23/05/2026
იოანეს სახარება 17: 1-13
იოანეს სახარება 17:1 ასე რომ იუბნა იესომ, ზეცად აღაპყრო თვალი და თქვა: მამაო, მოვიდა ჟამი: განადიდე შენი ძე, რათა ძემაც განგადიდოს შენ.
17:2 რადგანაც მიეცი ხელმწიფება ყველა ხორციელზე, რათა ყველაფერს, რაც მიეცი, საუკუნო სიცოცხლე მისცეს.
17:3 საუკუნო სიცოცხლე კი ის არის, რომ გიცნობდნენ შენ, ერთადერთ ჭეშმარიტ ღმერთს, და იმას, ვინც შენ მოავლინე - იესო ქრისტეს.
განმარტება:
მას შემდეგ, რაც უფალმა უთხრა (გამოუცხადა) მოწაფეებს, რომ მათ სატანჯველები ელოდათ, იქვე ანუგეშა ისინი და ასწავლა მათ ლოცვა, და ასევე, მათთან ერთად – ჩვენც გვასწავლა ლოცვა, რათა ყოველ განსაცდელში (გასაჭირში) დავტოვოთ (მივატოვოთ) ყველა საქმე და ვილოცოთ ქრისტეს წინაშე, რამეთუ თვით მაცხოვარმა, მოიდრიკა მუხლნი და ილოცა (მათე, თ. 26, 39), როცა მას თვითონ ენება ეს. ქრისტე უფალი მარტო იმისთვის კი არ მოვიდა, რომ თავისი თავი ქვეყნიერებისთვის გამოეცხადებინა, არამედ იმისთვისაც, რომ გვასწავლოს ქრისტიანული სათნოებები.
იმისთვის, რომ გვიჩვენოს, რომ ტანჯვაზე საკუთარი ნებით მიდის, ამბობს: „მამაო, მოვიდა ჟამი“. ქრისტე ღმერთი თავის ჯვარცმას უწოდებს დიდებას, არა მარტო თავის დიდებას, არამედ – თავისი მამის დიდებასაც!
უფლის ჯვარცმამდე თვით იუდეველებიც (ებრაელებიც) კი არ იცნობდნენ, ხოლო ჯვარცმის შემდეგ კი – მთელმა ქვეყანამ (ადამიანებმა) ირწმუნა იესო!
უფალი გვაჩვენებს, თუ რაში მდგომარეობს მამამისი (მამა-ღმერთის) და ქრისტეს დიდება: ე. ი. ღმერთის დიდება იმაშია, რომ ყოველმა ადამიანმა ირწმუნოს ღმერთი და მიიღოს სულიერი მადლი (ე. ი. მადლმოსილი გახდეს ყველა ადამიანი).
უფალს სურდა, რომ თავისი მოციქულები გაეგზავნა წარმართებთან იმისთვის, რომ მათ გაეგოთ, რომ ეს მამის ნება იყო, იესო ეუბნება: ყოველ ხორციელზე მე მამაჩემისგან მომეცა ხელმწიფება (ძალაუფლება)
როგორ ავხსნათ გამოთქმა: „ყველა ხორციელზე“? ყველამ ხომ არ ირწმუნა ქრისტე? სამწუხაროდ, ყველამ არა, მაგრამ თვითონ ქრისტე, თავის მხრივ, ცდილობდა ყველა ადამიანს მიეღო მისი ჭეშმარიტი რწმენა; თუ ყველა არ უსმენდა იესოს, ეს მისი ბრალი კი არ იყო, არამედ იმ ადამიანების, ვინც მას არ უსმენდა.
უსმინე, წმ. მახარებელი იოანე (როგორც I პირი), რას ამბობს უფალზე: „ყველაფერი მის მიერ შეიქმნა (იოვ. თ. 1, 3); და: „ხოლო ყველას, ვინც შეიწყნარა (ირწმუნა) იგი, მისცა ხელმწიფება ღმერთის შვილებად წოდებულიყვნენ“ (იოვ. თ. 1, 12). თუ სხვებს ანიჭებს (აძლევს) ასეთ ძალაუფლებას, ნუთუ თვითონ არ გააჩნდა, ნუთუ მამისგან მიიღო?
წერია ქრისტეზე: რათა „მისცეს საუკუნო სიცოცხლე“ ყოველ ხორციელს – ესაა მხოლოდშობილი ძის და ღვთაების ძალაუფლება!
