17/10/2016
ငရဲဆိုသည္မွာ ပါဠိဘာသာ`နိရယ´ ပုဒ္ကလာ
+++++++++++++++++++
ငရဲဆိုသည္မွာ ပါဠိဘာသာ`နိရယ´ ပုဒ္ကလာသည္။
`နိရယ´ကို `နိ+အယ´ဟု ပုဒ္ခြဲရသည္။
နိ = မရွိ ဟု အနက္ရသည္။
အယ = ခ်မ္းသာ ဟု အနက္ရသည္။
`နိ+အယ´ ႏွစ္ပုဒ္ကိုေပါင္းလွ်င္ = ခ်မ္းသာမရွိသည့္ေနရာ ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ `နိရယ´ပုဒ္ကို ေရွးျမန္မာမ်ားက `ဆိုျငယ္´ဟုလည္း ေရးၾကသည္၊ `နိရဲ´ဟုလည္း ေရးၾကသည္၊ အဓိပၸါယ္က အတူတူျဖစ္သည္။ နိရဲမွ`ငရဲ´ ျဖစ္လာသည္ဟု ဆိုသည္။
ငရဲဘံု၌ ငရဲႀကီး(၈)ထပ္ရွိေလသည္။
၁။ သဥၨဳိင္း ငရဲ
၂။ ကာဠသုတ္ ငရဲ
၃။ သဃၤာတ ငရဲ
၄။ ေရာရု၀ ငရဲ
၅။ မဟာေရာရု၀ ငရဲ
၆။ တာပန ငရဲ
၇။ မဟာတာပန ငရဲ
၈။ အ၀ီစိ ငရဲ တို႔ျဖစ္သည္။
ငရဲငယ္ (ဥႆဒငရဲ)
`ဥႆဒ´ဆိုသည္မွာ `အမ်ားအျပား´ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။
ငရဲႀကီးေတြ၏ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွာ အမ်ားအျပား ၀န္းရံတည္ရွိေနတဲ့ ငရဲမ်ားဟု ဆိုလို သည္။
ထိုငရဲႀကီး(၈)ထပ္တြင္ ငရဲတစ္ထပ္စီ၌အေရွ႕ဘက္တြင္ ငရဲငယ္(၅)ခု၊ အေနာက္ဘက္တြင္ ငရဲငယ္(၅)ခု၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ ငရဲငယ္(၅)ခု၊ ေတာင္ဘက္တြင္ ငရဲငယ္(၅)ခု၊ ေပါင္း (၂၀)ခုစီ ရွိၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငရဲႀကီး(၈)ထပ္တြင္ ငရဲငယ္ေပါင္း (၈x၂၀ =၁၆၀)ခု ရွိသည္။
အရပ္တစ္မ်က္ႏွာစီရွိ ငရဲငယ္(၅)ခု၏ အမည္မ်ားမွာ
၁။ကုကၠဳလုဏွ (ေခၚ) ျပာပူငရဲ = ပိုးေလာက္ေကာင္ ဆင္၏လည္ပင္း ေလွ ပိန္းေကာငယ္မွ်ႀကီးမားလ်က္ရွိေသာ မစင္ဘင္ပုပ္တြင္းႀကီး၌ နစ္ျမဳပ္ထိုးကိုက္ခံရေသာ ငရဲ။
၂။ဂူထ ပုတိက (ေခၚ) ဘင္ပုပ္ငရဲ = အလွ်ံရဲရဲထေသာ မီးခဲတုိ႔ကို အလြန္အမင္းပူျပင္းေသာျပာပူတို႔က ဖံုးဖိထားေသာက်င္းထဲ၌က်၍ ဆင္းရဲခံေနရေသာငရဲ။
၃။သိမၺလိ (ေခၚ) လက္ပံေတာငရဲ = အလြန္ရွည္ေသာ လက္ပံဆူးတို႔က ငရဲသားအေပၚ တက္လွ်င္ ေအာက္ဖက္သို႔ထက္ေသာအဖ်ားလွည့္ေနလ်က္၊ ေအာက္ဆင္းျပန္က အထက္သို႔အဖ်ား လွည့္ေနၾကေသာ ငရဲ။
၄။ အသိပတၱ (ေခၚ) သံလ်က္ေတာငရဲ = ဓါးလွံ သံလ်က္ႏွင့္တူသည့္ အရြက္ေတြေပါမ်ား ေၾကြက်ေသာ သံလ်က္ပင္ ေတာထဲ၌ ေျပးမလြတ္ေအာင္ ဆင္းရဲဒုကၡခံေနရေသာ ငရဲ။
