10/04/2026
ღვთისმშობლის დატირება:
გალობა 1
მოკუჱთილი ჰკუჱთს , მეწამულსა და , ღელუათა მზრდელი ზღჳსა განჴმების სიღრმე , იგი უჭურუჱლისათვის სავალ , და ჭურვილისა საფლავქმნილი , ხოლო გალობა საღმრთო იღაღადებოდენ, დიდებულ არს დიდებით , ქრისტე ღმერთი ჩვენი ცხოველი .
დაბადებულთა , შენთა ცხოვრება , ინებე მაცხოვარო ჩუჱნო ამისთვისცა , დამოეკიდე ჯვარსა და სამჰჭუალითა , დაემჰსჭუალე ხოლო უხრწნელი , დედა შენი მგლოვარე , გულითა შემწუარი მეუფეო , ჰხედვიდა ნაკადულსა სისხლთა შენთასა .
თავი რა საღმრთო , მიიდრიკე შენ , და ძილი ცხოველსმყოფელი ბუნებისა , ჩუჱნისა მიიძინე ძელსა ზედა , მაცხოვარო ჩემო ყოველნი , არსნი შერყეულ იქმნნეს , ჰსძრწოდეს ანგელოსნი , გიხილეს რა , ხორცითა ვნებად ზეცისა ძალთა .
მყის მიისწრაფა , მშობელმან შენმან , ფარულად მოწაფისა შენისა იოსებისა და , საიდუმლოდ გოდებით ევედრებოდა , რაჲთა უხრწნელი გუამი შენი , მოწლედ გამოითხოვოს , მსაჯულისა მისგან , სიცრუვისა , პილატე , ყოვლად განვრდომილისა .
მეც მადლი ესე , უცხოებასა , და უღონოებასა შინა ჰშთავრდომილსა , და დევნილსა უსამართლოთა მიერ , და მეცნიერთა დამეგობართა ყოვლად დატევებულსა , და ერთისა თანა , მოწაფისა , ჵ იოსებ გლოვით მოწყლულსა .
მისლუად შეჰკადრე , პილატეს მიმართ , და ნუ ორგულებ გამოთხოვად უხრწნელსა , გუამსა ქრისტეს მაცხოვრისასა , და გარდამოჴსენ ძელისაგან , და დაჰსდევ საფლავსა შინა , რათა არა კუალად , უგმირონ მას , უწყალოთა გუჱრდსა ლახურითა .
გალობა 3
შენ დამკიდებელი წყალთა ზედა ქუჱყანისა , გიხილეს რა შექმნილთა, დამოკიდებული თხემისა ადგილსა , მრავლისა მიერ განცჳფრებისა , შეირყეოდეს და გიგალობდეს , არა ვინ არს წმიდა შენსა გარეშე , არცა მართალ უფალო თვინიერ შენსა .
ვერვინ მკადრე არს გამოთხოვად ჴორცთა , უხრწნელთა მოძღურისათა , აჰა ძელსა დამოკიდებულ არს , მკუდარი შიშუჱლი დატევებული , და ყუჱდრებათა ზედა დასხმული , არა ვისგან შეწყალებულ არს , უფროსღა განიგმირა ლახურითა .
უარ ჰყო პირველად პეტრე და დაუტევეს, მოძღუარი ყოველთავე, გელმოდენ ჩემთჳის კეთილ სახეო , და გამოთხოვით გარდამოჰჴსენ შენ , ჴორცი მეუფისა ჩუჱნისა , რათა მარტოებით ვჰსტიროდე შჳილსა , საყუარელსა დედა შეყუარებული .
გხედჳდა რა გლოვად მშობელსა შენსა , იოსებ მეუფეო , და ესმოდეს სიტყუანი მისნი , სალმობიერად თანა ლმობითა , გლოვად აღიძრა და მიისწრაფა , რათა ღირსებით გამოითხოვნეს , ჴორცნი შენნი ყოვლად უხრწნელნი .
წამის ყოფასა შენსა ერჩდა და მიანიჭნა , ჴორცნი შენნი საღმრთონი , პილატე და გარდამოჰჴსნა ძელით , იოსებ ნიკოდიმოსის თანა , და მიაწჳნა მიწასა ზედა , ქუჱყანა ჰსძრწოდა და საფლავთაგან , მკუდართა მოსცემდა მოსწრაფებით .
