15/01/2018
დედასამშობლო გვიხმობს:
ნუ დავრჩებითო ზეციური საქართველოს გარეშე!
..წმინდა შიო მღვიმელის მღვიმის თავზე, რომელიც წმინდა იოანე ნათლისმცემლის ტაძარს უერთდება, პატარა სარკმელი მოჩანს...
გარდამოცემის თანახმად, წმინდანის გარდაცვალების შემდეგ, წელიწადში ერთხელ, მისი ხსენების დღეს, სარკმელში წმინდა ნეშტის რომელიმე ნაწილი დაბრძანდებოდა ხოლმე. საძმოს ერთ-ერთი წევრი (სასულიერო პირი), კურთხევით, ეხებოდა რა წმინდა ნაწილს, ღვთის მადლით იწყებდა წინასწარმეტყველებას ამავე წელიწადის ამინდის, მოსავლიანობის, ომიანობის, ჟამიანობისა თუ სხვა მოვლენების შესახებ...
წმინდა შიოს თავის ქალა ამ სარკმელში 1915 წელს პირველად და უკანასკნელად დაბრძანებულა და მას შემდეგ, დღემდე, წმინდანის ნაწილები აღარ გამოჩენილა.
ამ წელიწადს სიწმინდის შემხებ ბერს სავალალო მომავალი უწინასწარმეტყველებია, მისი თქმით:
ჩვენი ცოდვების გამო შემცირდებოდა რწმენა და სათნოება;
მოვიდოდნენ კომუნისტები და დაინგრეოდა ეკლესია-მონასტრები;
დახოცავდნენ და გაასახლებდნენ სასულიერო პირებს;
გაცამტვერდებოდა ღვთის სათნო სასულიერო თუ საერო ცხოვრება...
ერთი სიტყვით, მოხდებოდა ის, რაც საქართველოში არასოდეს მომხდარა. მართლაც: თუკი ადრე მტერი გვანგრევდა და ქართული მიწა ჩვენივე მოწამეობრივი სისხლით იპოხებოდა, ამჯერად ჩვენივე ხელით ვანგრიეთ ყველაფერი და ვღვარეთ ძმათა სისხლი; დავისახეთ „დიადი მომავალი“ და საბოლოოდ წავბილწეთ ტრადიციულად უფლის ერთგული ქართული სული... „ერთგულს“ იმიტომ ვამბობ, რომ ჩვენს მოდგმას არც ქრისტემდე და არც მის შემდეგ არ უღალატია ჭეშმარიტი ღმერთისთვის. ერთადერთმა იბერის (პროტოქართულმა) ტომმა თქვა უარი, ბაბილონის გოდლის ღვთისთვის საძაგელ მშენებლობაში მონაწილეობის მიღებაზე, რომელსაც ასე გულმოდგინედ აშენებდა მაშინდელი მსოფლიო. როცა განკაცებულ მაცხოვარს ჯვარზე აკრავდნენ, საქართველოს წარმომადგენლებს ამ შემთხვევაშიც არ მიუღიათ მონაწილეობა სამარცხვინო საქმეში. ღვთის განგებით, მცხეთელმა ებრაელებმა ამ სამსჯავროზე დააგვიანეს და, მადლობა ღმერთს, რომ ქართულა ენაზე არ გაჟღერებულა უმძიმესი სიტყვები: „ჯვარს აცუ ეგე!“.
არ ვიცი, რით გამოგვირჩია უფალმა, მაგრამ ფაქტია, რომ მისი წყალობა და მზრუნველობა არასოდეს მოგვკლებია. წყალობაზე მეტია ის, რომ ერთადერთი ქონება მაცხოვრისა _ მისი ცხოველსმყოფელი კვართი _ მცხეთაშია დასვენებული, რაც საქართველოს ეკლესიის გადარჩენისა და განუყოფლობის გარანტიაა. ღვთისმშობლის წმინდა კვართიც მისივე წილხვედრ მიწაზე ბრძანდება. უფლის თორმეტი მოციქულიდან ორი საქართველოშია დაკრძალული. უნიკალური ფენომენია მეტეხის ხიდზე ერთ დღეში ასი ათასი მოწამის თავგანწირვა, რადგან უაღრესად საგულისხმოა, რომ მათგან ერთიც კი არ აღმოჩნდა ისეთი, ვინც უარს იტყოდა ქრისტეს ერთულებაზე; ასე რომ ყოფილიყო, იმ „ერთს“ მემატიანე უცილობლად ამცნობდა მთელს მსოფლიოს...
მისი უწმინდესობის სიტყვით რომ ვთქვათ, ქართულ მიწას, მუჭით რომ აიღო და ხელი მოუჭირო, სისხლი გამოუვა. მართლაც, ჩვენი მიწა გაპოხილია იმ ქართველების სისხლით, რომელთა ლოცვითაც უკვდავი ქართული გენი საუკუნეების მანძილზე მედგრად მოაბიჯებდა, და დღეს კი, ავად თუ კარგად, მაინც მოლასლასებს.
