27/08/2026
# பேராசை பெரும் நஷ்டம்
# # # ஒரு நம்பிக்கையின் விலை
“அண்ணா… இந்த வாய்ப்பு மீண்டும் வராது. இப்போது போட்ட பணம் ஆறு மாதத்தில் இரட்டிப்பாகும்!”
அப்பாஸ் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் சிரித்தான்.
“இரட்டிப்பா? அது எப்படி சாத்தியம்?”
அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த ரிஸ்வான் சற்றும் தயங்காமல் சொன்னான்.
“சாத்தியம் இல்லாதது எதுவும் இல்லை. நாம இத்தனை நாளும் சம்பளம் சம்பாதிச்சு எவ்வளவு சேர்த்திருக்கோம்? தொழிலில் சரியாக முதலீடு செய்தால் பணம் வேலை செய்யும். நான் தனியா செய்யல. நம்ம ஊர்ல நிறைய பேரு பணம் போடுறாங்க.”
அப்பாஸ் அமைதியாக இருந்தான்.
ரிஸ்வானை அவன் நன்றாகவே அறிந்தவன்.
சமூகத்தில் நல்ல பெயர்.
பலருக்கு உதவி செய்தவன்.
ஒருவருக்கு அவசரம் என்றால் உடனே ஓடிச் செல்லும் மனிதன்.
மஸ்ஜித் நிதி திரட்டும்போதும் முன் நிற்பவன்.
திருமணம், இறப்பு, நோய் என்று யாருக்காவது பிரச்சினை என்றால் உதவி செய்வான்.
அதனால்தான் அப்பாஸுக்கு அவன் மீது சந்தேகம் வரவில்லை.
“நீங்கதானே செய்றீங்க?”
“ஆமாம்.”
“வேற யாரெல்லாம் போட்டிருக்காங்க?”
ரிஸ்வான் சில பெயர்களைச் சொன்னான்.
அப்பாஸுக்கு அந்தப் பெயர்கள் எல்லாம் தெரிந்தவர்கள்.
“அப்படியா…”
“நீங்க என்னை நம்பலையா?”
அந்த ஒரு வாக்கியம் அப்பாஸின் மனதைத் தொட்டது.
“அப்படியெல்லாம் இல்ல…”
“அப்படியென்றால் யோசிக்காதீங்க. ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது பிடிக்கணும். வாழ்க்கை முழுக்க சம்பளம் மட்டும் நம்பி இருந்தா எப்போ முன்னேறப் போறீங்க?”
அந்த இரவு வீட்டுக்குத் திரும்பிய அப்பாஸின் மனதில் அந்த வார்த்தைகளே சுற்றிக்கொண்டிருந்தன.
“வாழ்க்கை முழுக்க சம்பளம் மட்டும் நம்பி இருந்தா எப்போ முன்னேறப் போறீங்க?”
அவனுடைய சேமிப்பில் பல ஆண்டுகளாக சேர்த்துக் கொண்டிருந்த பணம் இருந்தது.
மகளின் கல்விக்காக வைத்திருந்த பணம்.
வீட்டு வேலைக்காக வைத்திருந்த பணம்.
அவசர காலத்திற்காக வைத்திருந்த சேமிப்பு.
அனைத்தையும் கொடுக்க அவனுக்கு தயக்கமாக இருந்தது.
ஆனால்…
“ஆறு மாதத்தில் இரட்டிப்பு…”
அந்த எண்ணம் மட்டும் அவனை விடவில்லை.
அடுத்த நாள் காலை மீண்டும் ரிஸ்வானை சந்தித்தான்.
“சரி… கொஞ்சம் போடுறேன்.”
“கொஞ்சமா?”
“முதல்ல பார்த்துட்டு…”
ரிஸ்வான் சிரித்தான்.
“சரி. உங்களுக்கு விருப்பம்.”
அப்பாஸ் ஒரு தொகையை கொடுத்தான்.
அதற்கான ரசீதும் கிடைத்தது.
சில நாட்களில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை.