გალობა 4
ჯვარსა ზედა რა საღმრთოსა, წარმოცალიერება შენი წინათ იხილა, ამბაკომ ღაღად ჰყო შიშით , განჰსჭერ სახიერ , შენ ძლიერთა სიმტკიცე მზიარებელმან, ჯოჯოხეთისა შინათამან , ვითარცა ღმერთმან ყოვლად ძლიერმან.
შეგიტკბო შენ უბიწომან , და ამბორს უყოფდა წყლულებასა , უხრწნელთა ჴორცთა შენთასა , და გეტყოდა შენ , შენთანა მოვკუდები რამეთუ ვერ ვიტჳრთავ , ხილუად შჳილო ნაკადულსა მაგას , ყოვლად უბიწოთა სისხლთა შენთასა .
მოეხჳა მუხლთა შენთა , მშობელი შენი ქრისტე მეუფეო , გოდებით ამბორსუყოფდა , ჴელთა და გუჱრდსა , და შეიტკბობდა შენგან დამომწთოლუარესა , სისხლსა და საცხებელ თჳისსა ჰყოფდა , მიმოდათესვითა გონიერითა .
უჴმოთა ბაგეთა შენთა , ზედა დაგხჰსნა ბაგენი თვისნი , ტირილით ქრისტე მაცხოვარ , მშობელმან შენმან , ოდესმე ქუჱყანასა ზედა მავალსა , მეტყუჱლსა ცხოველსა ღმერთო ჩემო , ვითარცა კაცსა და ღმერთსა ჩემსა .
ძღუჱნი მოიღეს შენდამი , მეუფეო და ძრწოლით თაყუანისგცეს , ჩჩჳლსა ვითარცა რა ღმერთსა, სპარსთა მეფეთა , ხოლო აწ საფლავისა სუნნელი , მოუხუამნნ ნიკოდიმოსს ვითარცა მკუდრისა , ვითარ შეგმურო შენ ღმერთო ჩემო .
გალობა 5
შენდა აღჳმსთობ , მოწყალებისათვის , დაცემულისა მის , დაცალიერებულისა , და ვნებათამდე , უვნებელად ჰშთამოსრულისა , სიტყუაო ღუთისაო მომეც , მე შჳდობა კაცთმოყუარე .
ვერ თავსვიდებ მე , უხმოებასა შენსა, რომელსა გაწოებდ , ჩჩჳლებრ წიაღთა ტჳრთულსა , უკუეთუ ჰშთახუალ , ჯოჯოხეთს ადამის მიმართ , ჰშთამოგყუჱ მეცა და ევას , მიუთხრნე საიდუმლონი .
ვითარ ვიტჳრთო , ტკივილი , ნაწლევთა , შჳილო ვხედავ რა , თუალთა შენთა ძელსა ზედა , მირულებულთა , რომელთა პირველ ვხედევდი , შუჱნიერთა სიკეთითა , თუალიერ-მოყოფელთა ბრმათასა .
თანა შთამოგყუჱ , ჯოჯოხეთსაცა შინა , ხილუად დიდებისა , შენისა ჵ ძეო ჩემო , რამეთუ აქა ვერ თავსვიდებ უსულოთა , ასოთა შენთა უძრავთა , და წყლულთა ამბორისყოფად .
გალობა 6
დაცულ იქმნა გარნა არა დაშთა , მჴეცისა მკერდსა იონა , რამეთუ სახედ შენისა , ვნებისა და დაფლჳსა , ვითარცა სასძლოთ აღმოჰჴდა , ვეშაპით და უღაღადებდა იგი , მჴედართა მათ მცუჱლნო , ამაონო ცრუნო , წყალობა თქუჱნი დაუტევეთ თქუჱნ დღეს .
მაცხოვარი , ვითარ უარჰყავ შენ , ჵ პეტრე აღსარებულ : შენ მიერ ქრისტედ ძედ ღმრთისა , ცხოველისა და ესრეთ , დაუტევე ჯუარცმული , ძელსა ზედა უსულო და უსახური , არცაღათუ დაფლუა , მისი ისწრაფე შენ , უბიწო დედა გოდებით ჰღაღადებდა .
