09/12/2025
წმინდა ნათლისღება სრულია, ხოლო არა სრულ ჰყოფს მას, რომელიც არა იქმს მცნებებს. რამეთუ სარწმუნოება არის არა მხოლოდ ნათლისღება ქრისტეს მიმართ, არამედ მისი მცნებების ქმნაც.
ამრიგად ის, რომ საიდუმლოდ დაფლულნი მისთანა ნათლისღებით «თანა
აღადგინნა და მისთანა დასხნა ზეცათა შინა» (ეფეს.2:6), წერილისამებრ,
ცხადია, მაგრამ ეგრეცა მოგვცა მცნებები, რათა მათი მოქმედებით ვპოვოთ ჩვენდა მოცემული სრულება. ხოლო უკუეთუ არა ვიქმთ, ნებსით ცოდვას
მიდევნებულნი გამოვჩნდებით.
არამედ დაღათუ ნათლისღების შემდეგაც ცოდვისაგან ვიპყრობით, არა მით, რომ ნათლისღებაა უსრულო, არამედ ჩვენ მცნებანი უდებად (არაგულმოდგინედ)
გვიქმნია და წინააღრჩევით მიდევნებულ ვიყავით გემოვნებებს და როგორც მამხილებს ჩვენ საღმრთო წერილი: «ვითარცა ძაღლი მიქცეული თვისსა ნათხევარსა»
(2პეტ.2:22), ასევეა კაცი, რომელი მიექცევა თავისსავე
ცოდვას თავისუფალი წინააღრჩევით.
რამეთუ გვითქვამს, რომ თავისუფლდება კაცი ქრისტეს ნიჭით, ხოლო თავისი
ნებისაებრ სადაც უყვარს მყის იქვე დაადგრება, თუგინდ ნათელღებული იყოს,
თვითმფლობელობის უიძულებლობის გამო.
ვინაიდან რაჟამს ამბობს: "მაიძულებელნი მიიტაცებენ სასუფეველსა ცათასა" (მთ.11;12),
ამას კაცის ნების მიმართ იტყვის, რათა აიძულოს თითოეულმა თავი ნათლისღების შემდეგ, რომ არ მიდრკეს სიბოროტისაკენ, არამედ დავადგრეთ სიკეთეში. რამეთუ უკუეთუმცა მძლავრება შეემთხვეოდა,
უეჭველად შეეძლო ჩვენს განმანთავისუფლებელ ღმერთს ჩვენი უქცეველყოფა
(უცვალებლობა). ხოლო აწ არა ეგრეა, არამედ მან ნათლისღების მიერ
გამომიყვანა მძლავრ მონებისაგან, რაჟამს ჯუარით განაქარვა ცოდვა და დასხნა თავისუფლების მცნებები, ხოლო დადგრომა ან არ დადგრომა ამ
თავისუფლების მცნებებში, ჩვენს თვითმფლობელ ნებაზე მიუშვა.
ვინაიცა მისი მცნებები, რაოდენადაც აღსრულდებიან ჩუენ მიერ, ეგოდენცა მოასწავებენ ჩვენს სიყვარულს ჩვენი
განმანთავისუფლებელის მიმართ, ხოლო რაოდენ უგულებელს იქმნებიან ან მოაკლდებიან, გემოთა მიმართ ჩვენს ვნებულებას აჩვენებენ.
რამეთუ წმინდა ნათლისღება სრულიად განხსნას გვაძლევს, ხოლო კუალად ვნებულებით შეკვრა თავთა თვისთა ან თუ მცნებათა მოქმედებით ხსნილად
ყოფნა თვითმფლობელობით წინააღრჩევაზეა.
ვინც რაიმე მრისხანებაში ან
გულისთქმაში დააყოვნებს გულისსიტყვას (აზრს, ფიქრს), არა
ცოდვისაგან დარჩენილს, არამედ თვითმფლობელობითი აღრჩევის მიერ
მის ქმნას მოასწავებს. რამეთუ ხელმწიფება გვაქვს გულისსიტყვათა
დარღვევისა და «ყოვლისა სიმაღლისა, ამაღლებულსა მეცნიერებასა
ზედა ღმრთისასა»
(2კორ10/5), წერილისამებ.