மாதம் முடிந்ததும் ரிஸ்வான் சொன்னபடி சிறிய தொகை லாபமாக வந்தது.
அப்பாஸின் நம்பிக்கை இன்னும் அதிகமானது.
“பார்த்தீங்களா?” என்று ரிஸ்வான் சிரித்தான்.
“நான் சொன்னேன்ல… இது நல்ல தொழில்.”
அப்பாஸ் வீட்டில் மனைவியிடம் பெருமையாகச் சொன்னான்.
“நம்ம பணம் இப்படி வேலை செய்யும் என்று நினைக்கவே இல்லை.”
அவளும் மகிழ்ந்தாள்.
அடுத்த சில வாரங்களில் அப்பாஸின் நண்பர்கள் சிலரும் முதலீடு செய்தனர்.
பின்னர் உறவினர்களும் வந்தார்கள்.
“ரிஸ்வானிடம் போட்டிருக்கியா? நல்லா போகுது!”
என்று ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்கு செய்தி பரவியது.
ஒரு கட்டத்தில் அப்பாஸே மற்றவர்களிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.
“நம்பிக்கையா போடலாம். நானே போட்டிருக்கேன்.”
அங்கேதான் அவனுடைய மிகப்பெரிய தவறு ஆரம்பமானது.
அவன் தனது பணத்தையே மட்டும் பணயம் வைக்கவில்லை.
தனது **நம்பிக்கையையும்** மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டான்.
மாதங்கள் சென்றன.
ஒரு நாள் ரிஸ்வானை அழைத்தான்.
“அண்ணா… இந்த மாத லாபம்?”
“சின்ன கணக்கு பிரச்சினை. நாளைக்கு அனுப்புறேன்.”
நாளை மறுநாளானது.
மறுநாள் ஒரு வாரமானது.
“வங்கியில் கொஞ்சம் பிரச்சினை…”
“கஸ்டமர் பணம் சிக்கி இருக்கு…”
“இன்னும் இரண்டு நாள்…”
ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய காரணம்.
அப்பாஸுக்கு சந்தேகம் வந்தது.
அவன் முதன்முறையாக கேட்டான்:
“அண்ணா… அந்த தொழில் பற்றிய முழு ஆவணங்களையும் எனக்கு அனுப்ப முடியுமா?”
அங்கிருந்து சில நிமிடங்கள் அமைதி.
“என்னை சந்தேகப்படுறீங்களா?”
அப்பாஸுக்கு அந்தப் பதில் எதிர்பாராததாக இருந்தது.
“அப்படி இல்ல. கணக்கு தெளிவா இருக்கணும்னு…”
“இத்தனை நாளா பணம் கொடுத்து வைத்திருக்கும்போது நம்பிக்கை இருந்தது. இப்போ மட்டும் ஆவணம் கேக்கிறீங்களா?”
அப்பாஸ் போனை வைத்துவிட்டான்.
அன்று இரவு அவனால் தூங்க முடியவில்லை.
அடுத்த நாள் ஊரில் ஒரு செய்தி வேகமாக பரவியது.
ரிஸ்வானின் அலுவலகம் மூடப்பட்டிருந்தது.
அவன் தொலைபேசி அணைக்கப்பட்டிருந்தது.
வீட்டிலும் யாரையும் சந்திக்கவில்லை.
முதலில் ஒருவர்தான் சொன்னார்.
“அவர் ஊரைவிட்டு போயிட்டாராம்…”
“என்ன?”
அதற்குப் பிறகு இன்னொருவர்.
“என்னோட பணமும் அவர்கிட்ட இருக்கு!”
மூன்றாவது நபர் கண்ணீர் மல்கச் சொன்னார்.
“என் மகளுடைய திருமணத்துக்காக வைத்திருந்த பணம்…”
அப்போது அப்பாஸின் காலடியில் நிலம் நகர்ந்தது.
அவன் உடனே வீட்டுக்குச் சென்றான்.
அவனுடைய மனைவி கேட்டாள்:
“என்னாச்சு?”