რამეთუ, სიცოცხლის მიცემა და მით უმეტეს – მარადიული სიცოცხლისა, შეუძლია (ძალუძს) მარტო – ღმერთს!
იოანეს სახარება 17:4 მე განგადიდე დედამიწაზე; აღვასრულე საქმე, რომელიც მომეცა აღსასრულებლად.
17:5 ახლა კი შენ განმადიდე, მამაო, იმავ დიდებით, შენთან რომ მქონდა ქვეყნის შექმნამდე.
17:6 გამოვუცხადე შენი სახელი ადამიანებს, რომლებიც მომეცა ქვეყნისაგან; შენი იყვნენ და მე მომეცი, და დაიცვეს შენი სიტყვა.
17:7 ახლა შეიცნეს, რომ ყველაფერი, რაც მომეცი, შენგანაა.
17:8 რადგანაც შენგან მოცემული სიტყვები მათ მივეცი, ხოლო მათ მიიღეს და სცნეს ჭეშმარიტად, რომ შენგან გამოვედი, და ირწმუნეს, რომ შენ მომავლინე.
განმარტება:
გთხოვ, ამ სიტყვებიდან მიხვდი, თუ როგორ განადიდებს მამა ძეს!
ეჭვგარეშეა, ასევე ძეც, ადიდებს – მამას!
„მე, ამბობს იესო ქრისტე, განგადიდე შენ დედამიწაზე“. სამართლიანად ამატებს თავის ნათქვამს: „დედამიწაზე“, რადგანაც
გვერდი 335
ზეცაში იგი იყო განდიდებული და თაყვანისცემული წმინდა ანგელოზთაგან, ხოლო დედამიწაზე კი – მას არ იცნობდნენ; ხოლო როცა ძემ ყველას ამცნო მამის შესახებ, მაშინ იესო ამბობს: მე შენ განგადიდე იმით, რომ შენს შესახებ მთელ დედამიწაზე დავთესე ღვთისმეცნიერება და რომელი საქმეც შენ მე დამავალე, გავაკეთე.
მხოლოდშობილი ძის განკაცების (ხორციელად შობის) საქმე იყო ჩვენი ბუნების განათლება-კურთხევა, ბოროტი სულის, როგორც ამ ქვეყნის მთავრის, დამხობა, რომელსაც წინ აღმერთებდნენ, ადამიანთა შორის ღვთის შემეცნების დათესვა-გამრავლება.
როგორ გააკეთა მან ეს? ყველაფერი, ამბობს უფალი, რაც უნდა გამეკეთებინა, გავაკეთე.
დიახ, უფალმა ყველაზე დიდი რამ გააკეთა: ჩვენში ჩანერგა სიკეთის ფუძე (ძირი), სძლია ეშმაკს და ჩვენთვის თავისი საკუთარი სიცოცხლე სასიკვდილოდ გაწირა, ხოლო აქედან კი შეძლების მიხედვით ღმერთის შემეცნების კეთილი ნაყოფი გამოვა (გამოისხამს).
„ახლა კი შენ განმადიდე, მამაო, იმავე დიდებით, რომელიც შენთან მქონდა ქვეყნის შექმნამდე“. ხორციელად ჯერ არ იყო განდიდებული მაცხოვარი, რადგან უხრწნელება ჯერ არ ჰქონდა მიღებული ხორციელად და სამეფო ტახტის თანაზიარი ჯერ არ იყო.
ამიტომაც მამას ეუბნება: „შენ განმადიდე“, რაც იმას ნიშნავს, რომ განმადიდე ჩემი კაცობრივი (ადამიანური, ხორციელი) ბუნებით, რომელიც ამჟამად (ამჯერად, ეხლა) უპატივობაშია, ჩემს ხორცს ჯვარს აცვამენ, და გთხოვ იმ დიდებაში ამიყვანე, რომელიც მე – შენს ძეს და შენს სიტყვას – გამაჩნდა (მქონდა) იქამდე, სანამ ქვეყნიერება შეიქმნებოდა.
ახლა, უფალი ხსნის (განმარტავს) რას ნიშნავს: – მე განვადიდე შენ დედამიწაზე, ე. ი. მე ყველას გავაგებინე შენი სახელი; ანუ მაშინ მხოლოდ იუდეველებმა იცოდნენ ღმერთის შესახებ, თანაც როგორც შემოქმედს, ისე იცნობდნენ, და არა – როგორც მამას; ხოლო ძემ, ქრისტემ, ღმერთი გააცნო ადამიანებს, როგორც – მამა და სიტყვით და საქმით დაამოწმა თავის შესახებ, რომ იგი მამა ღმერთის ერთადერთი, ჭეშმარიტი ძეა!