საკვირველია, როგორ დაიტია ამ მცირერიცხოვანმა ერმა ამდენი მადლი, რომლის სიჭარბესაც, მიუხედავად მუდმივი დევნისა და ჯვარცმისა, ხშირად ისე ამოუხეთქავს სასულიერო თუ საერო ცხოვრებაში, რომ მსოფლიო მნიშვნელობის კვალი დაუტოვებია (რისი პრეცენდენტიც უამრავია)...
ისტორიულ ჭრილში გასახსენებელი და საქმელიც ბევრია, მაგრამ ვის ძალუძს (მით უმეტეს, მე), აღწეროს სრულიად ქართველი ერის ღვაწლი? ასე მგონია, საქართველო უფალს სოფლის იმ სამჭედლოდ შეუქმნია, რომლის გრდემლზეც იმგვარი მარგალიტები გამოიჭედნენ, რომელთა ელვარების სიმრავლე აკაშკაშებს ზეციურ საქართველოს...
სამწუხაროა, რომ დღევანდელი ქართული ყოფიერების განჩხრეკა და განქიქება ამ ექსკურსით აღტყინებულს მიწევს, მაგრამ ნათქვამია: „მოყვარეს პირში უძრახე და მტერს პირს უკანაო“...
და ამიტომ მეც ვიტყვი მცირედს, თუ რა დღეშიც ჩავცვივდით ერთ დროს უფლის ერთგული ხალხი. სამართლიანად ბრძანა წმინდა გიორგი მთაწმინდელმა ბიზანტიის იმპერატორის წინაშე, რომ ჩვენ, ქართველებმა, ოდეს ერთხელ შევიტკბეთ ქრისტიანობა, არ გადავხრილვათ არც მარცხნივ და არც მარჯვნივ; გავიხსენოთ ჩვენი დიდი წინაპრის მიერ თქმული:
„ვინაჲთგან ერთი ღმერთი გჳცნობიეს, არღარა უარ-გჳყოფიეს და არცა ოდეს წვალებისა მიმართ მიდრეკილ არს ნათესავი ჩუენი. და ყოველთა უარის-მყოფელთა და მწვალებელთა შევაჩუენებთ და ვსწყევთ. ამას საფუძველსა ზედა მართლმადიდებლობისასა და მცნებათა ქადაგებათა ზედა წმიდათა მათ მოციქულთასა მტკიცე ვართ“.
ამ გზით მოდიოდა მრავალი თაობა და ამან გადაარჩინა ჩვენი გენი განადგურებას. ოცდაათსაუკუნოვანი სახელმწიფოებრიობის, კულტურისა თუ პოლიტიკური სიბრძნის მქონე ერი დღეს სულიერად ისე გაპარტახდა, რომ იგი, კიდევ ერთხელ მეტეხის ხიდთან მდგომი, არ ვიცი, _ დაადგამს ფეხს სიონის ხატებს თუ ისევ იქართველებს (გული კი სასოებით შემომძახის: ისევ !!!).
კომუნისტების მიერ დათესილ უღმერთოების ნაყოფს დღეს ვიმკით, მოსავალიც შხამიანია და სულის მომწამვლელი... თუმცა ეს მავნე თესლი ვერ გაღვივდებოდა, ნიადაგი რომ არ ყოფილიყო ნოყიერი...
მე-18 საუკუნის მიწურულამდე ქართველებს ებარათ მაცხოვრის საფლავის გასაღები; მტკიცედ ეპყრათ ათონის, იერუსალიმის, სინას მთისა თუ სხვა წმინდა ადგილთა სულიერი სადავეები. თითქმის არც ერთი სულიერი საკითხი არ წყდებოდა ქართველების მონაწილეობისა და, ხშირ შემთხვევაში, გადამწყვეტი, სეფესიტყვის გარეშე. ამ სულიერ ბრწყინვალებას დიდი საფუძველი ჩაუყარა სამხრეთ საქართველოს მაშინდელმა სულიერმა აფეთქებამ და ამ ჭარბი ნათების ქართულმა თუ ევროპულმა ექსპანსიამ, რაც ჩვენთან რენესანსის ეპოქის ნაყოფით, საზღვარგარეთ კი სხვადასხვა სასულიერო ცენტრის დამკიდრებით გამოვლინდა. ერთი სიტყვით, საქართველო ღია, ევროპული ტიპის იერარქიულ სახელმწიფოს წარმოადგენდა, და არა _ ჩაკეტილ, თეოკრატიულ, ბნელით მოცულ ქვეყანას.
რა ხდება დღეს? დღეს რომ თუნდაც უახლესი წარსულის ნებისმიერი ქართველი საფლავიდან წამოაყენო, ერთი წუთითაც არ მოისურვებდა აქ დარჩენას და თავისი ნებით ისევ საფლავს ამჯობინებდა. რატომ? იმიტომ, რომ დღეს საქართველო შეუცნობელია: სულ უფრო ნაკლებად ისმის ქართული სიტყვა დედაქალაქის ქუჩებში, სადაც უამრავი ჯურის უცხო ტომელთან ერთად დააბიჯებს გაუგებარი ჩაცმულობის უიმედოდ დარჩენილი, მოწყენილი, „ევროპისკენ მიმავალი“ ქართველი... საქართველოს მკვიდრნი კი მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის მონურ ჭაპანს ეწევიან (მართლაც საკვირველი თუ არა _ შემაცბუნებელი სიახლეა!).