მოუწოდდა , მენელსაცხებლეთა , სიტყუაჲ უხრწნელი დედა , მდით ჵ მეგობარნო , და ჰსტიროდეთ მოძღურისა , ჴორცთა მრავალ-გუჱმულთა , მოვედით ჰხედევდით პირსა უჴმოსა, ბაგეთა და თუალთა , უძრავთა რომელთა , ჴელითა ჴელითა უპყრიეს ყოველი სული .
მეც მე სიტყუა , ტკბილთა ბაგეთაგან სიტყუაო , ტირილით ჰჴმობდა უბიწო , ვერ ვიტჳრთავ მე უსულოდ დადებასა , შენსა საფლავსა შინა ძეო ჩემო მკუდართა აღმადგინებელო , მოიხილე ტკბილო , ვითარ ესე განვლო , მახჳლმან შენმან მგზებარე გული ჩემი .
მოისწრაფეთ , ძალთა ზეცისათა , იხილეთ ჴორცნი ქრისტესნი , მეგობართა და მეცნიერთა , და თავთა მოწაფეთა , მიერ დატევებული , აჰა მხოლო ვგოდებ შჳლსა მოკლულსა , ჩემთანა მოწაფით , მკერდსა მიყრდნობილი , საყუარელით განგმერილი გულითა .
კონდაკი
რომელი ჩუჱნთჳს ჯუარსეცუა , მოვედით ერნო უგალობდეთ მას , იხილა იგი მარიამ ჯვარსა ზედა და ჰსთქუა , დაღაცათუ ჯვარსა ზედა გიხილე, შენ ხარ ძე ჩემი და ღმერთი ჩემი, ყოვლად ძლიერი კაცთმოყუარე და მაცხოვარი .
იკოსი
თჳისსა მას კრავსა რა , მიხედჳდა ტარიგი , დაკლუად მიყუანებულსა , შეუდგა მარიამ მგლოვარე სხუათა მათ თანა დედათა ამათ მჴმობი , სადა წარხუალ შვილო ? რაჲსათჳს სრულ ჰყოფ მალიადსა სერობასა , ანუ სხუა ქორწილი იქმნების კანას , და მუნ მჰსწრაფლობ აწ , რაჲთა წყლისაგან ღჳნო წდეულ ჰყო მათთჳს ? თანა მოგყჱ შჳლო , და თანა დავადგრე , მეც მე სიტყუაჲ სიტყუაო ნუ დუმილითა თანაწარმჴდები , რომელმან უბიწოდ მცევდ , ძეო და ღმერთო ჩემო .
გალობა 7
ჵ სასწაული , საჴმილსა შინა გამომჴსნელი , ღირსთა ყრმათა ალისაგან , სამარესა მკუდრად , უსულოდ დაიდების , მაცხოვრად ჩუჱნდა , რომელსა უღაღადებთ , ღმერთო მჴსნელო ჩუჱნო კურთხეულ ხარ შენ .
ზეცით გარდამო , ანგელოსნი განკჳრვებულნი ჭჳირვობით ჰხედჳდეს შჳლსა , მკუდარსა წიაღთა , შინა მშობელისათა , ძრწოლით ხილულსა , მათგან წიაღთა შინა , მამისათა მკუდართა ცხოველსმყოფელსა .
მჰსწრაფლ მორბიოდეს , ყოველნი ანგელოსთა წესნი , ხილუად დედისა მკლავითა , შეცულსა ძესა, უსულოდ მდებარესა , და კუალად იქცეს , მიერ შეძრწუნებულნი , სალმობიერისა მისთჳს სახილავისა .
საიდუმლოსა , შობისასა მომრთმელსა მისდა , ქალწულმან ჰრქუა მეუფეო , ჵ მე გაბრიილ , სადა არს გიხაროდენ ! სადა ხარება , სადა კურთხეულ არსი ! ნათელი საშოსა დამიშრტა ჯვარსა ზედა .
რასა ვჰსტიროდე , ყურიმლის ცემასა შოლტითურთ , და ნერწყუასა ბასრობითურთ , ანუ ჯუარცმასა , შენსა ქრისტე ნავღლითურთ, ანუ ლახუარსა , აწ ვითარ მიგაწჳნო , საფლავსა ვითარცა მკუდარი ჵ ძეო ჩემო .
