05/02/2019
တိမ္ေတြေပၚက လိမ့္က်ျခင္း(၁)
ဇမၺဴဒီပါလက္်ာေတာင္ကြ်န္းသည္ ျမန္မာျပည္ကိုေခၚသလားမသိ။
ငယ္ငယ္က ျမင္းမိုရ္ေတာင္ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာရွိတာလဲဟု ဆရာမကို ေမးမိရာ ထိပ္ေခါက္ခံရသည္။ အေျဖကားမရ။
သားသားႀကီးရင္ ဘာလုပ္မလဲဟု အေမက ေမးေသာအခါ အာကာသယာဥ္မွဴးလုပ္မည္ဟု ေျဖျဖစ္သည္။ နတ္ျပည္ကို တက္ၾကည့္ခ်င္သည္ကိုး။
အိမ္ေရွ႕က အဝီစိတြင္းေၾကာင့္ ငရဲျပည္တြင္ ခ်ိဳးေရ သံုးေရ ေသာက္ေရ အလွ်ံအပယ္ရွိလိမ့္မည္ဟု အယူမွားမိျပန္သည္။
အိမ္ကဘုရားစင္သည္ ကြ်န္ေတာ့္မုန္႔ဖိုးထက္ပို၍ အကုန္အက်မ်ား၏။ အေမသည္ ဘုန္းဘုန္းၾကြလာေသာအခါ နံနက္ေစာေစာထ၍ ခ်က္ျပဳတ္ထားေသာ ဆြမ္းကိုကပ္၏။ သီလရွင္မ်ားလာေသာအခါ ကန္ေတာ့ပါေသးရဲ႕ဟု ဆို၏။ gender ခြဲေၾကာင္း ေဝဖန္မိ၍ အေမက မ်က္ေစာင္းခဲ၏။
မနက္တိုင္း ေၾကးစည္ထု၍ ဘုရားရွိခိုးေသာအဘြားထံတြင္ ဘုရားရွိခိုး ပါဠိစာသားမ်ား၏ အဓိပၸာယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေမးၾကည့္၏။ အဖြားက ကုသိုလ္ရတယ္လူေလးရဲ႕ဟုသာ ေျပာတတ္ရွာေလသည္။
ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကို အမက သူစားခ်င္ေသာသစ္သီးမ်ား ဝယ္၍ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရိုးေအာင္ကပ္၏။ ဘုရားကား သူ႔အႀကိဳက္ကို လိုက္ေနရ၏။ ဘုရားပန္းမ်ားကိုကား ရက္ျခားလႊင့္ပစ္ရသျဖင့္ အမရယ္ နင္ပန္ဖို႔ ဝယ္တာဆိုလည္း ေတာ္ေသးတယ္။ အခုဟာက ဘုရားက ပန္လို႔လားဟဟု ေမးခဲ႔ရာ နားရြက္လိမ္ဆြဲခံရျပန္သည္။
အေဖသည္ တစ္ရက္ ထူးထူးဆန္းဆန္းစကားကို ဆို၏။ ပုဂံ ေညာင္ဦး ပုပၸား ဘုရားဖူးသြားမည္တဲ႔။ ရွိစုမဲ႔စု စုထားေသာ ေငြကေလးကို ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စက္ဘီးဝယ္ေပးလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္မွားေနခဲ႔ဖူးသည္။ ယခုမူ ဘုရားဖူးစရိတ္တဲ႔။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းသည္ အရက္ဆိုင္ဖြင့္ထားသည္။ ခ်ဲဒိုင္လည္း ကိုင္သည္။ ဘုရားဖူးလုပ္ငန္းလည္း ကားေတြေထာင္ထားျပီးလုပ္သည္။ ရြာတြင္ အလွဴအလုပ္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္အေဖ့ကို ေမးမိသည္။ အေဖ အိမ္ကဘုရားက ဖူးရတာ ရိုးသြားလို႔လားဟု။
အေဖက အခုသြားဖူးမယ့္ ဘုရားေတြက တန္ခိုးႀကီး ဘုရားေတြ ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားေတြတဲ႔။
ေဂါဓမျမတ္စြာဘုရား၏ ဆင္းတုေတာ္တို႔သည္ အိမ္တြင္ထား၍ ကိုးကြယ္လွ်င္ တန္ခိုးအာနိသင္ေလ်ာ့နည္းေၾကာင္း ႏွင့္ ႀကီးႀကီးထုဆစ္ထားေသာ ဆင္းတုေတာ္တို႔သာ တန္ခိုးႀကီးေၾကာင္းကို ထိုစဥ္ကမွ ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ရသည္။ ဟုတ္ေပမည္။ အိမ္က ဆင္းတုေတာ္ေလးသည္ ဖုန္တက္သည္ကိုပင္ သူ႔ဘာသာသူ မသုတ္သင္ႏိုင္ ရွာေတာ့ေပ။ ေနာက္ျပီး ေသာက္ေတာ္ေရႏွင့္ ဆြမ္းေတာ္ လည္း ေန႔တိုင္းကပ္လွဴပသရသည္။ ဘုရားရွင္သည္ ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူပါလ်က္ စားျခင္းေသာက္ျခင္းမကင္းႏိုင္ေသး။ အိမ္ဘုရားမဟုတ္ဘဲ အမ်ားကိုးကြယ္သည့္ ဘုရားဆင္းတုႀကီးႀကီးမ်ားတြင္မူ ဆြမ္းစားရန္မလို။ စားျခင္း ေသာက္ျခင္းမရွိ။ တန္ခိုးႀကီးလိုက္ပါေပ႔။
အေဖ့ညီမ ကြ်န္ေတာ့္ေဒၚေလးသည္ အေတာ္ေလး က်န္းမာေရးေဖာက္ျပန္ေနရွာ၏။ အေဖ့ထံ ေဒၚေလးသမီး ကြ်န္ေတာ့္အမဝမ္းကြဲက ငိုယို၍ ေငြေၾကးအကူအညီလာေတာင္းသည္။ အေဖက ဘုရားဖူးရန္စုထားေသာပိုက္ဆံမ်ား ပဲ႔မည္ဆို၍ အထိမခံ။ ငါ့မွာ ေငြပိုမရွိေတာ့ဘူးဟု ေျပာလႊတ္သည္။ တန္းခိုးႀကီးဘုရားေတြမွာ ေဒၚေလးအတြက္အလွဴျပဳကာ ဆုေတာင္းေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျဖာင့္ဖ်ေျပာဆိုသျဖင့္ အမျဖစ္သူသည္ ငိုမဲ႔မဲ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ ျပန္သြားရ႐ွာေလ၏။
သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘုရားဖူးလိုက္ပါခဲ႔ရ၏။ ျမန္မာျပည္တြင္ ေတာင္းစားေနေသာ သူေတာင္းစား ေပါမ်ားေၾကာင္းကို ဘုရားေစာင္းတန္းအနီးတြင္ ေတြ႕ရမွ ကြ်န္ေတာ္သိ၏။ ဘုရားတြင္ ကပ္လွဴထားေသာ ေရႊျပားမ်ားသည္ ထိုသူေတာင္းစား လူမြဲဖြပ္ဘိုးေအမ်ားကို ေလွာင္ျပေနသကဲ႔သို႔ျဖစ္၏။
ဘုရားသည္ ၇ရက္သားသမီးမ်ားကို တစ္ျပိဳင္နက္ဆုေတာင္းပူေဇာ္ျခင္းမခံလိုေပ။ ကြ်န္ေတာ္၏ ကေလးအေတြးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ အေဖက ေသာၾကာေထာင့္တြင္ သြားေရာက္ပူေဇာ္ဆုေတာင္း၏။ အေမက အဂၤါေထာင့္တြင္ သြားေရာက္ပူေဇာ္ဆုေတာင္း၏။ ဘုရားသည္ အာရုံမမ်ားေအာင္ ကိုယ္ခြဲ၍ တာဝန္ခြဲယူထားပံုရသည္။