ამისათვის, ბოროტი გულისსიტყვა, თავის თავში მის
დამრღვეველთათვის, ღმრთის მოყვარეობის მოსწავებაა და არა
ცოდვისა, რამეთუ არათუ გულისსიტყვის კვეთებაა ცოდვა, არამედ გონების მეგობრობითი ზრახვა მის მიმართ.
რამეთუ, რაჟამს წმინდა ნათლისღების შემდეგ, ყოველი მცნების ქმნის შემძლებელნი, არ ვყოფთ მათ, მაშინ უნებლიედაც შევიპყრობით
ცოდვის მიერ, ვიდრემდის სინანულით შეუვრდებით ღმერთს, ყოველი მცნების მიმართ წარმართებულნი და მაშინ ის აღხოცავს ჩვენი უწესოების ცოდვებს.
ორია ბოროტმოქმედების მიზეზი და ორივე ჩვენგანაა, ერთი, მაზრზენელი
(თავდამსხმელი) მცნებათა ქმნის ნაკლულევანების საზომისაებრ. ხოლო მეორე, მძლავრ მპყრობელი, ნათლისღების შემდეგ ქმნილი ბოროტმოქმედებისათვის. რომელსაც მხოლოდ ღმერთი მოსპობს ლოცვისა მიერ და მოწყალებისა, ჩვენზე მოწევნულთა მოთმინებით მოწყალექმნილი და ამათაც, ნათლისღების მიერ მოცემული იგივე სრული მადლი მოგვმადლებს ჩვენ, ფარაულად (დაფარულად).
კითხვა: ნუუკუე პავლემ ნათლისღების შემდეგ ცოდა? რამეთუ უნებლიეთ
იმძლავრებოდა, როგორც იტყვის: «ვხედავ სხუასა შჯულსა გონებისა
ჩემისასა»? (რომ.7/23)
მიგება: ეგრეთვე სხვა დაწერილსაც გარდააქცევენ ბოროტად გულისხმის
მყოფელნი და სცთებიან, რამეთუ ზენაითგან (ზემოდან) იწყე და იპოვი, რომ
წმ. პავლე არა თავის თავზე ამბობს მაგას, ნათლისღების შემდეგ, არამედ ურწმუნო და უნათლავ ურიათა პირს იჩემებს მათ დასარწმუნებლად, რომ ნათლისღების მიერ მოცემული ქრისტეს მადლის გარეშე შეუძლებელია ცოდვის მძლეყოფა. რამეთუ თქვა რა: «უბადრუკი ესე კაცი, ვინმე მიხსნეს ხორცთა
ამათგან სიკვდილისა ამისთა?» (რომ7/24), ზედა დართავს სიტყვას: «ვმადლობ
ღმერთსა იესუ ქრისტეს მიერ, უფლისა ჩვენისა, რამეთუ შჯულმან
ცხოვრებისამან, ქრისტე იესუის მიერ, განმათავისუფლა მე შჯულისა მისგან
ცოდვისა და სიკვდილისა»
(რომ7/25). ამისთვის «შჯული სულიერ არსო»
(რომ7/14) იტყვის, «ხოლო მე ხორციელ ვარ, განფრდილი ცოდვასა შინა»;
ვინაიცა ყოველივე შჯულისმიერს სულიერად თარგმნის, მნებებელი მათი
ყოფნისა არა შჯულის ქვეშ, არამედ მადლში, რომელიც არის სულიერი შჯული,
ჩვენში დაწერილი.
ამისათვის ქრისტემ, რომელმაც გვიხსნა ჩვენ ყოველგვარი მძლავრებისგან, არ დააყენა გულისსიტყვების მოსვლა, რათა რომელნიმე, როგორც საძულველნი ადრევე გაუჩინარდნენ
გულისაგან, ხოლო რომელნიმე, რაოდენადაც შეყვარებულ იქმნებიან,
ეგოდენცა დაადგრენ. რათა ქრისტეს მადლიც იხილვებოდეს და კაცის
ნებაც, შრომა უყვარს მადლისათვის თუ გულისსიტყვები
გემოთმოყვარებით.
ვინაიდან ნუ გვიჩანს უცხოდ, რომ არა მხოლოდ ჩვენ მიერ შეყვარებულთა,
არამედ მოძაგებულთაგანაც ვიმძლავრებით. რამეთუ როგორც რაღაც ბოროტი
ნათესაობა, ისე შეეწევიან ვნებათა კვეთებები ჩვენს გულისსიტყვებს და
თითოეული მის მოყვასს გადასცემს თავის მუშაკს, თუკი დააყოვნებს მასთან,
რაჟამს ამ მეორისაგან, ნუუკუე და გაუცნობიერებლადაც, პირველივე
ჩვეულების მიმართ მიიზიდვება.
