14/06/2026
ਸਾਖੀ ਰਾਜੇ ਪੀਪੇ ਦੀ
ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੀਪਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਬੜੇ ਅੱਛੇ ਆਚਰਨ ਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਗਰੀਬ ਗੁਰਬੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਮਦਾਦ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਪੀਪੇ ਦਾ ਰਾਜ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮੀ ਰਾਜ ਹੀ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਸੰਤਰੀ ਤੇ ਅਹਿਲਕਾਰ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸਲਾਹਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਦਰਬਾਰ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜੇ ਪੀਪੇ ਨੇ ਸਤਿਸੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਹੀ ਥਾਂਏ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਕਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਗੁਰੂ ਵੀ ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਐਵੇਂ ਕੋਈ ਕੱਚਾ ਪਿਲਾ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜਾ ਖਾਕੇ ਦੱਸ ਰੋਟੀਆਂ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ ਤੇ ਦੱਸ ਵਜੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਉੱਠੇ ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਜਿਹੜਾ ਅਨਦਿਨ ਜਾਗੈ ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਵੈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧੁਰ ਦਰਗਾਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਿਵਾਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕੋਈ ਜੋਗ ਗੁਰੂ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਚਲਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਇਹ ਉਮਰ ਨਿਗੁਰੇ ਦੀ ਹੀ ਬੀਤ ਜਾਵੇ। ਮਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਿਹੂਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਢੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਇਕ ਦਿਨਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅਹਿਲਕਾਰਾਂ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੰਤ ਮਹਾਤਮਾ ਦੱਸੋ ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਨਾਰਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਰਵੀਦਾਸ ਜੀ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਪੂਰਨ ਸਾਧੂ ਸੰਤ ਸੁਣੀਂਦੇ ਹਨ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੋਂ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਸੁਖ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਜੀ ਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਾਅ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਜੀ ਇਕ ਗੱਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜੇ ਰਵਿਦਾਸ ਹੈ ਤਾਂ ਪੂਰਨ ਸੰਤ ਪਰ ਹੈ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਰਾਜੇ।
ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵਸਿਆ ਹੋਵੇ ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਰਵਾਨ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਫੁਰਮਾਣ ਹੈ
ਜਿਸ ਨੀਚ ਕੋ ਕੋਈ ਨਾ ਜਾਨਤ ਹੁਣ ਸਗਲ ਭਵਨ ਪ੍ਰਗਟਈ।।
ਭਾਵ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੀਚ ਨੀਚ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਭਵਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾ ਅਥਾਹ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਿਵ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਵੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਭਵਜਲ ਤੋਂ ਤਾਰ ਲਵੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣਾ ਲਵੋ। ਇਸ ਅਗਨ ਸਾਗਰ ਚੋਂ ਬਾਂਹ ਪਕੜ ਬਾਹਰ ਕੱਡ ਦੇਵੋ। ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜਨ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇਖੀ ਪਿਆਰ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਬਿਨਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਲਾਮ ਲਸ਼ਕਰ ਦੇ ਤੁਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੁੰ ਆਇਆ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸੰਸਾਰੀ ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਨੀਂਵਾਂ ਝੁਕਕੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨਣਹਾਰੇ ਨੂੰ ਭਲਾ ਕੋਈ ਕਿਵੇਂ ਛੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਭਾਂਸ ਲਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖਿਆਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਾ ਕਿਧਰ ਜਪ ਤਪ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਚ ਪਵੇਗਾ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਪਾਰ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਿੱਧ ਬਣਾਈ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਾਂਡਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮੜੇ ਨੂੰ ਭਿਉਂ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਰਾਜਨ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚੇਲਾ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਲਓ ਇਹ ਜਲ ਚਰਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਛੱਕ ਲਵੋ।
ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦ ਉਹ ਬਰਤਨ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਖਿਆ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਚਮੜੇ ਕਰਕੇ ਮੁਸ਼ਕ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮੈਲਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਥਿੜ੍ਹਕ ਗਿਆ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਾ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਐਨਾ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਮੈਂ ਪੀਵਾਂ ਹੁਣ ਇਹ ਪੀਣਾਂ ਪਵੇਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ ਹੀ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚੇਲਾ ਬਣਾ ਲਵੋ ਤੇ ਹੁਣ ਨਾਂਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ।ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਘਮਸਾਨ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗੁਰੂ ਦਿੰਦਾ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਪਰ ਜਦ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਰੀਖਿਆ ਵੀ ਬੜੀ ਕਰੜੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਗਤ ਕਬੀਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹਨ।
ਕਬੀਰ ਕਸਉਟੀ ਰਾਮ ਕੀ ਝੂਠਾ ਟਿਕੇ ਨਾ ਕੋਇ।।
ਇਸ ਕਸਉਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਚੇ ਹੀ ਪਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਝੂਠੇ ਇਸ ਕਸਉਟੀ ਵਿਚੋਂ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਰਵੀਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਦੇਣਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ ਪਰ ਨਾਲ ਪਰੀਖਿਆ ਵੀ ਤਾਂ ਲੈਣੀ ਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਇਸ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿਚੋਂ ਥਿੜ੍ਹਕ ਗਿਆ।
ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੱਥ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਪਰ ਜਦ ਹੀ ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪੀ ਜਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਥ ਢਿੱਲੇ ਕਰ ਲਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਲ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਡੁੱਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਜਾ ਅਤਿ ਦਰਜੇ ਦਾ ਮੂਰਖ ਭਾਸੇਗਾ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ ਪਰ ਕਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਹੀ ਰਹੇ ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਮਰਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਕੇ ਤਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੱਥ ਢਿੱਲੇ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਕਲਿਆਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਉਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਰ ਮਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਨ ਨਿਸਾਰਿਓ ਖਿਸਰ ਗਇਓ ਭੂਮ ਪਰ ਡਾਰਿਓ।।
ਭਾਵ ਕਿ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹੱਥ ਢਿੱਲੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੂਮੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੱਥ ਢਿੱਲੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਪਣੇ ਕੁੜਤੇ ਤੇ ਵਗਾ ਲਿਆ। ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਪਰ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦੇਖਕੇ। ਐਥੇ ਜਗਿਆਸੂਆਂ ਲਈ ਇਕ ਵਿਚਾਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਪਰੇਮ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਭਗਤ ਜੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਾਰਨ ਲਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਘਾਲ ਕਰਵਾਇਆਂ ਸਿੱਧਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸ਼ੰਕਾ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤਬਾਹ ਕਰਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸੰਸਾ ਕਿ ਇਹ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਇਹ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਬਸ। ਰਹਿ ਗਿਆ ਸਾਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ।
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਉਹ ਪੁਸ਼ਾਕ ਉਤਾਰੀ ਜਿਸ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ ਚਮੜੇ ਦੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ। ਪੁਸ਼ਾਕ ਉਤਾਰੀ ਤੇ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਧੋਬੀ ਦੀ ਇਕ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਹ ਪੁਸ਼ਾਕ ਜਿਸ ਤੇ ਚਮੜੇ ਦਾਗ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਚੂਸਦੀ ਗਈ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਿਹੜਾ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਉਸ ਲੜਕੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਖੁੱਲ ਗਏ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਝੀ ਆ ਗਈ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੱਗੀ ਰਾਮ ਰਾਮ ਜਪਣ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕਹੇ ਉਹ ਸੱਚੀ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੁਖੀਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਸਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੱਚੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਬੱਚੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਬੜਾ ਅਦਬ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮੁਰਸ਼ਦ ਆ ਗਏ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਮੁਰਸ਼ਦ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਬੱਚੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਰਾਜਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਇਆ ਤੇ ਭੱਜਾ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ ਹੁਣ ਬਖਸ਼ੋ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਤ ਜੀ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ ਹੁਣ ਵੇਲਾ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ ਰਾਜਨ ਹੁਣ ਘਾਲਣਾ ਘਾਲੋ ਤੇ ਘਾਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