၅။ ခါေရာဒက(ေခၚ) ၾကိမ္ပိုက္ျမစ္ငရဲ = ၾကိမ္ဆူး ႀကိမ္ပိုက္ေတြ အထပ္ထပ္ရံလ်က္ ခါးငန္စပ္ပူေသာ ေရရွိသည့္ျမစ္ထဲ၌ ကူးမလြတ္ေအာင္ ဆင္းရဲခံေနရေသာ ငရဲ။
တို႔ ျဖစ္သည္။
ငရဲငယ္ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ယူဇနာ တစ္ေထာင့္ငါးရာစီ ေ၀းကြာၾကသည္။
ငရဲငယ္ ၁ဝ-ပါး(တစ္နည္း)
'ထိုၿပိေနာက္မွ၊ ဥဒႆ၏၊ ျပင္ကပတ္ျခံ၊ စပ္ကာရံသား၊ ဆူလွ်ံပြပြ၊ ပြက္ပြက္ထလ်က္၊ ၾကြၾကြ တက္ေဝ၊ ေၾကးသံေရႏွင့္၊ မေသမသက္၊ သိပ္သိပ္နက္ျဖင့္၊ ကြၽက္ကြၽက္အုတ္အုတ္၊ တ႐ုတ္႐ုတ္လွ်င္၊ ခ်က္ျဖဳတ္ ဘြားဘြား၊ သားငါးခ်ဥ္ခ်ိဳ၊ ဟင္းဒယ္က်ိဳ၍၊ ၾကိဳၾကိဳၾကားၾကား၊ ေရွာင္ရွားထြက္ခြာ၊ လြတ္ရာမရ၊ ေၾကာက္ဖြယ္စြလွ်င္၊ ေလာဟကုမၻီ၊ ေၾကးနီအိုးႀကီး၊ ညီးညီးပူကဲ၊ ငရဲတစ္ခြင္၊ ရဲခ်င္ခ်င္ႏွင့္၊ ထိလွ်င္ရွစူး၊ သင္ဓုန္းဦးသို႔၊အဆူးရွည္လံ၊ ဝင္းဝင္းလွ်ံသည္၊ လက္ပ္ပံငံငရဲ၊ဲ လြန္ကဲခ်က္ခ်က္၊ ထက္ထက္ျမသား၊ သန္လ်က္လက္သည္း၊ ေအာ္ျမည္ၾကည္းလ်က္၊ လန္႔က်ည္းျပင္းစြာ၊ ကုတ္က်စ္ကာလွ်င္၊ ခံရာမခ်ိ၊ ေၾကာက္ဘြယ္တိျဖင့္၊ အသိနိနခ၊ မည္ရမလြဲ၊ ငရဲတစ္တန္၊ စီးဟန္သက္သက္၊ ဆူၾကြက္ၾကြက္ႏွင့္၊ ပြက္ပြက္လွ်ံေဝ၊ ေၾကးနီေရဟု၊ ပူေထြလြန္ေမာ၊ တေမၺာဒက၊ မည္ရမလြဲ၊ ငရဲတစ္ေထြ၊ သံေတြညီးညီး၊ အရွိန္ႀကီးလ်က္၊ မီးႀကီးအလွ်ံ၊ ေတာက္ပ်ံပူေလာ၊ အေယာဂုဠုဠ၊ အမည္ရသား၊ နာမေခၚျမဲ၊ ငရဲတစ္ခ်က္၊ ေၾကာက္မက္စဖြယ္၊ ႀကီးက်ယ္ျဖိဳးျမင့္၊ မိုးႏွင့္တမွ်၊ မီးလွ်ံထလ်က္၊ ေသလပဗၺတ၊ မည္ရေျပာင္ေျပာင္၊ သံမီးေရာင္ႏွင့္၊ ေက်ာက္ေတာင္တစ္ခဲ၊ ငရဲတစ္ဆစ္၊ ပူအစ္ထန္ျပင္း၊ စပါးဖ်င္းသို႔၊ စီးဆင္းလွ်ံေျခာင္း၊ ခိုးေထာင္းေထာင္းႏွင့္၊ ျမစ္ေခ်ာင္းတူလွ၊ ဆူပြက္ထသား၊ ဘုသုသနဒီ သညီမွတ္စြဲ၊ ငရဲတစ္မ်ိဳး၊ လွ်ံခိုးမရွိန္၊ မထိန္မေတာက္၊ မေနာက္မခဲ၊ မရဲမခ်ဥ္၊ မီးလြတ္စင္လည္း၊ ႐ိုးျခင္ဆီတြင္း၊ အကုန္ခ်င္းေအာင္၊ ထြင္း၍ဧက်ဥ္၊ ေရအယဥ္သို႔၊ ေရွာင္ၾကဥ္မျဖစ္၊ ဆင္းရဲနစ္သား၊ ျမစ္ပမာဏ၊ သီတီတနဒီီ၊ ဤလည္းလြန္ကဲ၊ ငရဲတစ္သီး၊ က်ားႀကီးဆင္ေပါက္၊ ေလာဟီေက်ာက္သို႔၊ လန္႔ေၾကာက္ဖြယ္လိ၊ မ်က္စိခ်င္းခ်င္း၊ စြယ္ဝင္းဝင္းႏွင့္၊ ေကာက္ခ်င္းရွက္ေထြး၊ ေတာင္ေျပးေျမာက္ရစ္၊ ေအာ္ဟစ္ျမဴးခုန္၊ သဲသဲတုန္ေအာင္၊ ဝိုင္းကုန္အုန္းအင္း၊ ျဗဳန္းျဗင္းဆူေဝ၊ ျမင္႐ံုေသမွ်၊ ေခြးေရႊေခြးနက္၊ က်ားထက္ဆိုးက်ဴး၊ ေခြးဘီလူးတို႔၊ ႐ႉး႐ႉးရွင္ရွင္၊ ရြတ္ရြတ္ငင္၍၊ လွ်င္လွ်င္ၾကြက္ၾကြက္၊ ေျပးမလြတ္ေအာင္၊ ကြၽတ္ကြၽတ္မ်ိဳဝါး၊ ဟပ္စားကိုက္ခဲ၊ ေခြးငရဲဟု၊ ေခၚျမဲတစ္ရပ္၊ ၾကံညႇပ္ယႏၲယား၊ စက္အလားသို႔၊ ထြားထြားညက္ၾကိတ္၊ မည္က်ိတ္က်ိတ္ႏွင့္၊ ေၾကာက္ထိပ္ဖြယ္ႀကီး၊ တတီးတီးတည့္၊ ယိုစီးအယဥ္၊ ညီးညီးပ်ဥ္၍၊ မစဥ္တစ္ရစ္၊ ကိုယ္လံုးနစ္မွ်၊ ေသြးေခ်ာင္းက်သား၊ ယႏၲပၲပါသာ၊ သညာမည္စြဲ၊ ငရဲတစ္ပံု၊ လံုးစံုေဖၚျပ၊ ယမေလာကီ၊ တြင္ညီေခၚ႐ိုး၊ ဤဆယ္မ်ိဳးလည္း၊ ေၾကာက္စိုးလန္႔ဘြယ္။
ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း)
တိဘက္အယူအဆအရ ယမမင္း
ယမမင္း ဆိုသည္မွာ ပါဠိဘာသာ`ယမ´၊ ျမန္မာစကား`မင္း´ကို ေပါင္းၿပီးေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။ အကုသိုလ္ကံ အေလ်ာက္ ငရဲထိန္း တို႔ ေဆာင္ယူပို႔လာေသာ သတၱ၀ါေတြကို ေဒ၀ဒူတ တမန္ငါးပါး ကိုျပၿပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို ေအာက္ေမ့ေစတတ္၊ အမွတ္ရေစတတ္ေသာေၾကာင့္ `ယမမင္း´မည္သည္။ ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း) မ်ားသည္ အျပစ္ႀကီးႀကီးႏွင့္ ေရာက္လာေသာ ငရဲသားမ်ားကို စစ္ေဆးရန္မလိုေပ၊ အျပစ္နဲနဲႏွင့္ ေရာက္လာေသာ ငရဲသားမ်ားကိုသာ စစ္ေဆးရန္ျဖစ္သည္။ ပဥၥာနႏၲရိယကံ က်ဴးလြန္သူ၊ ေစတီပုထိုးၿဖိဳဖ်က္သူ၊ မိစၧာဒိ႒ိ အယူရွိသူ စေသာအျပစ္ႀကီးေသာ ငရဲသားမ်ားကို တစ္ခါတည္း ငရဲခ်၏။ အကုသိ္ုလ္နည္းပါးသူမ်ား အတြက္ ငရဲမွ လြတ္လ္ိုလြတ္ျငား ယမမင္းက စစ္ေဆးျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ ယမမင္းမ်ားကို မင္းေကာင္းမင္းျမတ္မ်ားဟု သတ္မွတ္ၾကသည္။ ငရဲတစ္ထပ္စီတြင္ ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း) (၄)ဦးစီ ရွိသည္။ အေရွ႕ဘက္တံခါးမုခ္ တြင္တစ္ေယာက္၊ အေနာက္ဘက္တံခါးမုခ္ တြင္တစ္ေယာက္၊ ေျမာက္ဘက္တံခါးမုခ္ တြင္တစ္ေယာက္၊ ေတာင္ဘက္တံခါးမုခ္ တြင္တစ္ေယာက္၊ ေပါင္း(၄)ေယာက္ ရွိသည္။ ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္တြင္ ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း) ေပါင္း(၃၂)ေယာက္ ရွိသည္။ ငရဲငယ္(၁၂၈)ခုမွာ ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း) မ်ားမရွိပါ။ ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း) မ်ား၏ဇာတိမွာ စတုမဟာဇာရ္နတ္ဘံုမွ ျဖစ္သည္။ `ေ၀မာနိက ၿပိတၱာ´ မ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ မင္းျဖစ္သည္။ `မဟိဒၶိက ၿပိတၱာ´ မ်ဳိးျဖစ္သည္။ မသန္႔စင္သည့္ ကုသိုလ္ကံ(မိႆက ကုသိုလ္ကံ)ေၾကာင့္ ငရဲမင္းႀကီး ျဖစ္လာသည္။
တိဘက္အယူအဆအရ ယမမင္းက ကၽြဲေခါင္းနဲ႔လို႔ ယူဆပါသည္။ ေဘးက သူ႔ ႏွမပါ။ ယမမင္းရဲ ႔ လက္ယာဘက္မွာ အရိုးႏွင္တံကိုကိုင္ထားျပီး လက္၀ဲဘက္မွာ မိစ ၧာေတြကို ဖမ္းဖို႔ ေက်ာ႔ကြင္းကို ကိုင္ထားပါတယ္။ တိဘက္ေတြက ယမမင္းဟာ ဗုဒၶဘာသာကို ေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔ နတ္မင္းတစ္ပါးဟု ယူဆၾကသည္။
ငရဲထိန္း
ငရဲထိန္း ဆိုသည္မွာ အကုသိုလ္နဲနဲႏွင့္ေရာက္လာေသာ ငရဲသားမ်ားကို ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း) ထံသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးရျခင္း၊ ငရဲက်သည့္ ငရဲသားမ်ားကို အမ်ဳိးမ်ဳိးညႇဥ္းဆဲ သတ္ျဖတ္ရျခင္း မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရေသာသူကို ေခၚသည္။ ငရဲထိန္းမ်ားသည္ ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္တြင္ မရွိပါ။ ငရဲငယ္(၁၂၈)ခုမွာသာ ငရဲထိန္းမ်ားရွိၾကသည္။ ငရဲထိန္းတို႔သည္ စတုမဟာဇာရ္နတ္မ်ဳိး အပါအ၀င္ နတ္ဘီလူး၊ နတ္ရကၡဳိသ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ `ေ၀မာနိက ၿပိတၱာ´မ်ဳိးျဖစ္သည္။ မသန္႔စင္သည့္ ကုသိုလ္ကံ(မိႆက ကုသိုလ္ကံ) ေၾကာင့္ ငရဲထိန္း ျဖစ္လာသည္။
မိႆက ကုသိုလ္ကံ
သူတစ္ပါးကို သတ္ျဖတ္ညႇင္းဆဲၿပီး ရလာေသာပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အလွဴဒါနျပဳခဲ့ျခင္း၊ သူတစ္ပါးကို ညႇင္းဆဲပါရေစ ဟုဆုေတာင္းခဲ့ျခင္း တို႔ေၾကာင့္ ရလာသည့္ ကုသိုလ္ကံ ကိုေခၚသည္။ လွဴေသာပစၥည္း မသန္႔စင္၍ ရလာေသာကုသိုလ္မွာလည္း အကုသိုလ္ႏွင့္ ေရာေနသည္။ ငရဲမင္းႀကီး(ယမမင္း) ႏွင့္ ငရဲထိန္းတို႔သည္ ထိုကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ စတုမဟာဇာရ္နတ္ျပည္ကိုေရာက္ေသာ္လည္း ငရဲျပည္တြင္ လာေရာက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရသည္။
ငရဲသား
