21/04/2026
මතකය සහ මළකඩ කෑ යුක්තිය
කාලය කියන්නේ පුදුමාකාර මකනයක්. ලේ තැවරුණු පල්ලිවල බිත්ති අලුත් තීන්තෙන් වැසී ගියත්, හදවත්වල තැවරුණු ඒ රතු පාට වේදනාව කිසිම තීන්තකට මකන්න බැහැ. අද වන විට රටට මෙය "තවත් එක් දවසක්" පමණක් වෙමින් පවතී නම්, එය අපේ මනුෂ්යත්වයට සිදුවූ ලොකුම පරාජයයි.
අපි විනාඩියක් නිශ්ශබ්ද වෙද්දී, ඒ මියගිය දරුවන්ගේ දෙමාපියන්, ස්වාමිපුරුෂයන් සහ බිරින්දෑවරුන් වසර හතක් පුරා දිනකට පැය 24ම මහා හඬින් කෑගසන තනිකමක් එක්ක ජීවත් වෙනවා. ඔවුන්ගේ නිවෙස්වල අදටත් බෙදෙන බත් පිඟානක්, අදටත් නොපිපුණු හීනයක් ඉතිරිව තිබෙනවා.
යුක්තිය යනු හුදෙක් වැරදිකරුවන්ට දඬුවම් දීම පමණක් නොව, "ඇයි මෙහෙම වුණේ?" යන ප්රශ්නයට ලැබෙන අවංක පිළිතුරයි. ඒ පිළිතුර ප්රමාද වන සෑම මොහොතකම, මියගිය ආත්මයන්ගේ සහ ජීවත්වන වින්දිතයන්ගේ විලාපය තවත් ඝෝෂාකාරී වෙනවා.
අපිට එක විනාඩියකින් ඒ ඝෝෂාව නැවැත්විය හැකිද?
බැහැ. කිසිසේත්ම බැහැ.
උදෑසන 8.45 ට අපි පවත්වන ඒ නිශ්ශබ්දතාවය මියගිය අයට කරන උපහාරයක් වීමට නම්, ඒ විනාඩියෙන් පස්සේ අපි වඩාත් සවිඥානික මිනිසුන් බවට පත්විය යුතුයි.
"යුක්තිය ඉටු නොවන තැන, නිශ්ශබ්දතාවය පවා අපරාධයකට හවුල් වීමකි."
අපට කළ හැක්කේ ඒ වේදනාව අපේම කරගෙන, යුක්තිය වෙනුවෙන් කෙරෙන අරගලය අමතක නොකර සිටීමයි. මියගිය ඒ ආදරණීයයන් අපෙන් ඉල්ලන්නේ මල් කළඹක් හෝ විනාඩියක නිහඬතාවයක්ම නෙමෙයි; නැවත කිසිදා මෙවන් විනාශයක් සිදුනොවන බවට සහතික වන, සත්යය රජයන සමාජයක්.
අද දවසේ ඒ 8.45ට ඔබ නෙත් පියා ගත් විට, ඒ මියගිය දරුවෙකුගේ සිනහවක් හෝ මවකගේ කඳුළක් ඔබේ හදවතට දැනේවි. ඒ දැනෙන "බර" තමයි යුක්තියේ නියම ඝෝෂාව.
ඒ ඝෝෂාවට අපේ හෘද සාක්ෂිය අවදි කරන්න ඉඩ දෙමු.
21st of April 2026
©️Api Jesuge අපි ජේසුගේ