რამეთუ ვინ, ცუდად მზვაობრობით განმაძღარი, შეძლებს ამპარტავნებისაგან განრომას? ანუ ვინ, ძილით მაძღარი
და შუების მიმღებელი, არ შეიპყრობა სიძვის გულისსიტყვებით? ანუ ვინ, ანგარებით შეპყრობილი, არ შეიკვრება უწყალოებით? და ამ ყოველთაგან
უნებლიედ მოკლებულნი როგორ არ განრისხდებიან მყისვე?
ვინაიცა უნდა ვიცოდეთ, რომ ჩვენგანვე მიცემული მიზიზეზებით
მივიზიდვებით ცოდვის მიერ, რადგანაც მისი მძლავრობითი
მონობისაგან უკვე განვთავისუფლდით.
რამეთუ «შჯულმან სულისა
ცხოვრებისამანო», იტყვის, «განმანთავისუფლა მე შჯულისაგან ცოდვისა და სიკუდილისა»
(რომ.8,2) და ამიერითგან ჩვენზეა, სულის ბრძანებათა
მოსწავლეებსა და მსმენელებზე, გინათუ ხორცთაებრ სვლა ან თუ სულისაებრ.
სულისაებრ სვლა კი შეუძლებელია იმისი, ვისაც უყვარს კაცთა მიერი ქება და ხორციელი განსვენება, რომელთა მიერაც აღმოეცენებიან
ჩვენში ბოროტი გულისსიტყვები, დაღათუ არ გვინდოდეს; და კუალად, ხორცთაებრ ცხოვრებად უღონოა ის, ვისაც მომავალი სიკეთეები უფრო
აღურჩევია ვიდრე აწინდელნი.
ვინაიცა გვიხმს ჩვენ, ფრიად ვნებულებს, ამიერითგან, კაცთა ქებისა და
ხორციელი განსვენების მოძაგება და წადიერებით თქმა უფლის მიმართ
წინასწარმეტყველის სიტყვისა: «ანუ არა მოძულენი შენნი, უფალო მოვიძულენა
და მტერთა შენთა ზედა განვკფდი? სიძულილითა სრულითა მოვიძულენ და იგინი მტერად შემექმნეს მე»
(ფს.138.21,22).
რამეთუ ნამდვილად მტერ ღვთისა არიან ბოროტი გულისსიტყვები, რომლებიც აყენებენ ღმრთის ნების ქმნას,
რადგან მას «ჰნებავს ყოველთა კაცთა ცხოვრებაი და მეცნიერებად
ჭეშმარიტებისა მოსვლაი» (2ტიმ.2,4), ხოლო იგინი ვნებულგემოვნებით
გვაცთუნებენ ჩვენ და ცხოვრებისაგან გვაყენებენ, რომელთა, «გულისაგან
თქუა გამომავლობა»
(მათ.15,18) უფალმა და არა ადამისაგან და ამით შეაგინებენ კაცის სულს. ცხადია, რომ არა მორწმუნე გულისაგან, არამედ ცუდად მზვაობრისაგან გამოვლენ, რამეთუ იტყვის: «ვითარ ძალგიც რწმუნებად,
რომელნი დიდებასა კაცთაგან მიიღებთ და დიდებასა მხოლოისა ღმრთისაგან არა
ეძიებთ?» (იოან.5,44).
ვინაიცა, რაჟამს მოვიძულებთ ცუდად მზვაობრობას და ყოვლითურთ
ვირწმუნებთ უფლისას, მისდა შეკუეთებით ყოველი გულითგან
გამომავალი (ცოდვისმიერი) გულისსიტყვისა, (ე.ი. ლოცვით: უფალო იესო ქრისტე შემიწყალე..) მტკიცე სასოებით, მაშინ როგორც
ნათლისღების დასაბამითგან, სარწმუნოებით იქმნა ქრისტეს ხორცი მორწმუნის საჭმელი, ეგრეთვე საცნაური სასოებით და გულისსიტყვების უარყოფით იქმნება
მტკიცედ მორწმუნე და წმინდა გონება, საჭმელი იესოსი, მეტყველისა: «ჩემი
ჭამადი არს, რაითა ვყო ნებაი მამისა ჩემისაი» (იოან.4,34). ხოლო რა არის
მამის ნება? ის, რომ ნებავს, პავლეს სიტყვისამებრ: «ყოველთა კაცთა
ცხოვრებაი და მეცნიერებად ჭეშმარიტებისა მოსვლაი».