ငရဲသား ဆိုသည္မွာ အကုသိုလ္ မေကာင္းမႈကို က်ဴးလြန္၍ ငရဲျပည္၌ အျပစ္က်ခံရသူကို ေခၚသည္။ ငရဲသား၏ ဦးေခါင္းမွာ ငါးဦးေခါင္းႏွင့္တူသည္။ ေျခလက္စေသာ ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းတို႔သည္ လူသားတို႔၏သ႑ာန္ႏွင့္ တူသည္။ ငရဲသား၏ ကိုယ္ခႏၶာ ပမာဏမွာ သံုးဂါ၀ုတ္မွ် ႀကီးမားသည္။ ငရဲသားမ်ားသည္ ဥပေစၧဒကံႏွင့္ မေသၾကရေပ။ ငရဲဘ၀ ခံရမည့္ အကုသိုလ္ကံကုန္မွ ေသၾကရသည္။
ေဒ၀ဒူတ (ေသမင္းတမန္)ငါးပါး
ေဒ၀ဒူတ (ေသမင္းတမန္)ငါးပါး ဆိုသည္မွာ ကေလး၊ သူအို၊ သူနာ၊ သူေသ၊ အက်ဥ္းသမား ထို(၅)ဦးကို ပမာျပဳျခင္းျဖစ္သည္။ ငရဲမင္းႀကီးက အျပစ္နဲနဲႏွင့္ ေရာက္လာေသာ ငရဲသားမ်ားကို စစ္ေဆးေသာအခါ ေဒ၀ဒူတ (ေသမင္းတမန္)ငါးပါးကို ပမာထားၿပီး ငါးႀကိမ္တိုင္တိုင္ စစ္ေမးရ၏။ ငရဲသားက မိမိျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို သတိမရလွ်င္ ကုသိုလ္ျပဳစဥ္ ငရဲမင္းႀကီးအား အမွ်ေပးေ၀ျခင္း ရွိမရွိကို ငရဲမင္းႀကီးက စဥ္းစားၾကည့္ရ၏။ အမွ်ေပးေ၀ျခင္းရွိလွ်င္ ငရဲသားအား ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို ျပန္လည္ သတိရေအာင္ လုပ္ေပးၿပီး ငရဲမွ လႊတ္သည္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၊ အမွ်ေပးေ၀ျခင္းမရွိလွ်င္ ငရဲသားအား ငရဲထိန္းတို႔လက္သို႔ အပ္လိုက္သည္။
ေဒဝဒူတ တရား ၅-ပါး လူတို႔ သံေဝဂရမႈအတြက္ နတ္တမန္ေခၚ ေသမင္းတမန္ငါးပါး။
ဇာတိ- ပဋိသေႏၶတည္ေန ေမြးဖြားရမႈ၊
ဇိဏၰ- အိုမင္းရင့္ေရာ္ရမႈ၊
အာတုရ-က်င္နာကိုက္ခဲ ေရာဂါသည္းျခင္း၊
အာဝုဓ- ဓား လွံ ေသနတ္စေသာလက္နက္မ်ိဳး၊
မတ- ေသသူ, သူေသေကာင္။
ယမမင္းစစ္တမ္း
လူ ့ျပည္မွာ ရွိေနေသာ (၁) ကေလး (၂) သူအုိ (၃) သူနာ (၄) သူေသ (၅) အက်ဥ္းသမား ဤငါးဦးသားကုိ ယမမင္း ေစလႊတ္အပ္ေသာ တမန္ေတာ္ႏွင့္ အလားတူေသာေၾကာင့္ ေဒ၀ဒူတ-ဟုေခၚေ၀ၚရသည္။ (ေဒ၀-ယမမင္း၊ ဒူတ-တမန္းေတာ္)။ ယမမင္းသည္ မိမိထံေမွာက္သုိ ့ေရာက္လာေသာ ငရဲသားမ်ားကုိ ေဒ၀ဒူတ ငါးမ်ဳိးကုိ ေဖၚျပလ်က္ စစ္ေဆးေလ့ရွိသည္။
ယမမင္း။ ။ ေမာင္မင္း- လူ ့ျပည္မွာတုန္းက က်င္းႀကီး က်င္ငယ္ကုိိပင္ မသုတ္သင္နိဳင္ပဲ က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ထဲ၌ လူးကာလွိမ့္ကာ ေနရရွာေသာ ကေလးမ်ားကုိ မေတြ ့ဘူးခဲ့ဘူးလား?
