23/02/2025
- Dhamma Home ✍🏻
━━━━✥◈✥━━━━
៙. កុំជាអ្នកឱ្យទាន រហូតដល់កើតទុក្ខខ្លួនឯង ។
• កុំជាអ្នកទទួល រហូតដល់ អ្នកឱ្យភ័យខ្លាច ។
• អ្នកឱ្យត្រូវព្រមដោយការពេញចិត្ត មានសទ្ធា មានឆន្ទៈចម្រើនឡើង មិនរុះរោយថយចុះឡើយ ។
• អ្នកទទួលត្រូវព្រមដោយការក្រែងចិត្ត មានធម៌សន្ដោស ចេះគិតឱ្យម្ចាស់ទានបានផលច្រើន, ត្រូវចម្រើនគុណធម៌ខ្លួនឯងឱ្យដល់ព្រម.៕៚
៙. មនុស្សយើងមានមួយផ្នែកនៃជីវិតតែងគិតចង់ឈ្នះអ្នកដទៃ ទើបបានសម្រេចជាមនុស្សប្រជែង ។
• តាមការសិក្សាព្រះធម៌ អ្វីដែលយើងគប្បីបានសម្រេច គឺប្រយោជន៍ ។ ដូច្នេះ បើយើងយកប្រយោជន៍ជាធំ យើងត្រូវគិតថា ឈ្នះគេហើយ តើបានប្រយោជន៍អ្វី ទាំងប្រយោជន៍ខ្លួនយើង ទាំងប្រយោជន៍អ្នកដទៃ ។
• នៅពេលយើងដឹងហេតុនៃសេចក្ដីទុក្ខ យើងនឹងចេះគិតថា តើអ្នកដទៃជា អ្វីទៅ ទើបយើងចង់យកឈ្នះ ៕៚
៙. ខន្ធលោកជាទុក្ខមែន ប៉ុន្តែមានបុគ្គលណាដែលបានជាព្រះ អរិយបុគ្គលដោយមិនបានដឹងនូវទុក្ខសច្ចនោះ ។ គឺគ្មានបុគ្គលណា មិនដឹងនូវទុក្ខសច្ចហើយ បានផុតចាកទុក្ខនោះទេ, រមែងត្រូវទុក្ខបៀតបៀន គឺជាភ័យធំក្នុងវដ្ដៈ ហ្នឹងឯង ។ ការដឹងទុក្ខដោយវិបស្សនា បែរជាសុខក្នុងដំណើរទៅព្រះនិព្វាន ។ ដូច្នេះ អ្វី ដែលប្រទូស្ដនឹងសត្វលោកដ៏ក្រៃលែង គឺការគិតខុសដោយ « អយោនិសោមនសិការ ».៕៚
៙. ជីវិតយើង មិនមែនកើតមកដើម្បីទទួលរែកពុនគ្រប់ភារៈនោះឡើយ ។ គិតហើយកើតបាបត្រូវដាក់ចុះ ។
• លោកបច្ចុប្បន្ននេះ ដូចជាផ្ទះសម្នាក់ ។ យើងយកតែសម្បត្តិបុណ្យរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ ចាកលោកនេះទៅ ដូច្នេះ អ្វីត្រូវចោល ក៏រៀនចោលឱ្យហើយទៅ ។
• ព្រះត្រៃសរណគមន៍ ជាបាទនៃលោកុត្តរធម៌, គប្បីបង្អោនចិត្តទៅព្រះនិព្វាន, លះបង់គ្រឿងជាប់ជំពាក់ក្នុងលោក ។
• ត្រូវបដិបត្តិ ឱ្យយល់ថា អ្វីៗ ដែលយើងមិនមែនជាអ្នកសាងមកទេ គឺត្រូវតែដាក់ចុះ មិនត្រូវខ្វល់ឡើយ.៕៚
ប្រភព: ប៊ុត សាវង្ស