လူတခ်ိဳ႕သည္ ေမြးေန႔အထူးအစီအစဥ္အျဖစ္ ဘုရားေရသပၸာယ္ေနၾက၏။ သက္ေစ႔ပူေဇာ္၏။ မုနိျမတ္စြာသည္ ေရမြန္းလ်က္ေနရွာ၏။ ခ်မ္းတုန္ေနေရာ့မလားဟုလည္း ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိ၏။
ဤအျဖစ္ကို ရိပ္စားမိပံုရေသာ လူတစ္စုသည္ ဘုရားအနီးတြင္ ဖေယာင္းတိုင္မီး ထြန္းညွိပူေဇာ္၍ အေႏြးဓာတ္ေပး၏။
ေနာက္ေတာ့ သူတို႔သည္လည္း ေစတနာေၾကာင့္ဟုတ္မတူဟု ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသည္။ ယၾတာအရ လာေရာက္ပူေဇာ္စီရင္ေနျခင္းျဖစ္ဟန္ တူ၏။ အေၾကာင္းမွာ ဖေယာင္းတိုင္ကို အေရအတြက္အတိအက် ပူေဇာ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလာင္ကြ်မ္းကုန္ဆံုးေစရုံမွ်သာသည္။ အာရုံရွိေန၏။ အေမႊးတိုင္တစ္ထုပ္လည္း ထြန္းေသး၏။ ဘုရားရွင္သည္ မီးခိုးမႈိင္းတို႔ျဖင့္ က်ပ္တိုက္ျခင္းခံေနရ႐ွာ၏။
ဘုရားေစာင္းတန္းမ်ားတြင္ ဆင္းတုေတာ္ထုဆစ္ေနသူမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ပန္းပုဆရာသည္ သူ၏ေပါင္တြင္ဆင္းတုကို ညွပ္၍ထု၏။ ငရဲမႀကီးဘူးလားဟု အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ေမးၾကည့္မိေသာအခါအေဖက အေနကဇာမတင္ရေသးသျဖင့္ ငရဲမႀကီးေၾကာင္းဆိုသည္။ ပါဝါမတင္ရေသးေသာေၾကာင့္ တန္ခိုးမရွိ။ တန္ခိုးမရွိေသာေၾကာင့္ ငရဲမႀကီး။ ဤသို႔သာ ကေလးအေတြးျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္မွတ္ထားလိုက္သည္။
ကြ်န္ေတာ္ဘဝင္မက်သည့္အခ်က္တစ္ခုရွိေသး သည္။ ဗုဒၶဘုရားရွင္ျခင္း တူပါလ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ အိႏၵိယမွဆင္းတုမ်ားသည္ ႏွာေခါင္းခြ်န္၍ တရုတ္ျပည္မွဆင္းတုမ်ားသည္ ႏွာေခါင္းျပားကာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီတြင္ ဗမာဆန္ေနရတာပါလဲဟု အေဖ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ေမးခဲ႔သည္။
အေဖသည္ ပါရမီရင့္သန္ေနပံုရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ေရွ႕ျဖစ္ကို ေဟာ၏။ မင္း ဘာသာမဲ႔ျဖစ္မယ့္ အေကာင္တဲ႔။ အေမကေတာ့ တစ္မ်ိဳးေျပာသည္။
မိုးႀကိဳးပစ္မယ္သတိထားေနတဲ႔။ မိုးႀကိဳးသည္ ကြ်န္ေတာ့္အားမပစ္။ ရြာေတာင္ပိုင္းက မိဘကိုလုပ္ေကြ်းျပဳစုေနရွာေသာ ေမာင္ေက်ာ္ဆိုသည့္ တရားသမားေလးအား ပစ္သြားသည္။ သိၾကားမင္းသည္ အိုျပီထင္၏။ လက္မတည့္ရွာေတာ့ေပ။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘုရားဖူးခရီးမွ ျပန္အလာတြင္ ေဒၚေလးဆံုးရွာေလျပီ။
ဆက္ပါဦးမည္။
PK Myanmar
တိမ္ေတြေပၚက လိမ့္က်ျခင္း(၂)
ကၽြန္ေတာ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ဦးဖိုးက်ား၏ ကိုယ္ေတြ႕၀တၳဳမ်ားကို ဖတ္မိသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဘုရားဖူးသြားျခင္းဟူေသာ ၀တၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ပါသည္။ ဦးဖိုးက်ား၏ ထို၀တၳဴသည္ ကိုယ္ေတြ႕၀တၳဳဟုဆိုေသာ္လည္း လီယိုေတာ္လ္စတြိဳင္း၏ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ႏွင့္ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးတူေနသည္က ထူးဆန္း၏။ ကိုယ္ေတြ႕အမွီး၀တၳဳလားေတာ့ မေျပာတတ္။
ဤ၀တၳဳ၌ လူငယ္ေလးက လမ္းတြင္ ဒုကၡေရာက္ ေနသူကို ပါသမွ်ေငြေလးျဖင့္ စိုက္ထုတ္ကူညီရင္း ဘုရားဖူး မေရာက္လိုက္ပံုကို ေရးထားသည္။ ၀တၳဳတိုတြင္ ဦးဖိုးက်ားေပးခ်င္ေသာ message မွာ ဘုရားဖူးသြားသူထက္ ဘုရားကျဖစ္ေစခ်င္ေသာ လူသားေတြ အေပၚ ေမတၱာထား ေစာင့္ေရွာက္ သူက ပိုျမတ္သည္ဟူေသာ အခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။
မွန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဤ၀တၳဳကိုဖတ္ရင္း ဆံုးသြားေသာေဒၚေလးကို သတိရမိသည္။ ေဒၚေလးနာမက်န္းျဖစ္၍ ေဆး႐ုံတင္ရန္ ေငြေၾကးအခက္အခဲျဖစ္သည္ကို အေဖမကူညီခဲ့။ ဘုရားဖူးသြားမည့္ေငြကို မသံုးရက္ႏိုင္ခဲ့။ ဦးဖိုးက်ား၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ႏွင့္ ကြာလွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္။ အေဖက ေဒၚေလးက်န္းမာေရး အတြက္ တန္ခိုးႀကီးဘုရားမ်ားတြင္ အလွဴအတန္း လုပ္ကာ ေမတၱာပို႔ ဆုေတာင္းျခင္း ကိုမူ ျပဳခဲ့ပါေသးသည္။ အေဖပို႔သေသာေမတၱာျဖင့္ ေဒၚေလးေသခဲ့ရပါျပီ။
အေဖက ေသေန႔ေစ့လို႔ ေသတာပါကြယ္ဟု ေျဖသိမ့္သည္။ အေမက သူ၀ဋ္ကၽြတ္တာေပါ့ေလ၊ သတၱ၀ါတစ္ခု ကံတစ္ခုေပါ့ ဟု ေျပေပ်ာက္စကားဆိုသည္။ ေသတာ၊ မေသတာက သူ႕အေၾကာင္း၊ သူ႕ကံမွန္ေသာ္လည္း ေသေရးရွင္ေရး အကူအညီေတာင္းတာကို ဘယ္ေဆြမ်ိဳးမွ အားမကိုးရဘူးဟု အမ၀မ္းကြဲက စိတ္နာစကားျဖင့္ အေတးအမွတ္ထားကာ မၾကာမၾကာေစာင္းခ်ိတ္ေျပာသည္ကိုမူ ၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာပူမိပါသည္။