ငရဲသား။ ။ ေတြ ့ခဲ့ဘူးပါသည္ဘုရား
ယမမင္း။ ။ မိမိကုိယ္တုိင္ နားလည္ေသာအရြယ္သုိ ့ေရာက္တဲ့အခါ ထုိကေလးမ်ားကုိ ၾကည့္ရႈ ့၍ ငါသည္ ဘာမွနားမလည္ရွာေသာ ယခုလုိ ကေလးသူငယ္ျဖစ္ဖုိ ့ရာ ေနာင္အခါ ပဋိသေႏၶ ေနရဦးမည္။ ပဋိသေႏၶေနျခင္းသေဘာကုိ မလြန္ေျမာက္နိဳင္ေသးပါတကား။ ယခုႏွယ္က ကုိယ္ႏွဳတ္ စိတ္မ်ားကုိ ေစာင့္စည္းလ်က္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေနမွေတာ္မည္-ဟု အၾကံအစည္းမ်ား မျဖစ္ခဲ့ဘူးလား ေမာင္မင္း။
ငရဲသား။ ။ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ေလ်ာ့သည့္အတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိ စိတ္မ၀င္စားမိခဲ့ပါ။
ယမမင္း။ ။ ေမာင္မင္း- မေကာင္းမႈကုိ ေဆြးမ်ဳိး ဉာတကာ ဆရာမိဘ စသူတုိ ့က ျပဳေပးၾကသည္ မဟုတ္။ ေမာင္မင္း ကုိယ္တုိင္ ျပဳခဲ့သမွ် အျပစ္ဒဏ္ကုိ ေမ့ေလ်ာ့သူတုိ ့ထုံးစံ အတုိင္း ေမာင္မင္း ခံရေခ်ေတာ့မည္။
ယမမင္းအား အမွ်ေ၀ရက်ဳိး။ ။ ဤနည္းအတုိင္း သူအုိကုိ ညႊန္ျပ၍ ဒုတိယ တစ္ႀကိမ္ေမး၏။ သူနာကုိ ညႊန္ျပ၍ တတိယတစ္ႀကိမ္ ေမး၏။ သူေသကုိညႊန္၍ စတုတၳ တစ္ႀကိမ္၊ အက်ဥ္းသမားကုိ ညႊန္၍ ပဥၥမ တစ္ႀကိမ္ ေမး၏။ ငါးႀကိမ္တုိင္းေအာင္ ေမး၍ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ကုိ သတိမရေသးလွ်င္ ယမမင္းကုိတုိင္ ထုိသူ၏ ကုသုိလ္ျပဳစဥ္က မိမိအား အမွ်ေ၀ဖူးသလား ဟုစဥ္းစား၏။ စဥ္းစား၍ ရလွ်င္ ထုိကုသိုလ္ကုိ ေဖၚ၍ ျဖစ္ေစ၊ မိမိက ဘာသာသတိရ၍ ျဖစ္ေစ ကုသုိလ္ကုိ သတိရသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ငရဲမွလြတ္ေျမာက္၍ နတ္ျပည္ေရာက္သူမ်ားလည္း အမ်ားပင္။ ထုိေနရာမ်ဳိးက်မွ မိမိကုသုိလ္မ်ား အားထားရေၾကာင္း ထင္ရွာသည္။ ယမမင္း စဥ္းစား၍ မရေသာအခါ ဆိတ္ဆိတ္ေနရေတာ့၏။ ထုိအခါ ငရဲသားကုိ ငရဲထိန္းတုိ ့ယူေဆာင္ လ်က္ အမ်ဳိးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ၾကေလေတာ့သည္။ (ထုိ ့ေၾကာင့္ ကုသုိလ္ျပဳေသာအခါ ယမမင္းအား အမွ်ေ၀သင့္သည္)
ငါးပါးေသာ ဖြဲ႔ခ်ည္ျခင္း
ငါးပါးေသာ ဖြဲ႔ခ်ည္ျခင္းဆိုသည္မွာ ငရဲထိန္းတို႔က ငရဲသားကို ခ်ည္ေႏွာင္ေသာနည္းတစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ ခ်ည္ပံုခ်ည္နည္းမွာ ငရဲသားကို အလြန္ပူျပင္းသည့္ သံေျမတြင္ ပက္လက္ အိပ္ေစသည္။ ငရဲသား၏ လက္ႏွစ္ဖက္၊ ေျခႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ရင္လယ္တည့္တည့္ကို ထန္းလံုးခန္႔ ပမာရွိေသာ သံေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္းစီ ထိုးသြင္းသည္။ ထိုသို႔ သံေခ်ာင္းငါးေခ်ာင္း ထိုးသြင္းခ်ည္ ေႏွာင္ျခင္းကို ငါးပါးေသာ ဖြဲ႔ခ်ည္ျခင္းဟုေခၚသည္။
ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္
၁။ သဥၨဳိ၀္း ငရဲ = အကုလိုလ္ကံ မကုန္ေသးသမွ်တစ္ခါတည္း ေသေၾကေပ်ာက္ပ်က္မသြားဘဲ ထပ္ခါထပ္ခါ အသက္ရွင္လွ်က္ ငရဲထိန္းတို႕၏ ခုတ္ျဖတ္မႈကိုသာ ျပင္းစြာခံၾကရရွာေသာ ငရဲ
လူ႔ဘံု၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
၂။ ကာလသုတ္ ငရဲ = ငရဲသားတို႔ကို ငရဲထိန္းတို႔က သားေကာင္ကို ေခြးေတြ လိုက္သလို အတင္းလိုက္ၾကျပီး ေမာဟိုက္သြားသည့္အခါ သစ္တံုးၾကီးကို သစ္ေရြသမားတို႔က ခုတ္ေရြၾကသကဲ့သို႔ က်က်နန မ်ဥ္းၾကိဳးခ်၍ ပက္လက္တစ္မ်ိဳး၊ ေမွာက္လ်က္တစ္မ်ိဳး၊ ၀ဲယာတစ္မ်ိဳး၊ ေရွ႕ေနာက္တစ္မ်ိဳးအားျဖင့္ အကုလိုလ္ကံ မကုန္ေသးသ၍ လြတ္ခြင့္မရႏိုင္ၾကဘဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးခုတ္ေရြခံၾကရေသာ ငရဲ
သဥၨဳိ၀္း ငရဲ၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
၃။ သဃၤာတ ငရဲ = ေအာက္ေျမအျပင္တြင္ မီးလွ်ံမ်ားထလွ်က္ အထု (၉) ယူဇနာရွိေသာ သံေျမျပင္ၾကီးျဖစ္၌ ငရဲသားတို႔သည္ ထန္းပင္ငုတ္ေလးေတြစိုက္ထားသကဲ့သုိ႔ ခါးထိေအာင္စိုက္ထားျခင္းခံရျပီး အေရွ႕အရပ္မွလာေသာ သံေတာင္ၾကီးက စားမည္၀ါးမည္ဆိုေနသလို တဒိန္းဒိန္း တၿခိမ္းၿခိမ္းျမည္ဟီးလ်က္ ၾကိတ္ကာၾကိတ္ကာ အေနာက္အရပ္သို႔သြားျပီး ေနာက္ေတာင္အရပ္မွ သံေတာင္ၾကီးက ထိုနည္းအတိုင္းပင္ ၾကိတ္ကာၾကိတ္ကာေျမာက္အရပ္သို႔ သြားျပီးလွ်င္ အေနာက္အရပ္သို႔ ေရာက္ၿပီးေသာ သံေတာင္ၾကီးကလည္း အေရွ႕အရပ္သို႔ ၾကိတ္ကာၾကိတ္ကာ ျပန္၍လာျခင္းျဖင့္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွသံေတာင္ေတြ သန္းဥတုတ္သလို ဖိႏွိပ္ၾကိတ္ေခ်ေသာ္လည္း အကုသိုလ္ကံ မကုန္သမွ်ငုတ္စုစု ေပၚထြက္လ်က္ ဆက္ကာဆက္ကာ အၾကိတ္ခံရရွာေသာ ငရဲ
ကာလသုတ္ ငရဲ၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
၄။ ေရာရု၀ ငရဲ = မီးေတာက္တို႔သည္ တ၀ုန္း၀ုန္းထလ်က္ ငရဲသို႔က်ေရာက္သူတို႔၏ ဒြါရ (၉) ေပါက္မွ အတင္း၀င္ေရာက္ေလာင္ကၽြမ္းသျဖင့္ အလြန္အားငယ္စြာ တစာစာေအာ္ၾကရရွာျပီး ျပင္းစြာငိုေၾကြးျခင္းျဖင့္ မီးေတာက္မီးလွ်ံ အေလာင္ခံေနၾကရေသာ ငရဲ
သဃၤာတ ငရဲ၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
