14/12/2017
నిన్న మునిమాపు వేళ
మా ఊరి ఏటిగట్టుకి వెళ్ళాను..
సెలయేటి అలల నవ్వులమీద ఎగురుతూ ఆటలాడే చంద్ర కిరణంలాగా,
లేత చిగురాకు బధ్ధకపు విరుపులో పడి మెలితిరిగే
తొలి సూర్య కిరణంలాగా,
ఒక్కోసారి చల్లగా, మరో సారి వెచ్చగా
చక్కిలిగింతలు పెడుతూ నన్ను తాకిపోతూ ఉండింది చల్లటి గాలి.
నింగి బుగ్గన సొట్టలా మొదలై,
అనంతంగా విస్తరించే
వెలుగు దరహాసం లాంటి తన చిరునవ్వు గుర్తుకు వచ్చింది
సన్న జాజితీగల్ని
మృదువుగా మీటే గాలి కొనగోళ్ళ స్పర్శలాంటి తన స్పర్శ గుర్తుకు వచ్చింది ఆ క్షణాన.
ఇంతలో నన్నెవరో గుసగుసగా పిలిచిన భావన. చాలా దగ్గరగావచ్చిపిలిచినట్టు,
రెప రెపలాడుతున్న హృదయంతో తలెత్తి చూసాను...
ఎవరూ కనిపించలేదుగానీ
చెంపల్లో తామరలు విచ్చుకుని రాలిపడేటప్పుడు వచ్చే ఒక విధమైన కెంపుల మెరుపుల మధ్యన తన జ్ఞాపకం కనిపించింది.
మళ్లీ నేనొచ్చేవరకూ నీకంట్లోనే నిలిచిపోయిన నారూపాన్ని అలాగే ఉంచుకో అని చెప్పినట్లుగా అనిపించింది.
ఎక్కడెక్కడి పూల
పరిమళాలనో పట్టుకొచ్చిన గాలి నన్ను సాంత్వన
పరచాలని చూసింది.
కానీ,
తన కుడి
చెవి పక్కన చెంపలమీదుగా జారి ఒంపు తిరిగి మెల మెల్లగా కదిలే తన ముంగురుల అందం గుర్తుకువచ్చి నా మనసు చిన్నగా వణికింది...
మౌనం నిండిన వెన్నెల ఆకాశాన్ని చూసుకుంటూ ఒక్కడినే అలా ఉండిపోయాను....
హరీష్ S.V 9676512349
నన్ను పూరించమని చెప్పి
తానొదిలి వెళ్లిన ఖాళీల్లోఇవన్నీ నేను
రాసుకున్న వాఖ్యాలు...
