29/08/2026
ලාසරස් රෝගාතුරයි… එහෙත් ජේසුස් වහන්සේ වහාම පැමිණියේ නැත්තේ ඇයි?
ලාසරස් දැඩි ලෙස රෝගාතුර වූ විට, මාර්තා සහ මරියා ජේසුස් වහන්සේට පණිවිඩයක් යැව්වා:
“ස්වාමීනි, ඔබගේ හිතමිතුරා අසනීපයෙන් සිටී ය.”
ඔවුන් දිගු ඉල්ලීමක් කළේ නැහැ. “ඉක්මනින් පැමිණ ඔහුව සුව කරන්න” කියාවත් පැවසුවේ නැහැ. ලාසරස්ට ජේසුස් වහන්සේ ආදරය කරන බව ඔවුන් දැන සිටියා. ඒ නිසා ඔහු රෝගාතුරව සිටින බව දැනුම් දීම පමණක් ප්‍රමාණවත් කියා ඔවුන් සිතන්න ඇති.
පණිවිඩය යැවූ පසු, ජේසුස් වහන්සේ ඕනෑම මොහොතක පැමිණේවි කියා ඔවුන් බලා සිටින්න ඇති.
නමුත් උන්වහන්සේ පැමිණියේ නැහැ.
මෙතැන ශුද්ධවර ජොහන් තුමා එකිනෙකට ගැළපෙන්නේ නැහැ වගේ පෙනෙන වාක්‍ය දෙකක් අප ඉදිරියේ තබනවා:
“ජේසුස් වහන්සේ මාර්තාට ද ඇගේ සොහොයුරියට ද ලාසරස්ට ද ප්‍රේම කළ සේක.”
ඊළඟට ඔහු මෙසේ ලියනවා:
“එහෙත් ඔහු අසනීපයෙන් සිටින බව උන් වහන්සේට සැළ වූ පසු, තමන් සිටි ස්ථානයෙහි ම දෙදිනක් නතර වී සිටි සේක.”
උන්වහන්සේ ඔවුන්ට ආදරය කළා.
එහෙත් වහාම පැමිණියේ නැහැ.
අපි මේ කතාව කියවන්නේ අවසානය දැනගෙනයි. ලාසරස් නැවත ජීවත් වන බව අපි දන්නවා. නමුත් මාර්තා සහ මරියා ඒ මොහොතේ එය දැන සිටියේ නැහැ.
ඔවුන් දැක්කේ තම සහෝදරයාගේ තත්ත්වය ටිකෙන් ටික නරක අතට හැරෙන ආකාරයයි. ඔවුන්ට ඇසුණේ ඔහුගේ හුස්ම දුර්වල වන හඬයි. ඔවුන් බලා සිටියේ තවමත් නොපැමිණි ජේසුස් වහන්සේ එනතුරුයි.
අවසානයේ ලාසරස් මිය ගියා.
ජේසුස් වහන්සේ බෙතානියට පැමිණෙන විට, ලාසරස්ව සොහොන් ගෙයි තබා දින හතරක් ගතවී තිබුණා. උන්වහන්සේ පැමිණෙන බව ඇසූ මාර්තා පෙරමඟට ගොස් මෙසේ පැවසුවා:
“ස්වාමීනි, ඔබ වහන්සේ මෙහි සිටි සේක් නම් මාගේ සහෝදරයා මැරෙන්නේ නැත.”
ඒ වචන තුළ ඇදහිල්ල තිබුණා. ඒ සමඟම වේදනාවත් තිබුණා.
“ඔබට ඔහුව සුව කරන්න පුළුවන් බව මම දැන සිටියා. එහෙත් ඔබ පැමිණියේ නැහැ”—මාර්තාගේ සිතේ තිබූ ප්‍රශ්නය එය විය හැකියි.
ජේසුස් වහන්සේ ඇයට තරවටු කළේ නැහැ. තමන් ප්‍රමාද වූයේ ඇයි කියා දිගු විස්තරයක් දුන්නේත් නැහැ.
