30/08/2026
Dumating ako sa punto na hindi ko na alam kung saan ako kukuha ng pambayad.
Lumalaki ang utang ko.
May mga taong naniningil.
May mga tawag at mensaheng ayaw ko nang buksan dahil alam kong pera na naman ang pag-uusapan.
Sa bawat paggising ko, utang ang unang pumapasok sa isip ko.
Sa bawat gabi, utang din ang huling iniisip ko.
Umabot ako sa puntong sinabi ko:
“Lord, hindi ko na alam kung paano ko ito matatapos.”
Akala ko kailangan kong ayusin ang lahat gamit ang sarili kong lakas.
Kaya nagtrabaho ako nang sobra.
Nangutang ulit para pambayad sa ibang utang.
Gumawa ng mga desisyong hindi naging maganda.
At lalo lang akong nabaon.
Hanggang sa napagod na talaga ako.
Isang araw, lumuhod ako at sinabi ko:
“Lord Jesus, patawarin Mo ako. Nagkamali ako. Hindi ko na kayang dalhin lahat. Hindi ko hinihingi na bigla Mong mawala ang utang ko. Hinihingi ko lang na samahan Mo ako at bigyan Mo ako ng wisdom kung paano ko ito haharapin.”
Doon nagsimula ang pagbabago.
Hindi biglang nawala ang utang.
Pero nagbago ako.
Natuto akong gumawa ng budget.
Tumigil ako sa mga bagay na lalo lang nagpapabaon sa akin.
Hinarap ko ang mga pinagkakautangan ko.
Humingi ako ng tawad kung saan kailangan.
At natutunan kong maging responsable sa bawat perang pumapasok sa kamay ko.
Kasabay ng panalangin, kumilos ako.
Humingi ako kay Lord ng opportunity.
At unti-unti, may mga pagkakataong dumating.
Hindi lahat malaki.
May mga maliit na opportunity na dati ay hindi ko pinapansin.
Pero pinagpasalamat ko.
Pinag-ipunan ko.
Ginamit ko nang maayos.
At bawat buwan, kahit kaunti, may nababayaran ako.
May mga pagkakataong gusto ko nang sumuko dahil parang ang bagal ng progress.
Pero paulit-ulit kong pinapaalala sa sarili ko:
“Hindi pa tapos ang Diyos sa buhay ko.”
Lumipas ang mga buwan.
Unti-unting lumiit ang utang.
Hanggang sa dumating ang araw na hawak ko na ang huling resibo.
Bayad na.
Tahimik lang akong umiyak.
Hindi dahil bigla akong yumaman.
Kundi dahil naalala ko kung gaano ako kalubog noon.
At nasabi ko:
“Lord Jesus, hindi ko alam kung paano ko ito malalampasan kung wala Ka.”
Natutunan ko na ang pananampalataya ay hindi nangangahulugang uupo ka lang at hihintaying gumawa ng himala ang Diyos.
Manalangin ka. Magtiwala ka. Pero gawin mo rin ang bahagi mo.
Minsan ang sagot ni Lord ay hindi instant miracle.
Minsan ang sagot ay wisdom.
Discipline.
Opportunity.
Tamang tao.
Bagong trabaho.
Bagong paraan ng pagkita.
At lakas para magpatuloy kahit mabagal.
Kaya kung ikaw ngayon ay sobrang lubog sa utang,
huwag mong isipin na katapusan na ng buhay mo.
Lumapit ka kay Jesus.
Aminin mo ang mga pagkakamali mo.
Humingi ka ng wisdom.
Gumawa ka ng plano.
Huwag nang dagdagan ang maling desisyon.
At gawin mo ang kaya mong gawin araw-araw.
Hindi ko ipinapangako na magiging madali.
Pero gusto kong ipaalala sa’yo:
May pag-asa pa.
At habang ginagawa mo ang parte mo,
magtiwala kang hindi ka nag-iisa.
Dahil minsan, ang pinakamalaking himala ay hindi yung biglang nabayaran ang lahat.
Ang pinakamalaking himala ay yung taong dating desperado at walang direksyon, unti-unting binago ni Lord hanggang matutong bumangon, maging responsable, at muling magkaroon ng pag-asa.
“Lord Jesus, kahit malaki ang utang ko, hindi mas malaki ang problema ko kaysa sa Diyos na pinagtitiwalaan ko.”