တစ္ခ်ိန္က စာေပေလာကတြင္ အႏုပညာသည္ ျပည္သူအတြက္ႏွင့္ အႏုပညာသည္ အႏုပညာအတြက္ဟူေသာ အဆို ၂ ခု အျပင္းအထန္ အျငင္းအခံုျဖစ္ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကမူ ဘာသာတရားသည္ လူအတြက္လား၊ ဘာသာတရားသည္ ဘာသာတရားအတြက္လားဟု debate လုပ္ခ်င္စိတ္ပင္ ေပၚခဲ့ဖူးသည္။
ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုးကြယ္သည္။ သို႔ေသာ္ တရားသည္ အခရာဟု ထင္သည္။ တရားကို ပယ္လွ်င္ ဘုရားႏွင့္ သံဃာသည္ အဓိပၸာယ္မဲ့၏။ တရားကို သိျမင္၍ ဘုရားကို ကိုးကြယ္ရျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဘုရားေဟာေသာတရားကို မသိ၊ မက်င့္လွ်င္ ႐ုပ္တုမ်ား ေက်ာက္တံုးမ်ားကို ကိုးကြယ္ဦးခိုက္ေန႐ုံ သက္သက္၊ အက်ိဳးမဲ့လွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ တရားမဲ့ေဟာေျပာေသာ သံဃာကို ကိုးကြယ္ေနလွ်င္ လည္း သကၤန္း႐ုံထားသူကို လူလူခ်င္း ကိုးကြယ္ေနသည္ႏွင့္ မျခား။ ေသာႏုတၱမုဆိုးလည္း ဆဒၵန္ဆင္မင္းကို သတ္ရန္ သကၤန္းကို ခုတံုးလုပ္ခဲ့ေသးသည္။ ေဒ၀ဒတ္လည္း သကၤန္း၀တ္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။
ဘုရားကို ကိုးကြယ္သည္။ ဘုရားအတြက္ အလုပ္႐ႈပ္ရသည္။ ဘုရားကိုယ္စား ဆင္းတု၊ ေစတီမ်ားကို မွန္းဆ ၾကည္ညိဳၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆြမ္းေတာ္၊ ပန္း၊ ဆီမီးကပ္လွဴျခင္း၊ ေရသပၸာယ္ျခင္း၊ ေရႊသကၤန္းကပ္ျခင္း၊ ဌာပနာျခင္းတို႔သည္ ဘုရားကိုကိုးကြယ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘုရားကေပးေသာ ၀တၱရားမ်ားေလာ။ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါ။
တ႐ုတ္ျပည္က စြယ္ေတာ္ပင့္လာေသာအခါ ေရႊေငြရတနာမ်ားခၽြတ္၍ ရက္ေရာစြာ ထည့္လွဴၾကသည္ကို ျမင္ၾကသည္။ တီဗြြီတြင္ တခမ္းတနားျပသည္။ ျမင္ေတြ႕ၾကားသိသူတိုင္း သာဓုအႏုေမာဒနာ ေခၚၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကမူ ႐ိုး႐ိုးေတြးသည္။ စြယ္ေတာ္သည္ မည္သည့္စရိတ္စကအတြက္ သံုးစြဲရန္ ဤမွ်အလွဴေရႊေငြမ်ား ကို လိုအပ္ေနသနည္း။ စြယ္ေတာ္က မလို။ စြယ္ေတာ္ကို ဘန္းျပသူမ်ားအတြက္ လိုသည္။ စြယ္ေတာ္ကို ဘန္းျပ၍ ျမန္မာျပည္က ေရႊေငြရတနာမ်ားကို တ႐ုတ္ႀကီးက သယ့္ယူသြားသည္။ ေကာင္းေလစြ။ ကိုယ့္ အားနည္းခ်က္ႏွင့္ ကိုယ္ပဲကိုး။
ဗုဒၶဘာသာျမန္မာတို႔သည္ အလွဴအတန္းလြန္စြာရက္ေရာၾကသည္။ ၁၂ လရာသီ ဘာသာေရးပြဲေတာ္မ်ားသည္ အလွဴႏွင့္သာ တည္ေဆာက္ ထားသည္။ အလွဴခံမ႑ပ္အေပါဆံုးေသာ တိုင္းျပည္သည္ ျမန္မာျပည္ျဖစ္၏။ အလွဴေရစက္လက္ႏွင့္မကြာဟု ယူေသာ္ရ၏။ ျမန္မာတို႔၏ မြဲေဆးဟု ယူလွ်င္မူ ဘုရားစူးတတ္၊ မိုးႀကိဳးပစ္တတ္ပါသည္။
သံဃာေတာ္တို႔သည္ အလွဴအေၾကာင္းကို ေကာင္းစြာေဟာၾကား၏။ သံဃာကို ဆြမ္းကပ္ျခင္းအက်ိဳး၊ ဘုရားတည္ျခင္း၊ ေက်ာင္းေဆာက္ျခင္း အက်ိဳးကို ေကာင္းစြာေဟာၾကား၏။ စိတ္ျပဳစိတ္ျပင္ တရားတို႔ကို မေဟာ မဟုတ္။ ေဟာသည္။ ဤတရားမ်ိဳးကို တရားနာပရိသတ္မႀကိဳက္။ က်င့္ရာမွာ ခက္၍ျဖစ္မည္။ ေငြရွိလွ်င္ လွဴရျခင္းက လြယ္ကူသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဘုရားကို ကိုးကြယ္မိ၍ ဘုရားအတြက္ တစ္ဘ၀လံုးေပးဆပ္ေနရသည္။ ဘုရားက ပရိနိဗၺာန္ျပဳေလၿပီ။ ဘာအက်ိဳးမွ ခံစားရမည္မဟုတ္။ ေဂါပကမ်ားႏွင့္ အက်ိဳးေဆာင္မ်ားကား အက်ိဳးမ်ားလွသည္။ သံဃာကို ကိုးကြယ္မိ၍ သံဃာကိုလည္း တစ္ဘ၀လံုး ေပးဆပ္ေနရသည္။ သံဃာသည္ လည္း မေပးဆပ္၍ မျဖစ္။ ဘာသာသာသနာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေနရသည္မဟုတ္ပါေလာ။
အလံုးစံုကို ၿခံဳၾကည့္ေသာ္ ဘာသာတရားသည္ Bussiness တစ္ခုသာဟု ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိေတာ့သည္။ ဘာသာတရားသည္ ဘာသာတရား အတြက္သာ ျဖစ္ေန၏။ ဘာသာ၀င္တို႔သည္ ဘာသာတရားကို ကိုးကြယ္ မိေသာေၾကာင့္ ဘာသာတရားအတြက္ ျပန္လည္အလုပ္အေကၽြး ျပဳေနၾက ရသည္ဟုသာ ျမင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အား လမ္းျပေပးၾကပါကုန္။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္၊ အတိတ္ကံ၊ သံသရာ၊ နိဗၺာန္စသည္တို႔ႏွင့္ ဓာတ္ မတည့္ရာကေန ဘာသာတရားဆိုသည္ကိုပင္ သံသယစိတ္ရွိလာခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။ မိတ္ေဆြ ေက်နပ္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပသည့္အခါတြင္မူ ေအာ္ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့ဟု ရယ္ပါလိမ့္မည္။
သို႔ေသာ္ ေလာေလာဆယ္ မိုးရြာေနပါသည္။ သိၾကားမင္းသည္ ၀ရဇိန္လက္နက္ကို ခ်ိန္ရြယ္ေန ေလာက္ၿပီထင္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသမွ် အကုန္မေျပာဘဲ တခ်ိဳ႕ကိုလွ်ိဳထားလိုက္ ပါဦးမည္။ ေနသာေသာတစ္ေန႔တြင္ ဆက္ေျပာပါမည္။
