11/09/2026
എന്നെ സ്നേഹിക്കണമെങ്കിൽ
വിലകൂടിയ സമ്മാനങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട.
നിന്റെ സമയം മതി.
നിന്റെ സാന്നിധ്യം മതി.
ഞാൻ ചോദിക്കാതെ വരുന്ന ഒരു ഫോൺ വിളി,
“ഇന്ന് എങ്ങനെയുണ്ട്?” എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഒരു സന്ദേശം,
എന്റെ ദിവസം മോശമാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ
ഒന്നും പരിഹരിക്കാനാകാതെ പോയാലും
എന്റെ കൂടെ നിൽക്കാനുള്ള ഒരു മനസ്സ്—
എനിക്ക് വേണ്ടത് അതാണ്.
ഞാൻ വിളിക്കാത്തപ്പോഴും
എന്നെ ഓർക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ.
ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടാത്തപ്പോഴും
എന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ നീ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങൾ.
കാരണം,
നമുക്ക് ഒരാൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത്
നമ്മുടെ സമയമാണ്.
പണം വീണ്ടും സമ്പാദിക്കാം.
വസ്തുക്കൾ വീണ്ടും വാങ്ങാം.
പക്ഷേ, കഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു മണിക്കൂർ
ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും
നമുക്ക് തിരികെ നൽകാനാവില്ല.
അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അറിയണം—
ആയിരം കാര്യങ്ങൾക്കിടയിലും
ആയിരം മനുഷ്യർക്കിടയിലും
ഒരിക്കൽ എങ്കിലും നീ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്:
“ഇപ്പോൾ,
എനിക്ക് അവളുടെ കൂടെ ആയിരിക്കണം.”
എനിക്ക് അവസാനത്തെ ഒഴിവുസമയം വേണ്ട.
മറ്റെല്ലാം കഴിഞ്ഞുള്ള ശേഷിപ്പും വേണ്ട.
സൗകര്യമുള്ളപ്പോൾ മാത്രം ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹവും വേണ്ട.
തിരക്കിനിടയിലും എന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന
ഒരു മനസ്സാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.
എനിക്കായി എത്ര പണം ചെലവഴിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്
കാണിക്കുന്ന ഒരാളെയല്ല ഞാൻ തേടുന്നത്.
എനിക്കായി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ
എത്ര ഇടം മാറ്റിവയ്ക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്
കാണിക്കുന്ന ഒരാളെയാണ് ഞാൻ തേടുന്നത്.
കാരണം ഒടുവിൽ
നമ്മൾ പ്രണയിക്കുന്നത്
നമുക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൊടുക്കുന്ന ഒരാളെ അല്ല.
നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരിക്കാൻ
വീണ്ടും വീണ്ടും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഒരാളെയാണ്.
വിലകൂടിയ ഒരു സമ്മാനത്തിനും
നിന്റെ കൂടെ ചെലവഴിക്കുന്ന ഒരു മണിക്കൂറിനും ഇടയിൽ
എനിക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വന്നാൽ—
ഞാൻ ആ ഒരു മണിക്കൂർ തിരഞ്ഞെടുക്കും.
കാരണം സമ്മാനങ്ങൾ പഴകും.
വസ്തുക്കൾ നഷ്ടപ്പെടും.
പക്ഷേ, ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിച്ച സമയം
നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ
ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചമായി
എന്നും കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
സ്നേഹം എന്നത്
എനിക്ക് എന്ത് തന്നു എന്നതല്ല.
എനിക്കായി നീ എത്ര നേരം
നിന്റെ ലോകം നിർത്തിവെച്ചു എന്നതാണ്.