01/09/2018
ਗੁਰੂ ਦਾ ਰੂਪ ਰੇਖ ਤੇ ਰੰਗ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ ।
ਪਵਣੁ ਗੁਰੂ ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਧਰਤਿ ਮਹਤੁ॥
ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਸੰਜੀਦਗੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ,,ਕਹਿੰਦੇ ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੋ,,ਮੱਥਾ ਟੇਕੋ ਤੇ ਕੰਮ ਲੱਗੋ,,,ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਸਾਥੋਂ ਨੀ ਮੰਨ ਹੁੰਦਾ,,ਪੰਚਾਂ ਦਾ ਕਿਹਾ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਪਰਨਾਲਾ ਓਥੇ ਦਾ ਓਥੇ,,ਹਾਂ ,,ਬਾਣੀ ਖਾਤਰ ਲੜੇ ਬਹੁਤ ਨੇ,,ਜਾਨ ਵਾਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨੇ,,ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ,,,ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਮੰਨ ਬੈਠੇ,,,ਅੱਖਰ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ,,ਸ਼ਬਦ ਕੰਨਾਂ ਦਾ,,,,
ਅਖਰੀ ਲਿਖਣੁ ਬੋਲਣੁ ਬਾਣਿ॥
,,ਅਖਰ ਤਾਂ ਲਿਖੀ ਦਾ ਹੈ,,ਬੋਲ ਕੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਹੈ,,ਬੋਲੇ ਤੇ ਬਾਣੀ ਹੈ,,ਅੱਖਰ ਦੀ ਫੋਟੋ ਖਿਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ,,ਸ਼ਬਦ ਆਡੀਓ ਹੈ,,ਰਿਕਾਰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,,ਜੇ ਅਖਰ ਪੜ੍ਹੀਏ ਵੀ ਤਾਂ ਸ਼ਬਦ ਅੰਦਰ ਬੋਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,,,,ਸਾਡੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣੀ ਹੈ,,ਗਿਆਨ ਪਦਾਰਥ,,ਪਹਿਲਾ ਪਦਾਰਥ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਣਾ ਹੈ,,ਏਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,,ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ,,,ਸ਼ਬਦ ਕੀ ਹੈ,,ਪਵਣ ਕੀ ਬਾਣੀ,,
ਆਖਣੁ ਸੁਨਣਾ ਪਉਣ ਕੀ ਬਾਣੀ ਇਹੁ ਮਨੁ ਰਤਾ ਮਾਇਆ॥
,,ਪਵਣ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੈ ਪਹਿਲਾਂ,,
ਏਕ ਜੁ ਬਾਤ ਅਨੂਪ ਬਨੀ ਹੈ ਪਵਨ ਪਿਆਲਾ ਸਾਜਿਆ॥
,,ਪਵਣ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਹੈ,,ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ ਗਿਆਨ,,,ਦੇਖੌ ਭਾਈ ਗ੍ਹਾਨ ਕੀ ਆਈ ਆਂਧੀ॥,,ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵੀ ਹੈ ਅਗਿਆਨ,,ਮਿੱਟੀ ਘੱਟੇ ਵਾਲੀ ਹਨੇਰੀ ਸੂਰਜ ਢਕਦੀ ਹੈ,,,ਸੰਤ ਉਡਾਉਣ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਨੇ ਹਨੇਰੀ,,ਢਕਿਆ ਪਿਆ ਪਰਮੇਸ਼ਰ,,ਨਹੀਂ ਦਿਖਣ ਦਿੰਦੇ,,,ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਪੌਣ,,ਫੇਰ ਮਾਨਸੂਨ ਵਰਸਦੀ ਹੈ,,ਠੰਡਕ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ,,,ਮਿੱਟੀ ਘੱਟਾ ਵੀ ਬਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,,ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਸਾਫ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ,,ਸਤ ਰੰਗ ਵੀ ਦਿਖਦੇ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ,,,ਚਾਹੇ ਕਰੋੜਾਂ ਹੀ ਹੋਣ ਗਰਦ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ,,ਜਦੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਆਂਧੀ ਤੋਂ ਬਾਦ ਜਲ ਵਰਸਦਾ ਹੈ,,ਸਭ ਬਹਿ ਜਾਦੇ ਨੇ ਥੱਲੇ,,ਆਂਧੀ ਪਾਛੇ ਜੋ ਜਲੁ ਬਰਖੈ ਤਿਹਿ ਤੇਰਾ ਜਨੁ ਭੀਨਾਂ॥ ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਮਨਿ ਭਇਆ ਪਰਗਾਸਾ ਉਦੈ ਭਾਨੁ ਜਬ ਚੀਨਾ॥,,ਭਾਨੁ,,ਸੂਰਜ ਢਕਿਆ ਪਿਆ ਹੈ ਸੰਤਾਂ ਦਾ,,ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ,,ਪਵਣ ਗੁਰੂ ਹੈ,,ਹਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ,,ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹਵਾ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ,,,ਵੈਸੇ ਵੀ,,ਜਲ ਕੀ ਭੀਤਿ ਪਵਨ ਕਾ ਥੰਭਾ ਰਕਤ ਬੁੰਦ ਕਾ ਗਾਰਾ॥ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ,,ਪਵਨ ਨੇ ਥੰਮ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,,,ਪਇਆਲ,,ਸਮੁੰਦਰ ਥੱਲੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵ ਉਤਮ ਮੰਨੇ ਹਨ,,ਸਿਖਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵੱਧ ਹੈ,,,,ਬਾਹਰ ਹਵਾ ਜੋ ਹੈ,,,ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਹੈ,,ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਪੁਛਿਆ ਸੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੇ ਕਿਉਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹੋ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨੂੰ,,ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਹੁਕਮ ਹੈ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ,,ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਦਾ ਵਾਦਾ ਹੈ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ,,ਅਜੇ ਸਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਤਾਂ ਹੈ ਨਹੀਂ,,ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਕਿ ਇਹਨੂਂੰ ਮੰਨੇ ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੀ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਊ,,,ਹੁਣ ਆਪੇ ਵਿਚਾਰ ਲਓ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਐਸੀ ਕਮਿਟਮੈਂਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,,,ਜਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਚੰਗਾ ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਲਦਾਂ,,ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਨੇ,,,,ਜੇ ਅਸੀਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਮੱਤ ਮੰਨ ਕੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਾਂ,,ਤਾਂ ਹੈ ਗੁਰੂ ਮੰਨਣਾ,,ਜੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮੱਤ ਮੋਢੀ ਹੈ,,ਮੱਥੇ ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਟੇਕ ਲਈਏ,,,ਫਰੌਡ ਹੈ,,,ਇਹ ਕਪਟ ਹੈ,,ਇਸੇ ਨੇ ਲੈ ਡੁਬਣਾ ਹੈ,,ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਕਪਟ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਗਾ,,ਓਹ ਬਚ ਗਿਆ,,ਦੂਜਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ,,ਭਵਸਾਗਰ ਹੈ ਇਹ ਜਗਤ,,,ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ,,,ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ,,,ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਪਵਣ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣਾ ਹੈ,,,,ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿਆਨ ਅੰਮਿ੍ਤ ਮਿਲਣਾ ਹੈ,,ਓਹ ਹੈ ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ,,ਗਿਆਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ,,,,ਪਿਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ,,,ਉਸਨੇ ਜਨਮ ਦੇਣਾ ਹੈ ਜਨਮ ਪਦਾਰਥ,,,ਬੀਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਉਗਦਾ ਹੈ,,,ਇਸ ਗਿਆਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਮਨ ਚਿਤ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਗਾ ਦੇਣਾ ਹੈ,,,ਮਾਤਾ ਧਰਤਿ,ਧਰਤੀ ਦੋ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਮੰਨੀ ਹੈ,,,ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਿਰਦਾ,,,ਧਰਤੀ ਹਿਰਦਾ ਹੈ,,ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੇ ਹੈ ਹਿਰਦਾ,,ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ,,,ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਹੈ,,ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ ਕਿ ਕੰਨਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣਨਾਂ ਨਹੀਂ,ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ,,ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ,,,ਧਰਤੀ ਧਰਮਸ਼ਾਲ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦਾ ਹੀ ਸੰਬੰਧ ਹੈ,,,ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਐਥੇ ਦੀ ਹੈ,,,ਪਰ ਜਿਥੋਂ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਹੈ ਹਰਿ ਦਾ,,ਓਹ ਧਰਤੀ ਹਿਰਦਾ ਹੀ ਹੈ,,ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,,ਉਗਦਾ ਵੀ ਹੈ ਓਥੇ,,ਸਤਿਗੁਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,,ਪਹਿਲੋ ਦੇ ਜੜ ਅੰਦਰਿ ਜੰਮੈ ਤਾ ਉਪਰਿ ਹੋਵੈ ਛਾਂਉ॥,,,ਪਵਣ ਗੁਰੂ,,ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿਆਨ,,ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ,,ਸ਼ਬਦ ਵਿਚਲਾ ਗਿਆਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ,,,ਮਾਤਾ ਧਰਤਿ ਮਹਤੁ,,,,ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਹੈ ਕਿ ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ ਹੈ,,ਮਨ ਚਿਤ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਜੋੜ ਕੇ,,ਸਾਬਤ ਬੀਜ ਉਗਦਾ ਹੈ ਇਥੇ,,,