ေနာက္တစ္ေၾကာင္းမွာ ဆရာထင္လင္းဦးႏွင့္ အေဖာ္လုပ္ေပးရန္ လတ္တေလာမအားေသးပါ။
ဆက္ရန္----
PK Myanmar
တိမ္ေတြေပၚက လိမ့္က်ျခင္း(၃)
ကၽြန္ေတာ္သည္ သနားစရာေကာင္းေလစြ။ ဘာသာတရားႏွင့္ပတ္သက္၍ သံသယစိတ္ႀကီးထြားေနေပ၏။ သံသယသည္ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္။ အယူလြဲမွားမႈျဖစ္ေစရန္ ပထမေျခလွမ္းသည္ သံသယပင္ ထင္၏။
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကူကယ္ရာပုဂၢိဳလ္လုိအပ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သံသယတို႔ေျပေပ်ာက္ေစရန္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ထံ သိလိုသည္မ်ားကို ေမးေလွ်ာက္ရေတာ့သည္။
PK ။ ။အရွင္ဘုရား၊ နိဗၺာန္ဆိုတာ ဘာလဲဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ဘ၀ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ၊ ဆင္းရဲျခင္းအေပါင္းကင္းရာ၊ ဘာမွမရွိေတာ့တာ နိဗၺာန္ပဲ ဒကာေလးရဲ႕။
PK ။ ။တင္ပါ့၊ အဲဒီနိဗၺာန္ဆိုတာတပည့္ေတာ္မျမင္ရလို႔ ယံုလို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္ဘုရာ့။
ဆရာေတာ္။ ။ ဒါေတာ့ဒကာရယ္၊ တို႔ျမတ္စြာဘုရားက ယံုၾကည္မႈကို မေတာင္းဆိုပါဘူး။ ေလ့လာခိုင္းတယ္။ ကာလာမသုတ္မွာ-----
ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားေသာ ကာလာမသုတ္ကို ကၽြန္ေတာ္အရွည္ျပန္မေျပာလိုေတာ့ပါ။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ျဖင့္ အေသးစိတ္ရွင္းျပသည္။ အမွန္ေတာ့ ကာလာမသုတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာဖူးသည္။ ဘယ္သူ႔မွမယံုဘဲ ကိုယ္တိုင္စူးစမ္းဖို႔ ျဖစ္သည္။
ဆရာေတာ္။ ။ ---အဲဒါေၾကာင့္ တို႔ဗုဒၶ၀ါဒဟာ သံသယနဲ႔စၿပီး သုညမွာဆံုးတယ္ဒကာ။
သံသယႏွင့္စသည္ဆိုပါလား။ ကၽြန္ေတာ္အားတက္သြားသည္။ ငါ လမ္းမမွားေသး။ ယခုမွ လမ္းမွန္ေပၚ တည့္တည့္ေရာက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘာသာတရားအေပၚသံသ၀င္မိေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဂုဏ္ယူလိုက္မ္ိသည္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့စကားဆက္ေနဆဲ။
ဆရာေတာ္။ ။ ----ဗုဒၶ၀ါဒက အနတၱ၀ါဒ။ တည္ၿမဲတဲ့အရာ ဘာမွမရွိဘူး။ အားလံုးအနိစၥခ်ည္းပဲ။ သခၤါရတရားကိုမလြန္ေျမာက္ႏိုင္ဘူး။
PK ။ ။တင္ပါ့၊ သူ႔ဘာသာသူပ်က္မယ့္ဟာကို တပည့္ေတာ္တို႔က ဘာလုပ္ေနစရာလိုလဲ ဘုရာ့။
ဆရာေတာ္။ ။ ဘုရားရွင္ေဟာတဲ့တရားက ဆင္ေသေကာင္နား တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ ပင္လယ္ထဲေမ်ာပါသြားတဲ့ငွက္လို ေသာင္ကမ္းမျမင္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔။ အဲလိုမျဖစ္ေအာင္ က်င့္ရတဲ့တရား။ ေလာဘ၊ အမိုက္၊အမ်က္၊ရမၼက္ေတြၿခံဳလႊမ္းၿပီး မၿမဲတဲ့ခႏၶာႀကီးကို အဟုတ္မွတ္စြဲလန္းေနရင္ သံသရာအဓြန္႔ရွည္ေနမွာစိုးလို႔ နိဗၺာန္နဲ႔ေ၀းေနမွာစိုးလို႔ က်င့္ရတဲ့တရား။
PK ။ ။တင္ပါ့။ သံသရာဆိုတာက ဘာလဲဘုရာ့။
ဆရာေတာ္။ ။ အဖန္တလဲလဲ က်င္လည္ရာ ဘ၀ရဟတ္ဆိုပါေတာ့ဒကာ။ ၃၁ ဘံုရွိတယ္။------(ဆရာေတာ္က ၃၁ ဘံုကို အက်ယ္ရွင္းသည္။)
PK ။ ။တင္ပါ့ဘုရား။ သံသရာက ဘယ္ကစလဲဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ သံသရာရဲ႕အစကို ဒကာသိလို႔ ဘာအက်ိဳးထူးမွာလဲ။
PK ။ ။ထူးပါတယ္ဘုရား။ သံသရာမွာ အစမွတ္ေတာ့ ရွိရမွာပါဘုရား။ အဲဒီအစမွတ္က ဘယ္ကျဖစ္သလဲဆိုတာ သိဖို႔လိုပါတယ္။ အဲဒါမွ သံသရာအယူအဆဟာ ယုတၱိရွိ၊ မရွိ ေတြးခ်င့္လို႔ရမွာပါဘုရား။ သံသရာရဲ႕အစဟာ ဘယ္သတၱ၀ါလဲ။ သူကဘယ္လိုျဖစ္လာလဲ။ သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ဒကာက ၾကက္ဥနဲ႔ၾကက္မ ဘယ္ကစသလဲဆိုတာလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ဘယ္ေတာ့မွ အေျဖမရႏိုင္ဘူး။
PK ။ ။တင္ပါ့ဘုရား၊ ၾကက္မက စပါတယ္ဘုရား။ ၾကက္ဥဆိုတာ သေႏၶရဲ႕ထြက္ကုန္ပါဘုရား။ ၾကက္မတစ္ေကာင္တည္းနဲ႔လည္း အဆင္မေျပေလာက္ပါဘူးဘုရား။ ၾကက္ဖလည္းရွိဖို႔လိုပါတယ္ဘုရား။ ဥၿပီးရင္ ၀ပ္ေပးရဦးမွာပါဘုရား။ ဒါမွ ၾကက္ေပါက္ေလးေတြထြက္လာမွာပါ။
