစၧာဓမၼ ဟူသည့္ တရားဆိုးႀကီးသုံးမ်ိဳးတို့သည္ ေလာက၌ ဖိစီးတိုက္ခိုက္လာသည့္အခါ လူတို့သည္ တရားလက္လြတ္ၾကကုန္၏။ ကိုယ္အမူအရာ ႏွုတ္အမူအရာတို့သည္ ၾကမ္းတမ္းရက္ေရာစြာ ျဖစ္လာၾကကုန္၏။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ လက္နက္တို့သည္ ေပၚလာၾကကုန္၏။ ထိုလက္နက္တို့သည္ လူတို့၏ အလိုသို့လိုက္၍ အေဖာ္သလဲႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကေလကုန္၏။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သတ္ျဖတ္ျခင္း၊ ထိုးခုတ္ျခင္း တို့သည္ ေလာက၌ ျဖစ္ေပၚကုန္၏။ လုယက္ျခင္း, သူခိုး ခိုးျခင္း, ဓားျပတိုက္ျခင္း စသည္တို့သည္လည္း ျဖစ္ေပၚလာကုန္၏။ ၿမိဳ့ရြာနိဂုံးတို့ကိုလည္း မီးရွို့ျခင္းတို့လည္း ျဖစ္ေပၚကုန္၏။ မီးသည္ တရားဆိုးသုံးပါးထြန္းကားေသာအခါ ေလာက၏ လက္နက္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္၏။ ထိုသို့ျဖစ္သည့္အခါတြင္ လူတို့သည္ ေသေက်ပ်က္စီးျခင္း၊ ပစၥည္းဥစၥာကုန္ဆုံးျခင္း၊ ၿမိဳ့ျပျပည္ရြာတို့၌ မီးေလာင္ျခင္းတို့ ျဖစ္ကုန္၏။[၁]
နိုင္ငံအခ်င္းခ်င္း စစ္ျဖစ္ၾကလၽွင္ ႀကီးစြာေသာ သတၳႏၲရာယ္ကပ္ႀကီး ဆိုက္သည္မည္၏။ ထိုအခါ စစ္တိုက္မွုေၾကာင့္ လူမ်ားစြာတို့ ေသေက်ပ်က္စီးၾကရ၏၊ ၿမိဳ့ရြာတို့သည္လည္း ပ်က္စီးျပဳန္းတီးၾကရကုန္၏။ ထိုစစ္ပြဲမ်ားသည္ အခ်ိဳ့သည္ ႏွစ္ႏွစ္ သုံးႏွစ္ၾကာ၏။ အခ်ိဳ့သည္ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ ၾကာျမင္၏။ အခ်ိဳ့မွာမူ ဆယ္ႏွစ္, ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ၾကာျမင့္၏။ စစ္ပြဲၾကာသည္ႏွင့္အမၽွ လူသတၱဝါမ်ား ေသေက်ပ်က္စီးၾကရေလ ျဖစ္၏။ ထိုသတၳႏၲရာယ္ကပ္ႀကီး တိုက္ခိုက္သည့္အခါ သတၱဝါတို့သည္ နည္းပါးယုတ္ေလ်ာ့ၾကကုန္၏။ဤသတၳႏၲရာယ္ကပ္သည္ လူနည္းပါးေၾကာင္း ၿမိဳ့ရြာပ်က္ေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။[၁]
(၂) ဒုဗိ႓ကၡႏၲရာယ္ကပ္
အစာဆန္ေရရွားပါးေသာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမွုႏွင့္ အသက္အႏၲရာယ္ျဖစ္ေပၚလာသည္ကို ဒုဗၻိကၡႏၲရာယ္ကပ္ ဟု ဆိုသည္။ အဓမၼရာဂ စသည့္တရားဆိုးသုံးပါးတို့သည္ ႀကီးဆိုးလာသည့္အခါတြင္ မိုးေကာင္းစြာ မရြာသြန္းေခ်။ လူတို့၏ သႏၲာန္မွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ တရားဆိုးတို့၏ အေငြ႕အရွိန္တို့သည္ မိုးေရမိုးေပါက္တို့ကို ခန္းေျခာက္ေစ၏။ မိုးေရမိုးေပါက္တို့သည္ ေကာင္းစြာႏွစ္စဥ္အတိုင္း မရြာပါက အစားအစာအတြက္ လူတို့သည္ လုပ္ေဆာင္နိုင္ျခင္း မရွိၾကေပ။ ထိုအခါ အစားအစာ ေခါင္းပါးျခင္းဟူသည့္ "ဒုဗၻိကၡႏၲရကပ္ႀကီး" ဆိုက္၏။ ထိုကပ္ႀကီးဆိုက္သည့္အခါတြင္ လူတို့သည္ မ်ားစြာ ေသေက်ပ်က္စီးၾက၏။ တိုင္းျပည္ၿမိဳ့ရြာတို့သည္လည္း ပ်က္စီးၾကကုန္၏။ ဤဒုဗၻိကၡႏၲရကပ္သည္ လူနည္းပါးေၾကာင္း ၿမိဳ့ရြာပ်က္ေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။[၁]
(၃) ေရာဂႏၲရာယ္ကပ္
ေရာဂါဆိုး ဥပဒ္ဆိုး ျဖစ္ေပၚလာသည့္အတြက္ႏွင့္ အသက္အႏၲရာယ္ျဖစ္ေပၚလာသည္ကို ေရာဂႏၲရာယ္ကပ္ဟု ဆိုသည္။ ေလာက၌ အလြန္ၾကမ္းတမ္းသည့္ စတုမဟာရာဇ္နတ္မင္းႀကီးတို့၏ အုပ္စုနယ္တြင္ အပါအဝင္ျဖစ္သည့္ သူရဲသံဘက္၊ ေျမဘီလူး၊ ေရဘီလူး၊ ကုန္းဘီလူး၊ ေကာင္းကင္ဘီလူးတို့မည္သည္ ရွိ၏။ ထိုဘီလူး စသည့္ အဆိုးအဝါးတို့သည္ လူတို့၏ အေသြးအသားကို ေသာက္စားတတ္ၾက၏။ ထိုဘီဘူး သံဘကတ္တို့သည္ အလြန္ဆိုးသြမ္းၾကမ္းတမ္းသည့္အတြက္ အခါခပ္သိမ္း သူတို့သေဘာအားျဖင့္ မထားၾကကုန္ဘဲ စတုမဟာရာဇ္နတ္မင္းႀကီးတို့သည္ ဩဇာအာဏာျဖင့္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ထား၏။ [၁]
ေလာက၌ လူတို့သည္ တရားပ်က္ယြင္းသည့္အခါ စတုမဟာရာဇ္နတ္မင္းႀကီးတို့၏ အမိန႔္ႏွင့္ ထိုသူရဲသံဘက္ ရကၡိဳသ္ဘီလူးမ်ားကို လူ႔ျပည္သို့ ေစလႊတ္ၾက၏။ ထိုအခါ ထိုဘီလူးစသည္တို့သည္ လူ႔ျပည္ေလာကသို့ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္ၾက၍ အခြင့္ရရွိတိုင္း လူတို့၏ အေသြးအသားကို စားေသာက္ၾက၏။ ထိုသို့ ဘီလူးတို့ လူ႔ေလာကနယ္သို့ ေရာက္လာသည့္အခါတြင္ လူတို့၌ မ်ားစြာေသာ အႏၲရာယ္ေရာဂါတို့ ျဖစ္ၾက၏။ လ်င္ျမန္စြာ ေသဆုံးၾက၏။ အဖ်ားရိုးရိုး အနာရိုးရိုး မဟုတ္ဘဲ ထူးဆန္းၾကမ္းတမ္းေသာ အဖ်ားအနာေရာဂါဆိုးတို့သည္ ျဖစ္ၾက၏။ ဝမ္းသက္ေလၽွာ၍ ျမန္စြာေသဆုံးျခင္း၊ မူးေမ့၍ အျမန္ေသဆုံးျခင္း စေသာ ေရာဂါဆိုးတို့ ျဖစ္ကုန္၏။ ထိုေရာဂါဆိုးတို့ကိုပင္ ေရာဂႏၲရာယ္ကပ္ဟူ၍ ဆိုသည္။ [၁]
အဓမၼရာဂ၊ ဝိသမေလာဘ၊ မိစၧာဓမၼတရားဆိုး သုံးပါးတို့သည္ပင္ ကပ္ဆိုးႀကီး သုံးပါးျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ေသာ အေၾကာင္းအရင္း ျဖစ္သည္။[၁]