17:7-8
უფალს სურს 2 აზრის განმტკიცება: 1) რომ იგი, ქრისტე, მამის მოწინააღმდეგე არ არის; 2) რომ მამას სურს, რათა ადამიანებს სწამდეთ მისი ძის. ამიტომ იესო ამბობს: „შენი იყვნენ და მე მომეცი ისინი“. მე არ მივიტაცე ისინი, არამედ შენ ინებე, რათა ისინი ჩემთან მოსულიყვნენ. ამიტომ, მტრობა არ მაქვს, არამედ სიყვარული და ერთი აზრი გაქვს ჩემთან.
„დაიცვეს შენი სიტყვა“, რადგან ჩემი ირწმუნეს და არ დაუჯერეს იუდეველებს. რამეთუ, ვისაც ქრისტესი სწამს, ის იცავს ღმერთის სიტყვას, ე. ი. რჯულს, ანუ საღვთო წერილს; რადგან საღვთო წერილი იუწყება ქრისტეს შესახებ.
„ახლა იცნეს“, ამბობს იესო, „რომ ყველაფერი, რაც მე მომეცი, შენგან არის“, რაც ნიშნავს: ახლა, ჩემი მოწაფეები მიხვდნენ, რომ ყველაფერი, რაც შენ მომეცი, მეკუთვნის მე, როგორც ძეს, და არა ისე, როგორც რაიმე ქმნილებას.
საიდან მიხვდნენ ამას ჩემი მოწაფეები? „რადგან სიტყვები, რომლებიც მომეცი, მათ მივეცი“, ე. ი. მე ყოველთვის ვასწავლიდი მათ იმას, რაც მამაჩემისგან გავიგე, და არა მარტო ამას, არამედ იმასაც ვასწავლიდი, რომ მე მამისგან გამოვედი.
მთელ სახარებაში ნათლად ჩანს ის, რომ იესოს სურს დაამტკიცოს ის ჭეშმარიტება, რომ იგი ასრულებს მამის ნებას და რომ ქრისტე, არაა მამა ღმერთის მოწინააღმდეგე.
იოანეს სახარება 17:9 მათთვის გევედრები; ქვეყნისთვის კი არ გევედრები, არამედ მათთვის, ვინაიდან შენი არიან.
17:10 ყველაფერი ჩემი შენია, შენი კი - ჩემი; და მე ვიდიდე მათში.
17:11 მე უკვე აღარა ვარ ამ ქვეყნად, ისინი კი არიან; ხოლო მე შენთან მოვდივარ, წმიდა მამაო; დაიცავი ისინი შენი სახელით, ვინც მე მომეცი, რათა იყვნენ ჩვენსავით ერთნი.
17:12 როცა მათთან ვიყავი, შენი სახელით ვიცავდი მათ, ვინც მე მომეცი: დავიფარე ისინი და არცერთი არ დამიღუპავს, გარდა დაღუპვის ძისა, რათა აღსრულდეს წერილი.
17:13 ახლა კი შენთან მოვდივარ და ამას ვამბობ ქვეყნად, რათა ჰქონდეთ სრულად ჩემი სიხარული.
განმარტება:
უფალი ქრისტე მამას ევედრება: მე გევედრები მათთვის, ვინაიდან შენი არიან და არ გევედრები ქვეყნიერებისთვის. მე არ გევედრები ბიწიერ (მანკიერ) და ამქვეყნიური ბრძნობით დაკავებული (გატაცებული) ადამიანებისთვის, არამედ მხოლოდ მათთვის, რომლებიც შენ, მამაო, მე მომეცი.
„და ყველაფერი ჩემი შენია, შენი კი – ჩემი“, ეს ნიშნავს მე ეხლა კი არ მივიღე ეს ძალაუფლება, არამედ – მაშინ, როცა ისინი შენი იყვნენ, მაშინ – ჩემიც იყვნენ, რამეთუ ყველაფერი შენი – ჩემია.
და ახლა, როცა ისინი – ჩემები არიან, ასევე – შენნიც არიან, რადგანაც ყველაფერი ჩემი – შენ გეკუთვნის.
