03/10/2026
രാധ,കൃഷ്ണനിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.....
വൃന്ദാവനത്തിന്റെ വൽസലയായ രാധയും ഗോപാലനായ കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം കേവലം ലൗകികമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല. അത് രണ്ട് ശരീരങ്ങളിൽ വസിച്ച ഒരേയൊരു ആത്മാവിന്റെ പ്രയാണമായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലം എല്ലാറ്റിനെയും മാറ്റിയെഴുതുമെന്നതുപോലെ, ഒരുനാൾ ആ വലിയ വിരഹത്തിന്റെ നാളുകൾ എത്തി. ധർമ്മസംസ്ഥാപനത്തിനായി കൃഷ്ണൻ വൃന്ദാവനം വിട്ട് മഥുരയിലേക്കും പിന്നീട് ദ്വാരകയിലേക്കും യാത്രയായി. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു പോയി. കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയുടെ രാജാവായി മാറിയെങ്കിലും, വൃന്ദാവനത്തിൽ രാധ തന്റെ ഓർമ്മകളിലും കൃഷ്ണഭക്തിയിലും മാത്രം ജീവിച്ചു. കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ രാധ തന്റെ വാർദ്ധക്യത്തിലേക്ക് കടന്നു.....
ശരീരം തളർന്നുവെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനോടുള്ള പ്രണയത്തിന് ഒരു കുറവും വന്നിരുന്നില്ല. തന്റെ ഭൗതിക ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ പ്രാണനാഥനായ കൃഷ്ണനെ ഒരിക്കൽക്കൂടി നേരിൽ കാണണമെന്നും, കൃഷ്ണൻ്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഈ ശരീരം വെടിയണമെന്നും രാധ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെ, തനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ട വൃന്ദാവനത്തിലെ ഓർമ്മകളോട് വിടപറഞ്ഞ് അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് ദ്വാരകയ്ക്ക് സമീപമുള്ള പ്രഭാസ് മേഖലയിലേക്ക് അതായത് ഗുജറാത്തിലെ സോമനാഥ ക്ഷേത്ര പരിസരത്തേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു....
ദ്വാരകയുടെ രാജാവായ കൃഷ്ണനാകട്ടെ, തന്റെ പ്രാണസഖിയുടെ വരവറിഞ്ഞ് അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവർ വീണ്ടും മുഖാമുഖം നിന്നു. ആ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ വാക്കുകൾക്ക് അതീതമായ ഒരു മൗനമുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ അവളെ വാത്സല്യത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹവും ആ അന്ത്യയാത്രയുടെ ലക്ഷ്യവും അദ്ദേഹം ആ നോട്ടത്തിലൂടെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു
രാധയുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹവും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. രാധയുടെ അന്ത്യം ആസന്നമായിരിക്കുകയാണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, ആ വിധിക്ക് മുന്നിൽ ആ പരമാത്മാവിനും നിശബ്ദനാകേണ്ടി വന്നു.....
ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ രാധ തന്റെ ആ അവസാന ആഗ്രഹം കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "കണ്ണാ, എന്റെ കണ്ണുകൾ അടയുമ്പോൾ നിന്റെ അധരങ്ങളിൽ ആ ഓടക്കുഴൽ നാദം ഉണ്ടാകണം. ആ സംഗീതം കേട്ടുകൊണ്ട് നിന്റെ മാറിൽ തലചായ്ച്ച് ഈ ലോകത്തോട് വിടപറയണം."...
രാധയുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഓടക്കുഴൽ എടുത്തു. അദ്ദേഹം മീട്ടാൻ തുടങ്ങിയ ആ രാഗങ്ങളിൽ മുഴുവൻ വിരഹത്തിന്റെയും നിത്യപ്രണയത്തിന്റെയും വേദന അലയടിച്ചു. ആ മാന്ത്രിക ഓടക്കുഴൽ നാദം പ്രഭാസ് മേഖലയിലാകെ മുഴങ്ങി. ആ മനോഹരമായ സംഗീതം കേട്ടുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ രാധ തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ നിമിഷത്തിൽ രാധയുടെ ആത്മാവ് ഭൗതിക ശരീരത്തോട് വിടപറഞ്ഞ് കൃഷ്ണനിൽ പൂർണ്ണമായി ലയിച്ചു ചേർന്നു.
തന്റെ പ്രാണസഖി തന്നെവിട്ട് പിരിഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തിൽ, കൃഷ്ണന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ടായ അതിയായ ദുഃഖവും ഏകാന്തതയും വാക്കുകൾക്കതീതമായിരുന്നു. ആ വേദന താങ്ങാനാവാതെ അദ്ദേഹം തന്റെ കൈയിലിരുന്ന ഓടക്കുഴൽ ശക്തിയായി നിലത്തടിച്ച് രണ്ടായി ഒടിച്ചു. ആ നിമിഷത്തിനുശേഷം തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കൃഷ്ണൻ ഒരിക്കൽപോലും ഓടക്കുഴൽ തൊട്ടിട്ടില്ല...