ဆရာေတာ္။ ။ အင္း ဒကာကဘယ္ဘက္ကို စိတ္ယိမ္းေနၿပီဆိုတာ ဦးဇင္းသေဘာေပါက္ၿပီ။ ဒကာက ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ကို လက္ခံခ်င္တာလား။ ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒကို လက္ခံခ်င္တာလား တစ္ခုခုပဲ။ ဘာေၾကာင့္၊ ဘယ္သူ႕ေၾကာင့္ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာကို ရွာေနလို႔ကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္မယ္ဒကာ။ အေျဖရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားက ကမၼ၀ါပါေကာ- ကံ၏အက်ိဳးေပးပံုကို ႀကံစည္ျခင္းမျပဳအပ္၊ ေလာေကာစိႏၱာလို႔ေခၚတဲ့ ေလာကတည္ပံုကို ႀကံစည္ျခင္းလည္းမျပဳအပ္လို႔ တားျမစ္ထားတယ္ဒကာရဲ႕။ ႀကံစည္ရင္ ႐ူးသြပ္ျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ ပင္ပန္းျခင္းျဖစ္မယ္လို႔ အဂၤုတၳိဳရ္ပါဠိ စတုကၠနိပါတ္မွာ လာတယ္ကြဲ႕။
PK ။ ။ဘုရားက သဗၺညဳတ သိစပ္ျမင္ႏွံ႔တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္ကို ရထားၿပီးေတာ့ ဒါေလးေတာင္ မေျပာခဲ့ဖူးလားဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ေအး၊ ဘုရားရွင္က ျမားမွန္ေနတဲ့သူကို ျမားအရင္ႏႈတ္ၿပီး ေဆးကုမလား။ ျမားလာရာကို ရွာမလားတဲ့။
PK ။ ။ျမားလာရာကို ရွာရပါမယ္ဘုရား။ ဘုရားအေလာင္းဆဒၵန္ဆင္မင္းက ျမားမွန္ေတာ့ ျမားလာရာကို ရွာပါတယ္ဘုရား။ မဟုတ္ရင္ ျမားေတြက ဘယ္ကမွန္းမသိဘဲ ထပ္ထပ္လာေနဦးမွာပါဘုရား။ ဆဒၵန္ဆင္မင္းက ျမားပစ္သူေသာႏုတၳိဳရ္ကိုေတြ႕ေတာ့ ရန္ၿငိဳးႀကီးတဲ့ သုုဘဒၵါလႊတ္လိုက္တာမွန္း သိရပါတယ္ဘုရား။ ေလာင္စာရန္ညိဳး မီးဆက္မပ်ိဳးႏိုင္ေအာင္ စြယ္ေတာ္ကို ကိုယ္တိုင္ျဖတ္ၿပီး လွဴလိုက္တာမဟုတ္လားဘုရား။ ဘုရားအေလာင္း ဆဒၵန္ဆင္မင္းရဲ႕ အေရးအပါဆံုးဘ၀မွတ္တိုင္က ဒီအခ်က္ပါဘုရာ့။ ဘုရားရွင္ကလည္း ဒီဂုဏ္ကို ေဖာ္ထုတ္ခ်င္လို႔ ဒီဇာတ္ကို ေဟာတယ္လို႔ နားလည္ပါတယ္ဘုရာ့။ ဒါေၾကာင့္ ျမားလာရာကိုသိဖို႔ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးသလဲဆိုတာ အထင္းႀကီး၊ အရွင္းႀကီးပါဘုရာ့။
ဆရာေတာ္။ ။ အမေလး၊ ေမာင္တတ္ပရယ္။ ဟားဟားဟား။ မင္းနဲ႔ေတာ့မလြယ္ဘူး။ စဥ္းစား စဥ္းစား ႐ူးသြားလိမ့္မယ္ကြ သိလား။
PK ။ ။တင္ပါ့ ဒါဆိုလည္း တပည့္ေတာ္ သံသရာကေန လြတ္ဖို႔ ဘာလုပ္ရမလဲဘုရာ့။
ဆရာေတာ္။ ။ သံသရာကေနလြတ္ဖို႔ ေလာကီ ကာမဂုဏ္ တဏွာၿခံဳကေန ႐ုန္းထြက္ရမွာေပါ့ဒကာ။
PK ။ ။ေတာထြက္ရမွာလား ဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ထြက္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့ဒကာ။
PK ။ ။ဗုဒၶဘာသာ၀င္အားလံုးေတာထြက္ၾကရင္ ဆြမ္းကို ဘယ္သူခ်က္ေကၽြးမွာလဲဘုရာ့။ ဘာသာျခားေတြဆီမွာ ဆြမ္းခံရမွာလား။
ဆရာေတာ္။ ။ ကတ္သီးကတ္သတ္ဒကာရယ္။ လူတိုင္းေတာထြက္ၾကပါဆိုရင္ေတာင္ ထြက္မယ္ထင္သလား။
PK ။ ။ မထင္ပါဘူးဘုရာ့။ ဒါဆိုေတာထြက္သူနဲ႔ မထြက္တဲ့သူ၊ သာသနာ့ေဘာင္၀င္သူနဲ႔ မ၀င္တဲ့သူ ဘယ္သူက အလင္းဘက္မွာရွိၿပီး ဘယ္သူကအေမွာင္ဘက္မွာ ရွိေနတာလဲဘုရာ့။
ဆရာေတာ္။ ။ ဒါက အရွင္းႀကီးပါဒကာရယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ တဏွာေတြၾကားမွာ ေလာကီအာ႐ုံကပ္ၿငိက်င္လည္ေနသူေတြက သာသနာ့ေဘာင္ကို မခို၀င္ႏိုင္ေသးသေရြ႕ အေမွာင္ဘက္ျခမ္းမွာ ရွိေနတာေပါ့။
PK ။ ။တင္ပါ့၊ ဒါဆို အလင္းထဲက သူေတာ္ေကာင္းေတြက အေမွာင္ထဲက ငမိုက္သားေတြကို မွီခိုၿပီး သူတို႔ရွာေဖြလွဴတန္းတာကို ဘုဥ္းေပးၿပီး ကိုယ္လြတ္႐ုန္းသလို ျဖစ္မေနဘူးလားဘုရား။ ဒီတရားကို တစ္ကမၻာလံုး က်င့္သံုးရင္ မလြယ္ေလာက္ဘူးထင္ တယ္ေနာ့ဘုရား။
ကိေလသာေတြ၊ သမုဒယေႏွာင္ႀကိဳးေတြ၊ ဃရာ၀ါသကိစၥေတြ---အင္း ဒါေတြဟာ ဘုရားအလိုအရ နိဗၺာန္နဲ႔ေ၀းမယ့္ကိစၥေတ ြမဟုတ္လားဘုရား။ ဘုရားရွင္ေတာင္ ညီေတာ္အာနႏၵာကို လက္ထပ္မယ့္ဆဲဆဲကေန ရဟန္းေဘာင္၀င္ဖို႔ ဆြဲေခၚထုတ္သြားေသးတာပဲ။
ဒီတရားကို လူေတြအားလံံုးက်င့္သံုးရင္ လူေတြမ်ိဳးတုန္း ကုန္မွာ ေသခ်ာတယ္ဘုရား။ အားလံုးအိမ္ေထာင္မျပဳရင္ တျခား နတ္ဘံု၊ ၿဗဟၼာ့ဘံု၊ တိရစၦာန္ဘံုေတြက သူတို႔ဘယ္ေလာက္ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေတြလုပ္ၿပီး ႀကိဳးစားႀကိဳးစား လူျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဘုရား။ လူေတြလည္း ထပ္မေမြးလို႔ လူေတြက မ်ိဳးတုန္း၊ အျခားဘံုေလာကသားေတြက လ႔ူျပည္လာဖို႔ ပါမစ္မရေတာ့ က်န္ဘ၀ေတြမွာပဲ က်င္လည္။ လူမျဖစ္ၾကေတာ့နိဗၺာန္နဲ႔ ပိုေ၀း၊ သံသရာအဓြန္႕ရွည္၊ ေနာက္ပြင့္မယ့္ဘုရားကလည္း လူ႔ျပည္မွာ အိမ္ေထာင္သားေမြး မျပဳၾက၊ ဘုရင္ဆိုတာလည္းမရွိ၊ အားလံုးေတာထြက္ၿပီး ကိေလသာေတြ စြန္႔ေနၾကေတာ့ ဘယ္မိဖုရားဗိုက္ထဲမွာ ၀င္စရာမရွိလို႔ ပြင့္ခြင့္ရရွာမယ္မထင္ပါဘူးဘုရား။
အဲဒီလို တစ္ကမၻာလံုး ကိုးကြယ္က်င့္သံုးနာခံလိုက္ရင္ ကေမာက္ကမေတြျဖစ္ကုန္ႏိုင္ေျခရွိေနတာကိုက တပည့္ေတာ္ရဲ႕ သံသယေတြ မေက်ပ်က္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းပါပဲဘုရား။