அப்பாஸால் பேச முடியவில்லை.
“நம்ம பணம்…”
அவள் முகம் மாறியது.
“எவ்வளவு?”
அவன் தலையை குனிந்தான்.
“முழுசா…”
அந்த ஒரு வார்த்தை வீட்டையே மௌனமாக்கியது.
ஆனால் அது அவர்களுடைய பணத்தோடு மட்டும் முடிவடையவில்லை.
அப்பாஸின் பரிந்துரையால் இன்னும் சிலர் முதலீடு செய்திருந்தனர்.
அவர்களில் ஒரு நண்பர் அவனை நேராகக் கேட்டார்:
“நீங்கதானே சொன்னீங்க நம்பிக்கையான இடம் என்று?”
அந்தக் கேள்விக்கு அப்பாஸிடம் பதில் இல்லை.
அவன் ஏமாற்றப்பட்டிருந்தான்.
ஆனால் மற்றொரு வேதனை அவனை இன்னும் அதிகமாக குத்தியது.
**“நான் ஏன் இவ்வளவு நம்பினேன்?”**
ரிஸ்வான் செய்தது மோசடி.
அது குற்றம்.
அது அநீதி.
பிறருடைய நம்பிக்கையைப் பயன்படுத்தி பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு வாக்குறுதியை மீறியது மன்னிக்க முடியாத செயல்.
ஆனால் அப்பாஸின் மனதில் இன்னொரு கேள்வியும் எழுந்தது.
**“நான் ஏன் ஒரு முறை கூட முழுமையாகச் சரிபார்க்கவில்லை?”**
“அவர் நல்ல மனிதர்…”
“அவருக்கு சமூகத்தில் நல்ல பெயர்…”
“அவரை எல்லாரும் நம்புறாங்க…”
“ஆறு மாதத்தில் இரட்டிப்பு…”
இந்த நான்கு வார்த்தைகளே அவனுடைய எல்லா கேள்விகளையும் மௌனமாக்கியிருந்தன.
அவன் தொழிலை ஆய்வு செய்யவில்லை.
முதலீட்டுத் திட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
இலாபம் எப்படி உருவாகிறது என்று கேட்கவில்லை.
இழப்பு ஏற்பட்டால் என்ன பாதுகாப்பு என்று அறியவில்லை.
சட்டரீதியான ஆவணங்களை சரிபார்க்கவில்லை.
அவன் செய்த ஒரே சரிபார்ப்பு…
**“அவர் நல்லவரா?”**
அதற்கு பதில் “ஆம்” என்பதைக் கேட்டதும் எல்லாவற்றையும் நம்பிவிட்டான்.
அன்று இரவு தனது மகள் படிக்கும் மேசையில் இருந்த புத்தகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அந்தப் புத்தகங்களுக்காகவே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சேமித்த பணம் இப்போது இல்லை.
அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.
அவன் மனைவி மெதுவாக வந்து அருகில் அமர்ந்தாள்.
“பணம் போயிருச்சு… அது திரும்ப வரலாம். ஆனா இதிலிருந்து நாம் ஒரு பாடம் கற்றுக்கணும்.”
அப்பாஸ் அவளை பார்த்தான்.
“என்ன பாடம்?”
“நம்பிக்கை வைக்கக்கூடாது என்பதல்ல…”
அவள் சற்று நின்று சொன்னாள்.
“**நம்பிக்கை மட்டும் வைத்து பணம் கொடுக்கக்கூடாது.**”
அந்த வார்த்தை அப்பாஸின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.
அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு அவன் தனது வாழ்க்கையில் ஒரு விதியை மாற்றிக்கொண்டான்.