၅။ မဟာေရာရု၀ ငရဲ = မီးခိုးမ်ား ငရဲတစ္လံုးခံုး ဖံုးလြမ္းေနျပီး ငရဲသို႔က်ေရာက္သူတို႔ကို မီးခိုးမ်ားက အတြင္းအျပင္အတင္း၀င္၍ ႏွဴးႏွပ္ၾကေသာေၾကာင့္ ငရဲသူ ငရဲသားတို႔မွာ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ၾကေတာ့ပဲ သနားစဖြယ္ အားငယ္စြာ ေအာ္ေနၾကရရွာေသာ ငရဲ
ေရာရု၀ ငရဲ၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
၆။ တာပန ငရဲ = ငရဲသို႔က်ေရာက္ေသာ သတၱ၀ါမ်ားကို ထန္းလံုးေလာက္ၾကီးမား၍ မီးလွ်ံထေသာ သံတံက်င္၌ မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ စိုက္ထားျပီးလွ်င္ ထိုသံတံမွ ထြက္ေသာ မီးလွ်ံတို႔က အျမဲပူေလာင္ေစတတ္ေသာ ငရဲ
မဟာေရာရု၀ ငရဲ၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
၇။ မဟာတာပန ငရဲ = မီးလွ်ံထေနေသာ သံေတာင္ၾကီးႏွင့္ ထိုသံေတာင္၏ေအာက္ေျခ၌ သံတံက်င္မ်ား စိုက္ထူထားျပီး ငရဲသူ ငရဲသားမ်ားကို ငရဲထိန္းမ်ားက သံေတာင္ေပၚသို႔ မတက္တက္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္၍ တင္ၾကျပီး သံေေတာင္ေပၚသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ကံၾကမၼာအေလ်ာက္ ေလမုန္တိုင္းေပၚေပါက္၍ ထိုေလမုန္တိုင္းက ေတာင္ေျခ၌ရွိေသာ တံက်င္ေပၚေရာက္ေအာင္ တိုက္လႊင့္ခ်လိုက္သျဖင့္ တံက်င္အဖ်ား၌ ကားခနဲ စူး၀င္ျခင္းခံၾကရရွာေသာ ငရဲ
တာပန ငရဲ၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
၈။ အ၀ီဇိ ငရဲ = အ၀ီဇိ ဆိုသည္မွာ `အၾကားမရွိ´ ဟုအဓိပြါယ္ရသည္။ အ၀ီဇိမွာ ငရဲခံေနရတဲ့ ငရဲသားေတြဟာ အလြန္မ်ားသျဖင့္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အၾကားမရွိေအာင္ ပူးကပ္ေနၾကရသည္။ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ား အၾကားမရွိပဲ ငရဲတစ္ခုလံုး မီးလွ်ံမ်ား ဆက္ေနျပီး ငရဲသားခ်င္းလည္း ၀ါးက်ည္ေတာက္အတြင္း မုန္ညွင္းေစ့ကေလးေတြ ျပည့္က်ပ္ေနသကဲ့သို႔ အၾကားမရွိ ျပည့္က်ပ္ေနေအာင္ ဆင္းရဲဒုကၡ အၾကားအရွိ၊ ဒုကၡမွ လြတ္ကင္း၍ ခ်မ္းသာခြင့္ လံုး၀မရႏိုင္ဘဲ မီးလွ်ံ၊ သတၱ၀ါ၊ ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡဤသံုးမ်ိဳးတို႔ဆက္စပ္ေနေသာ အ၀ီစိငရဲ ျဖစ္သည္။ ငရဲက်ရာတြင္ အ၀ီစိကိုတန္းက်သူ နည္း၏။ ကံႀကီးထိုက္သူေတြေလာက္သာ တန္းက်သည္။
မဟာတာပန ငရဲ၏ ေအာက္ ယူဇနာ ၁၅,၀၀၀ ေ၀းေသာအရပ္၌ တည္ရွိသည္။
Posted by Tetkathol sarthinthar