„და მე ვიდიდე მათში“, ე. ი. მე მაქვს ძალაუფლება მათზე, მე ვიდიდები მათში, როგორც მეუფე, ვითარცა მეფის ძე, რომელსაც გააჩნია მამის თანასწორი სამეფო და ღირსება.
მაშასადამე, ძე იდიდება იმ ადამიანებში, ვინც ეკუთვნის – მამას, რადგანაც იესოს აქვს იმდენივე ძალაუფლება (ხელმწიფება) ყველაზე, როგორიც აქვს მის მამას, ანუ მამა-ღმერთს!
17:11-12 განმარტება:
რისთვის იმეორებს ხშირად უფალი ამ სიტყვებს: „და მე უკვე აღარა ვარ ქვეყნად“ ან „როცა მათთან ვიყავი ქვეყნად“? სხვა ადგილას იესო პირდება მათ: „მე დავრჩები თქვენში“ (იოვ. თ. 15, 4) ან „მიხილავთ მე“ (იოვ. თ. 16, 17). ეს ორი – ერთმანეთის საწინააღმდეგოა.
მაშ, ვთქვათ ჭეშმარიტად, რომ უფალი ასე ლაპარაკობს მათდა (მოციქულთა) გაგების შესაბამისად. მათთვის, ბუნებრივი იყო, რომ ქრისტესთან განშორების გამო ისინი დამწუხრებულნიყვნენ.
იესო მათ უცხადებს, რომ თავის მოციქულებს იგი აბარებს თავის მამას, მის ყოვლისშემძლე მფარველობას; ხოლო მამამისს ეუბნება: „წმიდა მამაო, დაიცავი ისინი შენი სახელით“. რაში სთხოვს ქრისტე თავის მამას მოციქულთა დაცვას?
„რათა იყვნენ ერთი, როგორც ჩვენ“, რადგან თუ მათ ერთმანეთი უყვარდებათ და მათ შორის არ იქნება განხეთქილება (წინააღმდეგობა), ისინი უძლეველნი იქნებიან და მათ ვერავინ ვერ მოერევა.
და არა მხოლოდ ერთობა ჰქონდეთ, არამედ როგორც ჩვენ გვაქვს ერთი სურვილი და ერთი გონიერება, ასევე მათაც მიმადლე; რამეთუ მათი დაცვა (მფარველობა) იქნება – მათი ერთსულოვნება! მაშასადამე, რათა თავისი მოწაფეები დაამშვიდოს უფალმა, იგი მათ მფარველობას სთხოვს თავის მამას, რომელიც მისთვის, მამა-უფლისთვის, ჩვეულებრივი (უბრალო) საქმეა.
17:13 განმარტება:
უფლის ამ ნათქვამს სწორი გაგება სჭირდება: „ვინც მომეცი, მე დავიფარე“. ალბათ, იესო უანდერძებს მამას, რომ მისი მოციქულები მანაც დაიფაროს, გაუწიოს მისსავით მფარველობა. ამას ყველაფერს მაცხოვარი ამბობს მოწაფეების სანუგეშოდ.
„ამას ვამბობ ქვეყნად“, რათა ჩემი მოწაფეები დამშვიდდნენ, ნუგეში და სიხარული ჰქონდეთ. როგორც მე გავუფრთხილდი და მოვუარე მათ, ასევე, მამაო, შენც გაუფრთხილდი და გაუწიე მფარველობა, მე არავინ არ დამღუპავს.
როგორ, უფალო, არავინ არ დაგიღუპავს, აბა, იუდა რომ დაიღუპა და „ბევრი მოწაფე ჩამოშორდა (ქრისტეს) და აღარ მისდევდნენ მას“ (იოვ. თ. 6, 66)?
მე, ამბობს უფალი, ჩემი მხრიდან, არავინ არ დამიღუპავს, რაც მე მეხებოდა, ყველაფერი შევასრულე (გავაკეთე), რაც ჩემზე იყო დამოკიდებული, ყოველმხრივ ვცდილობდი მის (ჩემი მოვალეობის) შესრულებას. თუ ადამიანები თვითონ, თავისი ნებით ჩამოცილდნენ, მე ამაში ბრალი არ მიმიძღვის.
„რათა აღსრულდეს წერილი“, ე.ი. ყოველი წერილი, რომელიც წერია დაღუპვის ძის შესახებ წინასწარმეტყველება, მაგ ფსალმუნებში - 108,8,68,26 და სხვადასხვა საწინასწარმეტყველო წიგნებში.