ဒါနဲ႔အရွင္ဘုရား။ ေနာင္ပြင့္မယ့္ဘုရားက အိုမန္၊ ေဆာ္ဒီနဲ႔ ဆြဇ္ဇာလန္ ၃ ႏိုင္ငံထဲက တစ္ႏိုင္ငံမွာ ပြင့္လိမ့္မယ္လို႔ တပည့္ေတာ္ထင္တယ္ဘုရား။ အဲဒီ ၃ ႏိုင္ငံပဲ ဘုရင္စနစ္ျပည့္ျပည့္၀၀က်င့္သံုးတာ က်န္လို႔ပါ။ အရိေမေတၱယ်ဘုရားက ဘုရင့္သားေတာ္ျဖစ္မယ္လို႔ ဗ်ာဒိတ္ရွိရဲ႕မဟုတ္လားဘုရား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရင္စနစ္ပူးတြဲရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကိုပါ တပည့္ေတာ္ေရွာင္မယ္ ဘုရား။ ဦးပုညရဲ႕ တူတူပုန္း ေမတၱာစာထဲကလို ဘုရားပြင့္မယ္ၾကားရင္ တပည့္ေတာ္ေျပးပုန္းပါမယ္ဘုရား။
သံသယနဲ႔စၿပီး တစ္ခုခုရတာကို တပည့္ေတာ္ လိုခ်င္ပါတယ္ဘုရား။ သံသယနဲ႔စၿပီး သုညမွာ ဆံုးတာႀကီးကေတာ့ မနိပ္ဘူးထင္ပါတယ္ဘုရား။ ကုသိုလ္အက်ိဳးဆိုတာ ဘဏ္မွာ ေငြစုတာနဲ႔တူပါတယ္ဘုရား၊ နိဗၺာန္ေရာက္တဲ့ ေန႔ဟာ ဘဏ္ေဒ၀ါလီခံတဲ့ေန႔ပဲထင္ပါတယ္ဘုရား။ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေျပာင္၊ အိုးေျပာင္၊ ရွိသမွ်ေျပာင္ၿပီး ခ်ဲထိုးလိုက္တာ ေပါက္ေတာ့မွ ဒိုင္ထြက္ေျပးလို႔ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္းက်န္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ တူပါတယ္္ဘုရား။
ဒါနဲ႔တပည့္ေတာ္ အလုပ္ေလးရွိလို႔ ျပန္ပါဦးမယ္ဘုရား။
သည္လိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေျပာခ်င္ရာကို ဇြတ္တရစပ္ေျပာၿပီး ဆရာေတာ့ကို ဦးခ်ကန္ေတာ့ကာ ႏႈတ္ဆက္ျပန္ခဲ့လိုက္ပါသည္။
ဆရာေတာ္က ၾကြ ၾကြ ဒကာ။ ႏို႔မို႔ဆို ငါပါ စက္ကြင္းမလြတ္ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ၾကြပါေတာ့ဟု အားရ၀မ္းသာခြင့္ျပဳလိုက္ေလသတည္း။
ဆက္ပါဦးမည္။
PK Myanmar
တိမ္ေတြေပၚက လိမ့္က်ျခင္း(၄)
ကာလာမသုတ္သည္ ကြ်န္ေတာ္၏ စူးစမ္းေဝဖန္တတ္သည့္အက်င့္ႏွင့္ ပနံတင့္လွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ျမတ္ဗုဒၶအား အလြန္တရာၾကည္ညိဳ မိ၏။ ကြ်န္ေတာ္ေလ့လာမိေသာ ဗုဒၶဝါဒသည္ ဘာသာတရားတစ္ခုဟု ကြ်န္ေတာ္မျမင္။ က်င့္စဥ္တစ္ရပ္ ဒႆနတစ္ခုမွ်သာျဖစ္သည္။
ဗုဒၶသည္ ကိုးကြယ္ခံလိုသည့္ အရိပ္အေယာင္မရွိ။ မိမိသိေသာတရားကို ေဝမွ်လိုစိတ္သာ ရွိသည္။ က်င့္မွရမည္။ ကိုးကြယ္ေန၍ မရႏိုင္။က်င့္ရန္ဟုဆိုရာတြင္လည္း မိမိတရားသာ အေကာင္းဆံုးဟု အာမခံခ်က္ တန္းမေပး။ ေလ့လာဦးေလာ့။ ဆင္ျခင္ဦးေလာ ့ဟုသာ ႏွပ္ေၾကာင္းေပးသည္။
တရားကို အေသဆုပ္ကိုင္ျခင္းကိုလည္း အားမေပး။ တရားကို ေဖာင္ကဲ႔သို႔ က်င့္ေစသည္။ အသံုးခ်ျပီး မလိုေတာ့က စြန္႔ရန္သာ သြန္သင္ သည္။ ျမက္ထံုးသယ္ေသာ လူ ၂ ဦး အနက္ တစ္ဦးသည္ ဝါဂြမ္းကို ေျပာင္းသယ္ခဲ႔ေၾကာင္း က်န္တစ္ဦးမွာ ျမက္ထံုးကို သည္အထိ အပင္ပန္းခံ သယ္လာခဲ႔ၿပီမို႔ မစြန္႔ပစ္ဘဲ ဆက္သယ္ ေၾကာင္း ပို၍ တန္ဖိုးရွိေသာ ဝါဂြမ္းကို ေျပာင္းသယ္သူကဲ႔သို႔ တရားကို ပိုေကာင္းရာျဖင့္ အစားထိုးေျပာင္းလဲ ရန္ တပည့္သားရဟန္းတို႔ကို ျမတ္ဗုဒၶ အလင္းျပခဲ႔ဖူးေလသည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶအလိုက် တရားအသစ္ကို ရွာေဖြရေတာ့မည္ဟု ေတြးမိသည္။ သာသနာသည္ ၂၅၀၀ သက္တမ္းတြင္ ဘုရားသာသနာ ကုန္ဆံုး၍ သိၾကားသာသနာသို႔ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္လာျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း မုနိျမတ္စြာ ကိုယ္ေတာ္တိုင္မေဟာ ေသာ္လည္း ပညာရွင္တို႔က ပိဋကတ္ေတာ္မွ ထုတ္ယူဆင္ျခင္ေသာ နည္းျဖင့္ expire date ကို တံဆိပ္ကပ္ သတ္မွတ္ၾကေလျပီ။
သခၤါရနယ္တြင္ သာသနာလြတ္ေစဟု ျမတ္ဗုဒၶလည္း ျခြင္းခ်က္ျဖင့္ ေဟာမသြား။ မတည္ျမဲမည့္အရာကို ကိုယ္တိုင္အေသဆုပ္ကိုင္ထားလွ်င္လည္း ပင္ပန္းမည္။ သူတစ္ပါး လက္မျမဲမည္ကို ေတြးပူေနလွ်င္လည္း ေသာက ေမာဟမ်ား႐ုံသာ အဖတ္တင္မည္။
လူသည္ မိဘကို ျပန္ျပင္ ျပန္ေျပာင္း လုပ္မရေသာ္လည္း တစ္ကိုယ္ရည္ဘဝခရီးအတြက္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈကို ေျပာင္းလဲႏိုင္သည္။ အေနာ္ရထာကို ဗမာဟုဆိုလွ်င္ အရည္းႀကီးရဟန္းတို႔ကို ကိုးကြယ္စဥ္က အေနာ္ရထာသည္ လူမ်ိဳးျခားမဟုတ္ခဲ႔။ လူမ်ိဳးသည္ ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္၍ မရ။ ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္မႈကိုကား ေျပာင္းလဲ ျပင္ဆင္၍ ရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း အေနာ္ရထာသည္ ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာကို အလြယ္တကူ ကူးေျပာင္းသက္ဝင္ႏိုင္ခဲ႔သည္။ အရည္းႀကီးတို႔သည္ အေနာ္ရထာအား အမ်ိဳးသားသစၥာေဖာက္ဟု ႐ိုးစြပ္ခဲ႔ၾကေလမည္လားမသိ။ အရည္းႀကီးသာသနာအတြက္ အမ်ိဳး ဘာသာ သာသနာေစာင့္ေရွာက္ေရး အဖြဲ႕မ်ား ရွိခဲ႔ေလမည္လား။ အရည္းႀကီးတို႔က မိမိတို႔ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈကို အိမ္ရွင္ဘာသာတရားဟုဆိုကာ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာကို ဧည့္သည္ဘာသာတရားဟု ဆိုခဲ႔ၾကေသးသလားမေျပာတတ္။