രാധയുടെ വേർപാടുണ്ടാക്കിയ തീരാത്ത ദുഃഖത്തിലും, യാദവകുലത്തിന്റെ നേതാവെന്ന നിലയിലും ദ്വാരകയുടെ രാജാവെന്ന നിലയിലും തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ തുടർന്നു ചെയ്തുപോന്നു. സമൂഹത്തിലെ അർഹതപ്പെട്ടവർക്ക് നീതി ലഭ്യമാക്കാനും രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും അദ്ദേഹം പ്രയത്നിച്ചു. മഹാഭാരത യുദ്ധാനന്തരമുള്ള ശാന്തമായ ഭരണകാലഘട്ടമായിരുന്നു അത്.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയപ്പോൾ, മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിന് ശേഷം കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് ഗാന്ധാരി നൽകിയ ആ ശാപത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ യാദവവംശത്തിൽ പ്രകടമായിത്തുടങ്ങി. തന്റെ നൂറു മക്കളും നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിൽ ഗാന്ധാരി കൃഷ്ണനെ ശപിച്ചിരുന്നു.
കൗരവ പുത്രന്മാർ പരസ്പരം തല്ലിപ്പിരിഞ്ഞു നശിച്ചതുപോലെ, കൃഷ്ണന്റെ യാദവകുലവും പരസ്പരം പോരടിച്ച് നശിച്ചുപോകുമെന്ന്. ആ ശാപഫലം പോലെ യാദവർക്കിടയിൽ അഹങ്കാരവും അശ്രദ്ധയും വളർന്നു. ഒരു ദിവസം അവർ പ്രഭാസ് തീരത്ത് വെച്ച് മദ്യലഹരിയിൽ പരസ്പരം കലഹിക്കുകയും, കയ്യിൽ കിട്ടിയ ആയുധങ്ങളെടുത്ത് സ്വന്തം വംശത്തെത്തന്നെ പരസ്പരം വെട്ടിപ്പിടിച്ച് നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുമ്പിൽ സ്വന്തം കുടുംബവും വംശവും പൂർണ്ണമായി നശിക്കുന്നത് കണ്ടുനിന്ന കൃഷ്ണന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ ബലരാമൻ അതുകണ്ട് മനംനൊന്തു. ആ കാഴ്ചയുടെ വേദന താങ്ങാനാവാതെ അദ്ദേഹം സമുദ്രതീരത്തിരുന്ന് യോഗാസനത്തിലൂടെ തന്റെ ഭൗതിക ശരീരം വെടിഞ്ഞ് വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങി....
പ്രിയപ്പെട്ടവരെല്ലാം വിട്ടുപിരിഞ്ഞതും, യാദവവംശം മുഴുവൻ ഒടുങ്ങിയതും കണ്ട് കൃഷ്ണൻ പൂർണ്ണമായും ഏകാകിയായി മാറി. അദ്ദേഹം തന്റെ ബാക്കി ജീവിതം പ്രഭാസ് മേഖലയിലെ ഒരു വനത്തിലൂടെയുള്ള യാത്രയ്ക്കായി മാറ്റിവെച്ചു. ഒരു ദിവസം, ആ വനത്തിലെ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ തണലിൽ അദ്ദേഹം ശാന്തമായി ധ്യാനനിരതനായി വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയത്ത്, പൂർവ്വജന്മത്തിലെ ഒരു കർമ്മഫലത്തിന്റെ ബാക്കിയെന്നോണം. ത്രേതായുഗത്തിൽ രാമനായിരുന്നപ്പോൾ ബാലിക്ക് നൽകിയ വാക്കിന്റെ ഫലമായി ജര എന്ന വേടൻ ദൂരെ നിന്ന് കാട്ടുപന്നിയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച്
എയ്ത ഒരു അമ്പ് കൃഷ്ണന്റെ കാലിൽ വന്നു തറച്ചു...
ആ അമ്പേറ്റ നിമിഷം, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭൗതികമായ അവതാര ലീലകൾ ഭൂമിയിൽ പൂർത്തിയാക്കിക്കഴിഞ്ഞതായി മനസ്സിലാക്കി. യാതൊരുവിധ പരാതികളുമില്ലാതെ അദ്ദേഹം തന്റെ യഥാർത്ഥ ദിവ്യരൂപത്തിലേക്ക് മാറി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ സ്നേഹിച്ച ആ ഭഗവാന്റെ മടക്കത്തോടെ ഭൂമിയിലെ ദ്വാപരയുഗം അവസാനിക്കുകയുംസങ്കടങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും നിറഞ്ഞ കലിയുഗം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
Sree Guruvayoorappan
സിന്ധു രാജീവ്