გალობა 8
განჰკრთი გამცჳფრებით ცაო და , შეირყიენით მიწისა საფუძუჱლნი ,
რამეთუ , შეერაცხების მკუდართა , მყოფი მაღალთა შინა , და კნინსა საფლავსა ესტუმრების , ყრმანი აკურთხევდით მას, მღუდელნი უგალობდით მას , ერნი უფროისად , ამაღლებდით მას უკუნისამდე .
ვითარ ერმან უსჯულომან , შჳლო ჩემო ტკბილო , შიშუჱლი ძელსა ზედა , უწყალოდ , გიხილეს და მჴეცებრივ , მიგხედნეს მძჳნუარებით , და განჰგმირეს საღმრთო გუჱრდი შენი , ვითარ არა დაიხსნნეს , არსნი და შეირყივნეს არამედ ჴელმან , შენმან დაიცუნა ყოველნი სიტყუაო .
განჰცვიფრდინ ცა და ქუეყანა , და შარავანდედნი დაიფარენ მზისთუალო , რამეთუ , ძელსა ზედა დაჰხდა დღეს, რომელმან საშოთ ჩემით აღმოსლუა სათნო იყო ვითარცა უწყის , არამედ აღდგინება , ჰნებავს პირველ მომწყდრისა , ვერ თავს ვიდებ მე ტკივილთა სალმობისათა .
ჰოი ძეო და ღმერთო ჩემო , ვითარმე დავჰფარნე , ბნელსა საფლავსა შინა , საფლავთა , ცალიერ მქმნელნი ხორცნი ? ანუ ვითარ მივიქცე , ცალიერი ხელითა ვერ თავს ვიდებ , შენგან განყენებასა , ძეო ჩემო ! არამედ , შენთანა მოვჰკუდე , თანა შთამოსლუად ჯოჯოხეთს .
ჰე თუმცა მესმა ხმა შენი , ჰოი ტკბილო იესუ , ჰხმობდა უბიწო დედა , და შეჰძრნე , ბაგენი შუეინიერნი , და თუალნი ბრწყინუალნი , ყოვლითურთ შემკულნი სიკეთითა ! ჰე თუმცა აღდგომილი , გიხილე ძეო ჩემო , და აღვივსე მე , ცრემლთა წილ სიხარულითა !
გალობა 9
ნუ მტირ მე დედაო მხილუეილი , საფლავსა შინა ძისა , რომელი მუცლად მიღე , თვინიერ თესლისა , რამეთუ აღუსდგე და ვიდიდო მე ღუთაებრ და მაღალ ვჰყუნე დიდებით სარწმუნოდ და სურვილით , დაუცხრომელად შენნი მგალობელნი .
სახუევეილთა წილ სიდონნი , გმოსიან ჰოი ძეო ჩემო , ბაგისა წილ საფლავსა ბნელსა მივაწვინეს შენ , ჰოი ნათელო ჩემო, სძისა წილ ვასხურებ ცრემლთა, უხრწნელთა მაგათ ბაგეთა და ცხოველთა მათ სიტყუათა შენთა წილ მკუდარსა გეზრახები .
ნუ მტირ მე დედაო ჩემო მკუდარებრ საფლავსა შინა , რომელსა ღუთაებრ მხედევდ სახუეველთავე შინა , მოგუთა მიერ სპარსთა თაყუანის საცემელად , ანგელოსთა გესმა მაღალგა ზე დიდება , რამეთუ აღდგომილი , პირვეილვე გეჩვენო შენ .
წარხუეიდ შვილო ჯოჯოხეთად და ღუთაებრ აღადგინე ადამიანთაგანნი იგი- თვით მის ადამისთანა განხრწნად მიცემულნი , ხოლო
მე დედობრივ ვჰსჯდე აწ , სხურებად ცრემლთა კარსა საფლავისასა გოდებით და ვჰსტიროდე, ვიდრემდის აღჰსდგე შენ .
ჰოი სანატრელო დედაო ნურღარა საფლავისა ბჭეთა ასხურებ ცრემლთა , სიმწარით და გოდებით , რამეთუ აწ აღუდგე და ვიდიდო , და გრქუა ძნობით გიხაროდენ , და გამოუთქმელად რა მხიარულ გყო , ავმაღლდე ზეცადვე მამისა