ඒ වෙනුවට උන්වහන්සේ ඇයට තමන් කවුරුන්ද යන්න හෙළි කළා:
“පුනරුජ්ජීවනය ද, ජීවනය ද මම වෙමි.”
මෙතැන අපට පහසුවෙන් මඟහැරෙන වැදගත් දෙයක් තිබෙනවා.
ජේසුස් වහන්සේ, “මට ලාසරස්ට නැවත ජීවිතය දෙන්න පුළුවන්” කියා පමණක් පැවසුවේ නැහැ.
“ජීවනය ද මම වෙමි” යැයි වදාළා.
මාර්තා බලාපොරොත්තු වූයේ රෝගියෙකු සුව කළ හැකි ජේසුස් වහන්සේවයි. නමුත් ඇය ඉදිරියේ සිටියේ මරණයටත් අධිපති ජේසුස් වහන්සේයි.
එසේ වුවත්, උන්වහන්සේ වහාම සොහොන් ගෙය විවෘත කර තම බලය පෙන්වීමට ගියේ නැහැ.
මුලින්ම මාර්තාගේ වචනවලට සවන් දුන්නා.
ඉන්පසු මරියාගේ කඳුළු දුටුවා.
ඔවුන් සමඟ සොහොන් ගෙය අසලට ගියා.
ලාසරස්ව නැවත ජීවත් කරන බව දැන සිටියත්, ජේසුස් වහන්සේද හැඬූ සේක.
එය මේ කතාවේ ඉතාමත් මෘදු තැනයි.
ජේසුස් වහන්සේ අපගේ වේදනාව අසලට පැමිණෙන්නේ පිළිතුරක් දීමට පමණක් නොවේ. අප සමඟ සිටීමටත් උන්වහන්සේ පැමිණෙනවා. අපගේ කඳුළු උන්වහන්සේට නොවැදගත් දෙයක් නොවේ.
ලාසරස්ගේ කතාවෙන් අපගේ සෑම යාච්ඤාවක්ම අප බලාපොරොත්තු වන ආකාරයට අවසන් වන බව කියන්න බැහැ. එසේ කීම, පිළිතුරක් නොලැබී දුක් විඳින මිනිසුන්ගේ වේදනාව සැහැල්ලුවෙන් සැලකීමක්.
නමුත් මේ කතාව අපට කියන සත්‍යය ඊට වඩා ගැඹුරුයි.
ජේසුස් වහන්සේ නිහඬව සිටින බවක් දැනුණු පමණින් උන්වහන්සේ අපව අමතක කර ඇතැයි තීරණය කරන්න බැහැ. අපට උන්වහන්සේ ප්‍රමාද වී ඇති බවක් පෙනුණත්, උන්වහන්සේ අපගේ වේදනාවෙන් ඈත් වී නැහැ.
මාර්තා සහ මරියා සිතුවේ ජේසුස් වහන්සේ ප්‍රමාද වී පැමිණි බවයි.
නමුත් උන්වහන්සේ පැමිණි පසු, ප්‍රශ්නය වෙනස් වුණා.
“උන්වහන්සේ මෙහි සිටියේ නැත්තේ ඇයි?” යන ප්‍රශ්නය වෙනුවට, “උන්වහන්සේ මෙහි සිටින විට මරණයට කළ හැක්කේ කුමක්ද?” යන ප්‍රශ්නය ඉතිරි වුණා.
බෙතානියේදී කතාවේ අවසාන වචනය ලාසරස්ගේ රෝගයටවත්, සොහොන් ගෙයටවත්, මරණයටවත් අයිති වුණේ නැහැ.
අවසාන වචනය අයිති වුණේ ජේසුස් වහන්සේටයි.
සාන්ත ලාසරස් මුනිඳුනි, අප වෙනුවෙන් යාච්ඤා කළ මැනව.🙏
*ශුද්ධවර ජොහන් 11:3–6, 17–44 ඇසුරින්.*