யாராக இருந்தாலும்…
எவ்வளவு நல்ல பெயர் கொண்டவராக இருந்தாலும்…
எவ்வளவு நெருங்கிய உறவாக இருந்தாலும்…
எவ்வளவு பெரிய சமூக அந்தஸ்து கொண்டவராக இருந்தாலும்…
பணம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயத்தில் அவன் கேட்பான்:
**“இந்த முதலீடு உண்மையில் எப்படி வருமானம் தருகிறது?”**
**“இதற்கான ஆவணங்கள் என்ன?”**
**“இழப்பு ஏற்பட்டால் என்ன பாதுகாப்பு?”**
**“சட்டரீதியாக என்னுடைய பணத்திற்கு என்ன பாதுகாப்பு?”**
**“இந்த இலாபம் நடைமுறையில் எப்படி சாத்தியம்?”**
அந்த கேள்விகளை கேட்பது அவநம்பிக்கை அல்ல.
அது பொறுப்பு.
அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு ஊரில் இளைஞர்கள் மத்தியில் ஒரு புதிய பேச்சு ஆரம்பமானது.
“அவர் நல்லவர் என்பதைக் காட்டிலும், அவர் சொல்வது உண்மையா என்பதைப் பார்ப்போம்.”
“அதிக இலாபம் என்றால் முதலில் சந்தேகம் கேட்போம்.”
“ஆவணம் இல்லாத முதலீட்டுக்கு பணம் கொடுக்க வேண்டாம்.”
“வாய்மொழி வாக்குறுதி போதாது.”
அப்பாஸ் ஒரு நாள் நண்பர்களிடம் சிரித்தபடி சொன்னான்:
“நம்மை ஏமாற்றுபவன் ஒருவன் இருக்கலாம். ஆனால் அவனுக்கு நம்மை ஏமாற்றும் வாய்ப்பை கொடுக்கிறவன் நாமாக இருக்கக் கூடாது.”
அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
பின்னர் அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“நண்பர்களே… பேராசை என்றால் பெரிய தொகையை மட்டும் விரும்புவது அல்ல. **காரணமில்லாமல் அதிக லாபத்தை எதிர்பார்ப்பதும் பேராசைதான்.**”
அந்த நாள் முதல் அவர்கள் ஒரு விஷயத்தை மறக்கவில்லை.
ஒருவருடைய நல்ல குணம் அவரை நல்ல மனிதனாக்கலாம்.
ஆனால் அதுவே அவருடைய முதலீட்டுத் திட்டம் நல்லது என்பதற்கான சான்றாகாது.
நம்பிக்கை அழகானது.
ஆனால் பண விஷயத்தில் **நம்பிக்கையுடன் நிதானமும் வேண்டும்.**
முதலீடு நல்லது.
ஆனால் **ஆய்வில்லாத முதலீடு ஆபத்து.**
இலாப ஆசை இயல்பானது.
ஆனால் **அதிக இலாபத்தின் ஆசை நம்முடைய முடிவுகளை மறைத்துவிட்டால், அதுதான் ஆபத்தின் தொடக்கம்.**
ஏமாற்றுபவன் குற்றவாளி.
ஆனால் ஏமாற்றப்படாமல் இருப்பது நம்முடைய பொறுப்பு.
ஏனெனில் பணம் இழந்த பிறகு கிடைக்கும் அனுபவத்தைவிட…
**பணம் இழப்பதற்கு முன் கிடைக்கும் நிதானமான சிந்தனை எப்போதும் விலைமதிப்பற்றது.**
# # # முடிவாக…
**ஒருவரை நம்புங்கள்.
ஆனால் கண்மூடித்தனமாக அல்ல.**
**முதலீடு செய்யுங்கள்.
ஆனால் ஆய்வு செய்து.**
**இலாபத்தை விரும்புங்கள்.
ஆனால் பேராசைக்கு இடம் கொடுக்காதீர்கள்.**
ஏனெனில்…
**“நம்பிக்கை வைத்ததால் ஏமாந்தேன்” என்பது ஒரு வேதனை.
“சரிபார்க்காமல் நம்பினேன்” என்பது இன்னும் பெரிய பாடம்.**
**ஏமாற்றப்படாமல் இருப்பதும் ஒரு வகையான புத்திசாலித்தனமே.**
Central Focus
