Wat Pra Dhammaduta Thai Yaram

13/08/2026

13/08/2026

นโม ตสฺส ภควโต
อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาค
อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระองค์นั้น.

ธรรมที่ควรสงเคราะห์.

ภิกษุทั้งหลาย! พวกเธอเอ็นดูใคร
และใครถือว่าเธอเป็นผู้ที่เขาควรเชื่อฟัง เขาจะเป็นมิตรก็ตาม อำมาตย์ก็ตาม
ญาติหรือสายโลหิตก็ตาม ชนเหล่านั้น
อันเธอพึงชักชวนให้เข้าไปตั้งมั่น
ให้ดำรงอยู่ ในธรรมเป็นเครื่องบรรลุโสดา ๔ ประการ ๔ ประการเป็นอย่างไร คือ
(๑) พึงชักชวนให้เข้าไปตั้งมั่น ให้ดำรงอยู่ในความเลื่อมใสอันหยั่งลงมั่นไม่หวั่นไหวในพระพุทธเจ้า ...
(๒) พึงชักชวนให้เข้าไปตั้งมั่น ให้ดำรงอยู่ ในความเลื่อมใสอันหยั่งลงมั่นไม่หวั่นไหวในพระธรรม ...
(๓) พึงชักชวนให้เข้าไปตั้งมั่น ให้ดำรงอยู่ ในความเลื่อมใสอันหยั่งลงมั่นไม่หวั่นไหวในพระสงฆ์ ...
(๔) พึงชักชวนให้เข้าไปตั้งมั่น ให้ดำรงอยู่ ในศีลทั้งหลายในลักษณะเป็นที่พอใจของพระอริยะ ... เป็นไปพร้อมเพื่อสมาธิ
ภิกษุทั้งหลาย! พวกเธอเอ็นดูใคร และใครถือว่าเธอเป็นผู้ที่เขาควรเชื่อฟัง เขาจะเป็นมิตรก็ตาม อำมาตย์ก็ตาม ญาติหรือสายโลหิตก็ตาม ชนเหล่านั้น อันเธอพึง
ชักชวนให้เข้าไปตั้งมั่น ให้ดำรงอยู่ ในธรรมเป็นเครื่องบรรลุโสดา ๔ ประการเหล่านี้แล.

-บาลี มหาวาร. สํ. ๑๙/๔๕๖/๑๔๙๓.

12/08/2026

นโม ตสฺส ภควโต
อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาค
อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระองค์นั้น.

ทรงประกาศธรรม เนื่องด้วยการปลงอายุสังขาร

ภิกษุทั้งหลาย ! ธรรมเหล่าใดที่เราแสดงแล้ว ด้วยปัญญาอันยิ่ง ธรรมเหล่านั้น พวกเธอพึงเรียนเอาให้ดี พึงเสพให้ทั่ว พึงเจริญทำให้มาก โดยอาการที่พรหมจรรย์
(คือศาสนานี้) จักมั่นคง ตั้งอยู่ได้ตลอดกาลนาน, ข้อนั้นจักเป็นไปเพื่อเพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่มหาชน เพื่อความสุขแก่มหาชน,เพื่ออนุเคราะห์โลก,เพื่อประโยชน์ เพื่อความเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย.
ภิกษุทั้งหลาย! ธรรมเหล่าไหนเล่า ที่เราแสดงแล้วด้วยปัญญาอันยิ่ง ฯลฯ,
คือ :- สติปัฏฐานสี่ สัมมัปธานสี่ อิทธิบาทสี่ อินทรีย์ห้า พละห้า โพชฌงค์เจ็ด อริยมรรคมีองค์แปด.
ภิกษุทั้งหลาย ! บัดนี้เราจักเตือนท่านทั้งหลายว่า : สังขารทั้งหลายมีความเสื่อมเป็นธรรมดา พวกเธอจงให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทเถิด, การปรินิพพานของตถาคต จักมีในกาลไม่นานเลย ตถาคต
จักปรินิพพานโดยกาลล่วงไปแห่งสามเดือนนี้.
สัตว์ทั้งปวง ทั้งที่เป็นคนหนุ่มและคนแก่, ทั้งที่เป็นคนพาลและบัณฑิต,ทั้งที่มั่งมีและยากจนล้วนแต่มีความตาย เป็นที่ไปถึงในเบื้องหน้า, เปรียบเหมือนภาชนะดิน ที่ช่างหม้อปั้นแล้วทั้งเล็กและใหญ่,ทั้งที่สุกแล้วและยังดิบ ล้วนแต่มีการแตกทำลายเป็นที่สุด ฉันใด ;ชีวิตแห่งสัตว์ทั้งหลาย ก็มีความตายเป็นเบื้องหน้าฉันนั้น.
วัยของเราแก่หง่อมแล้ว ชีวิตของเราริบหรี่แล้ว เราจักละพวกเธอไป สรณะของตัวเองเราได้ทำไว้แล้ว.
ภิกษุทั้งหลาย ! พวกเธอจงเป็นผู้ไม่ประมาท มีสติ มีศีลเป็นอย่างดี มีความดำริอันตั้งไว้แล้วด้วยดี ตามรักษาซึ่งจิตของตนเถิด.
ในธรรมวินัยนี้ ภิกษุใดเป็นผู้ไม่ประมาทแล้ว จักละชาติสงสาร ทำที่สุดแห่งทุกข์ได้.

-บาลี มหา. ที. ๑๐/๑๔๐/๑๐๗-๑๐๘.