ရွင္အရဟံကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ မင္းႏွင့္ျပည္သူတို႔ ေထရဝါဒသို႔ ကူးေျပာင္းႏႈန္းမ်ားခဲ႔ေလရာ အရည္းႀကီးရဟန္းတို႔သည္ မ်ိဳးေစာင့္ဥပေဒမ်ားေတာ့ ျပ႒ာန္းႏိုင္ခဲ႔ပံုမရေပ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အရည္းႀကီးသာသနာသည္ သခၤါရသေဘာကို မလြန္ေျမာက္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ တိမ္ေကာပေပ်ာက္ခဲ႔ရေပျပီ။
သာသနာေပ်ာက္ေသာ္လည္း ဗမာ သို႔မဟုတ္ ျမန္မာတို႔သည္ ဘာသာတရားအသစ္စက္စက္ျဖင့္ စိတ္သစ္ လူသစ္ သစ္လြင္ေတာက္ပ လာခဲ႔ၾကပါသည္။
ကြ်န္ေတာ့္အဖို႔ ျမန္မာတို႔၏ ထိုအျပဳအမူသည္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာ တရားႏွင့္အညီ အေဟာင္းကို ပယ္ပစ္၍ အသစ္ကို တြယ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကသည္ဟုသာ ျမင္သည္။
အေနာ္ရထာေခတ္သည္ ႏွစ္တစ္ေထာင္နီးပါး ၾကာခဲ႔ေပျပီ။ ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္တို႔သည္လည္း ႏွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ခဲ႔ေပျပီ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဗုဒၶအဆံုးအမနဲ႕အညီ တရားသစ္ကိုရွာမည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္သည္။
နတ္တို႔ဖန္ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ဟု ဆိုရမည္ထင္၏။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကား ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သတင္းေကာင္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ထံ သယ္ေဆာင္လာေလ၏။
ဆက္ပါမည္။
PK Myanmar
တိမ္ေတြေပၚက လိမ့္က်ျခင္း(၅)
ကၽြန္ေတာ္သည္ သတင္းေကာင္းကို သယ္ေဆာင္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ခရစ္ယာန္ ဘာသာကို စတင္ေလ့လာျဖစ္၏။ ဆန္းေဒးစကူးကို စြဲျမဲလာသည္။ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္လာသည္။ ဓမၼေတးသံတို႔သည္ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းက်ံဳးညႇိဳ႕ငင္ႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ဆည္းလည္းသံလြင္တို႔သည္ ၾကည္ႏူးစိတ္ကို ယိုဖိတ္ေစကာ သႏၱရသကို ေပး၏။ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ပို၍ သက္၀င္ လွပလာသည္။ ခ်စ္ျခင္း၊ ယံုၾကည္ျခင္းႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းတို႔ကို နက္႐ႈိင္းစြာ သင္ယူခဲ့သည္။ ခရစ္ေတာ္၌ ယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ အျပစ္တို႔ေဆးေၾကာခံရမည္ကို ေတြးမိတိုင္း အိမ္သစ္တစ္လံုးကို ပိုင္ဆိုင္ရသကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္၏။ ခရစ္ေတာ္၌ အိပ္ေပ်ာ္ရန္မူကား ေတြးမိတိုင္း ေပ်ာ္ေအာင္မအိပ္ႏိုင္ေသးေပ။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ၂.၄ ဘီလီယံရွိေသာ မိသားစုအသိုက္အၿမံဳႀကီးတြင္ အပါအ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္လိုခဲ့သည္။ ခက္သည္က ေစာဒက၀င္တတ္ေသာညဥ္ဆိုးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ မေကာင္း။ ဘယ္အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင့္မွ အံ၀င္မည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ယခုလည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ထာ၀ရဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ လာေစရန္ ႏွစ္ျခင္းခံသင့္သေလာ၊ ျဖန္းျခင္းခံသင့္သေလာ မေ၀ခြဲႏိုင္ေပ။ သရဏဂုံမွသည္ ဗတၱိဇံဆီသို႔ အကူးအေျပာင္းတြင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္က ကညာစစ္ေနမိေသးသည္။
ခရစ္ေတာ္သည္ သားေတာ္ဟုဆိုရာ၌ တင္စားသည္ဟူေသာ အယူကို လက္ခံရမည္ေလာ။ ခရစ္ေတာ္သည္ ဘုရားသခင္၏ သားေတာ္အစစ္ေလာ။ သံုးပါးတစ္ဆူေလာ။ တစ္ပါးတည္း၀ါဒေလာ။ ဘုရားသခင္သည္ လူ႕ဇာတိခံသေလာ။ လူအသြင္ျဖင့္ ဘုရားသခင္သည္ လက္၀ါးကပ္တိုင္တင္ခံရေလသေလာ။ ခရစ္ယာန္ဟု ခံယူၿပီးေနာက္ အယူအဆမ်ား ႀကီးမားစြာကြဲျပားေနရျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႐ႈပ္ေထြးမႈကို ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ Baptists သည္ အမွန္ေလာ။ Roman Catholics သည္ အမွန္ေလာ။ Orthodox ေလာ။ Protestants ေလာ။
မျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ကၽြန္ေတာ္သည္ က်မ္းစာကို အေသအခ်ာေလ့လာမွျဖစ္မည္။ သမၼာက်မ္းစာကို စ၍ ေစ့ေစ့ငုငုေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ ကမၻာဦးက်မ္းမွာတင္ ကၽြန္ေတာ္ျပႆနာတက္ေနေတာ့ သည္။ ဘုရားသခင္သည္ ကမၻာႀကီးကို ၆ ရက္ႏွင့္ဖန္ဆင္းသည္။ ၇ ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ ဘုရားသခင္ၿငိမ္၀ပ္စြာ နားေနေတာ္မူ သည္။ ထိုခုႏွစ္ရက္သည္ လက္ရွိကမၻာ၏ ရက္သတၱပတ္ႏွင့္ တူေလစြ။
ပထမေန႔တြင္ ဘုရားသခင္သည္ အလင္းကိုလည္းေကာင္း၊ ေန႔ႏွင့္ညကိုလည္းေကာင္း ဖန္ဆင္းေတာ္မူ သတတ္။ တတိယေန႔တြင္ ျမက္ပင္၊ စပါး၊ သီးႏွံပင္ေတြေပါက္ေစသည္။ စတုတၳေန႔တြင္ ေန႔ရက္၊ ႏွစ္အပိုင္းအျခားတို႔ ျဖစ္ေစဖို႔ ေကာင္းကင္မွာ အလင္းအိမ္ကို ဖန္ဆင္းသတဲ့။ ေန႔ကို အုပ္စိုးတဲ့ အႀကီးတစ္လံုး(ေန)၊ ညကို အုပ္စိုးတဲ့ အငယ္တစ္လံုး(လ)ႏွင့္ ၾကယ္ေတြကို ဖန္ဆင္းသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ာခ်ာလည္ေပၿပီ။
စတုတၳေန႔မွ ေနႏွင့္လကို ဖန္ဆင္းၿပီး ပထမေန႔ကတည္းက အလင္းဘယ္ကရပါသနည္း။ ေန႔ႏွင့္ည ဘယ္လိုျဖစ္ပါသနည္း။ ေနကို ကမၻာလွည့္ပတ္ၿပီးမွ ေန႔ႏွင့္ည ျဖစ္ေပၚသည္မဟုတ္ပါေလာ။ ဒုေကၡာ။
စတုတၳေန႔မွ ေနႏွင့္ လကို ဖန္ဆင္းၿပီး သစ္ပင္ေတြက တတိယေန႔မွာ ဘယ္လိုရွင္သန္ေပါက္ေရာက္ပါသလဲ။ ေနေရာင္ျခည္မရွိဘဲ သစ္ပင္ေတြမရွင္သန္ႏိုင္ေၾကာင္း သိပၸံအခ်က္အလက္ကို ယေန႔ေခတ္ ကေလးကအစ သိၾကသည္ပဲ။
ဘုရားသခင္သတ္မွတ္ေသာ ရက္ ၇ ရက္သည္ ေန႔ႏွင့္ညေပါင္း တစ္ရက္တဲ့။ ၂၄ နာရီတစ္ရက္လား။ ေန႔ႏွင့္ည ေပါင္းစပ္ပါ၀င္သည့္တစ္ရက္သည္ ကမၻာ၏ ရက္သတ္မွတ္ပံု မဟုတ္ပါေလာ။ ဘုရားသခင္သည္ စၾက၀ဠာ ေနအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုးႏွင့္ မသက္ဆိုင္ဘဲ ကမၻာႏွင့္သာသက္ဆိုင္သည့္ ကမၻာေပၚက ဘုရားသခင္ေလာ။ စတုတၳေန႔တြင္ ေနကို ဖန္ဆင္းၿပီး စတုတၳေန႔အျဖစ္သတ္မွတ္ေရတြက္ႏိုင္ေသာ ေန႔နဲ႔ညအေပါင္း ရက္ အပိုင္းအျခားသည္ ေနမရွိဘဲ မည္သို႔ ျဖစ္ေပၚပါသလဲ။
ကၽြန္ေတာ္သည္ သမၼာက်မ္းစာကို ဉာဏ္ခါးေတာင္းက်ိဳက္၍ မနည္းလိုက္ဖတ္ရေသာ္လည္း ဘ၀င္က်သည့္ အေျဖကိုကား မရခဲ့ေပ။ ဘုရားသခင္၏စကားတြင္ လူ၏အေရးအသားမ်ား စြက္ဖက္ျပင္ဆင္မႈမ်ားႏွင့္ ၀င္ေရာက္ေျခထိုးခံထားရသေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္ တင္စားခ်က္မ်ားေလာ။ ဘာသာစကားသည္လည္း တစ္ခါတစ္ရံ႐ႈပ္ေထြးတတ္သည္မဟုတ္ေလာ။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်စ္ခြင့္ပန္ထားမိေသာမိန္းကေလးထံမွ အေျဖရလုဆဲဆဲတြင္ ထိုမိန္းကေလး ေနာက္ေၾကာင္း မရွင္းသည့္သတင္းကို ရလိုက္မိသကဲ့သို႔ ဆုပ္လည္းဆူးစားလည္း႐ူးမည့္ကိန္း ဆိုက္ခဲ့ေတာ့သည္။ သမၼာ က်မ္းစာသည္ ဟီးဘ႐ူး၊ အာရမိုက္၊ ဂရိ၊ အဂၤလိပ္ အဆင့္ဆင့္ဘာသာျပန္ယူထားေၾကာင္းသိရသျဖင့္ ဘာသာစကားတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု အကူးအေျပာင္းတြင္ ဤသို႔ျဖစ္ကုန္သည္ေလာ။
တကယ္ေတာ့ ဘာသာစကား႐ႈပ္ေထြးမႈ၏ တရားခံသည္လည္း ဘုရားသခင္သာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ ဗာဗုလုန္ၿမိဳ႕ ျဖစ္တည္ျခင္း သမိုင္းအစကို ျပန္႐ႈပါေလာ့။ လူတို႔သည္ တစ္ခ်ိန္က ဘာသာစကားတစ္မ်ိဳးတည္းကိုသာ ေျပာဆိုၾက၏။ ေနာဧေခတ္ ေရလႊမ္းမိုးၿပီးေနာက္ က်န္ရစ္ေသာ လူသားမ်ိဳးႏြယ္သည္ စည္းလံုးကာ ၿမိဳ႕သစ္တည္၍ မိုးေကာင္းကင္အထိတက္ႏိုင္ေသာ ရဲတိုက္ကို ေဆာက္၏။ ဘုရားသခင္သည္ ၿမိဳ႕ႏွင့္ရဲတိုက္ကို ၾကည့္႐ႈရန္ဆင္းလာ၏။ ဘုရားသခင္သည္ သိစပ္ျမင္ႏွံ႕သူမဟုတ္တံုေလာ။ ဆင္း၍ၾကည့္ရသည္ဆိုပဲ။ လူသားသည္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးတည္း ဘာသာစကားတစ္မ်ိဳးတည္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤသို႔ ႀကံစည္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ ၾကသည္ကို ဘုရားသခင္လိုလားပံုမရ။ လူေတြအကြဲကြဲအျပားျပားျဖစ္ကာ ဘာသာစကားလည္း ႐ႈပ္ေထြး ေစေအာင္ ဘုရားသခင္က အမိန္႔ေပးခဲ့သည္ဟူ၏။ (ၾကည့္- ကမၻာဦးက်မ္း၊ ၁၁း ၁-၉)။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဘုရားသခင္၏ က်မ္းစာအေပၚ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘုရားသခင္အလိုက် ႐ႈပ္ေထြးကာ ဆိုလိုရင္းနားမလည္ ျဖစ္ေနဟန္ရွိပါသည္။
မျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သမၼာက်မ္းစာကို အလံုးစံုနားလည္ဖို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားရေပဦးမည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ ေယ႐ႈကိုယ္ေတာ္၏ ေမတၱာတရားႏွင့္ ဘုရားသခင္အေၾကာင္းကိုသာ စူးစမ္းေလ