ყოველივე ამის მიზეზი კი არის უფალთან ოცსაუკუნოვანი ურთიერთობის დატევება, დედაეკლესიის წიაღიდან გასვლა და, შესაბამისად, უფლის საწინააღმდეგო სხვადასხვა ქმედებებში ჩართვა... დაიცალა საქართველოს მთა და ბარი, ნახევარი საქართველო თავისი ნებით წავიდა სამშობლოდან, რაც არასოდეს მომხდარა ჩვენი ერის ისტორიაში. ეს უთუოდ ჩვენზედ მოწეული სასჯელია და ალბათ უტყუარი ნიშანია რაღაც „ახლისა“, იქნებ, სამყაროს სრბოლის დასასრულისა... დღეს მთელს ერს სჭირდება ნინევიელთა მსგავსი სინანული, რათა არ დავაგვიანოთ და არ დავრჩეთ ზეციური საქართველოს გარეშე.
დღეს, როგორც არასდროს, ისე უხმობს და ელოდება დედასამშობლო ყოველ ქართველს, რომელთაც იგი უძღები შვილებივით ჩაიკრავს გულში, ახალი შესამოსელით შემოსავს, ნასუქ ხბოსაც დაუკლავს და ძეობის ბეჭედსაც შეაცვამს ხელზე.
მტერს მიზნად დაუსახავს, საქართველო ქართველებისაგან დაცალოს, ეს იმიტომ, რომ მგელს უჭირს ფარის შიგნით შეღწევა, ცდილობს, ცხვარი გარეთ გაიტყუოს და ადვილად დაიმორჩილოს. საქართველოს ხომ მტკიცედ ზღუდავს ღვთისმშობლის მადლი, ამ მადლს ჩამოშორებული ქართველი კი ადვილად დასაძლევი ხდება.
წმინდა პავლე მოციქული გვაფრთხილებს, რომ ოჯახი მტკიცე უნდა იყოს და ცოლ-ქმარი ერთმანეთს დიდი ხნით არ უნდა მოსცილდეს, რათა ცოდვასა და განსაცდელში არ ჩაცვივდნენ. სწორედ წმინდა წერილის უგულებელყოფამ დაგვატეხა თავს ისეთი უბედურებები, როგორებიცაა: დანგრეული ოჯახები, უპატრონოდ მიტოვებული, მშობლების მიმართ გაუცხოებული შვილები, გაპარტახებული მამაპაპური ტრადიციები, მოხუცთა თავშესაფრების მომრავლების სავალალო ტენდენცია და, რაც ყველაზე შემაშფოთებელია _ უსიყვარულობა, ყველასა და ყველაფრისადმი ეგოისტური დამოკიდებულება. რა არის ყოველივე ამის მიზეზი _ უფალთან განშორება? დიახ, ალბათ ასეა... ვინც დღეს საქართველოდან გარბის, ცხონების ჯვარს გაურბის...
ჩემო ქართველებო, სიყვარულით მოგიწოდებთ, სანამ დროა, დაბრუნდეთ _ დაუბრუნდით დედასამშობლოს. არ ყოფილა და ვერც ვერასოდეს იქნება ქართველი ბედნიერი სხვის მიწაზე, რაც უნდა უზრუნველად იყოს თავისი ხორციელი ცხოვრებით. ნუთუ მარტო ხორცი უნდა გამოვკვებოთ და მხოლოდ მიწიურზე ვიფიქროთ?! ხორცი იფლება. რაგინდ კარგად იკვებო და შეიმოსო, ან პირიქით, უბრალოდ იცხოვრო, მაინც „მიწა ხარ და მიწადვე მიიქცევი“; ხოლო სულს თუ გამოზრდი, მით უმეტეს, მადლიანი ქართული საზრდოთი და სასმელით, მაშინ სულიწმიდის მადლით ისე სასიამოვნოდ დაითვრები, რომ ორსავ სოფელსა შინა უჭირველად და მოლხენით იცხოვრებ.
ჰოდა, ნუ შეშინდებით, მიენდეთ უფალს და იქართველეთ (რაც ასე დასაწუნია დღეს გლობალურ მსოფლიოში), თქვენს მიწაზე ხომ ყველაფერი ხარობს, მათ შორის _ სულიც, რაც ამ ბოლო ჟამის დროს მართლაც ესოდენ საჭიროა და უსაკუთრესია (ანუ უცხადესი და უმჯობესია).
დაბრუნდით, ჩემო საყვარელო ქართველებო, სანამ ძლიერ გვიან არ არის... ქართველებს ხომ იმისთვის გვერეკებიან და გაქცევის პირობებსაც იმ მიზნით გვიქმნიან, რომ ჩვენ და ჩვენი შვილები აღარასდროს დავბრუნდეთ სამშობლოში.
როგორც ჩვენი დიდებული წინაპარი იტყოდა:
ნუ იყოფინ!!!
დეკანოზი კონსტანტინე გიორგაძე