ჭეშმარიტებად
იტყვის საცნაური სასოებით პოვნილ სარწმუნოებას, როგორც პირველად
ვთქვით, რომელიც არა სმენით, არამედ სულიწმინდის შეწევნით ირწმუნება, რომელიც არის «მოსალოდებელთა მათ გუამ». რადგან არის სარწმუნოება სმენისაგანი (რომ.10,17) და არის სარწმუნოება «მოსალოდებელთა
მათ გუამ» (ებრ.11,1), წერილისაებრ.
უნათლავს ან ცუდადმზვაობარს არ შეუძლია «ჭეშმარიტების
მეცნიერებად მოსვლა», რამეთუ პირველად, წმ. კათოლიკე (მართლმადიდებლურ) ეკლესიაში ნათელღებულებს მიეცემა საიდუმლოდ და ფარულად მკვიდრობს მათში. ეგრეთვე, მცნებათა
მოქმედებისა და საცნაური სასოების საზომისაებრ ეცხადება
მრწმუნებლებს უფლის სიტყვებისა: «რომელსა რწმენეს ჩემდა მომართ,
ვითარცა თქუა წიგნმან, მდინარენი მუცლისა მისისაგან დიოდიან
წყლისა ცხოველისანი. ესე სთქუა სულისა მისთვის, რომლისაი
ეგულებოდა მიღებაი მორწმუნეთა მათ მისა მიმართ» (ინ.7,38).
ამრიგად, საკუთარი გულისთქმისგანაა მოგონებით (აზრებით) ცოდვა, ხოლო
მისი აღსრულების და ქმნის მიერ მოვალს ის, რასაც წერილი «სიკვდილად»
სახელსდებს. აწ უკუეუ, გწაამს, რომ მყის წმინდა ნათლისღებითგან
მიეცემა სულიწმინდა მტკიცედ მორწმუნეებს? ხოლო ურწმუნოებს და
ბოროტად მორწმუნეებს (მწვალებლებს), დაღათუ ნათელიღონ, არავე მიეცემათ.
გარნა ჩვენ რომ ვართ საკუთარ თავში შემაწუხებელი და
დამშრეტელი მისი, აწვე ისწავე იმავე მოციქულისაგან, მეტყველისა: «სულსა
ნუ დაავსებთ»
(1თესთეს.5,19); და კუალად: «ნუ შეაწუხებთ სულსა
წმინდასა, რომლითა აღიბეჭდენით დღედ გამოხსნისა»
(ეფეს.4,30).
ვინაიცა, სწრაფად გვნებავს სრულყოფა თუ მყოვრად, თანამდებნი ვართ
ქრისტესადმი რწმენისა და მისი ყოველი მცნების მოქმედების. რამეთუ
ესევითარი მოქმედების ძალა მის მიერვე მოგვიღია და არა ისე, რომ
თითოეული მათგანი სათითაოდ ვქმნათ, არამედ რათა სამრავლოს მიერ
შემოვიკრიბოთ თითოცა და ასე მოკლედ აღვასრულოთ ყოველი.
რამეთუ მცნებათა შორის არიან უთავადესნი (უმთავრესნი), რომლებიც სხვათა ფრიად სიმრავლეს შემოიკრებენ, როგორც ჩვენ მიერ დაწერილ «სინანულისათვის»
სიტყვაში უწვლილადესად განვაწესეთ.
რამეთუ ჩვენ მხოლოდ ამ ღვაწლის თანამდებნი ვართ, რათა დავამხოთ
ჩვენივე ურწმუნოება და არა უდებ ვიქმნეთ შემომკრებელი
მცნებებისადმი, (ე.ი. ლოცვა; ცოდვითი გულისსიტყვების დარღვევა; და ჯვარის ე.ი. მოწევნულ ჭირთა ტვირთვა) რომელთა მიერაც განცხადებულად გამოჩნდება ჩვენდა
მოცემული მადლი.
რისთვისაც წმ. პავლეც ლოცულობს: «ამის მადლისათვის
მოვიდრეკ მუხლთა ჩემთა მამისა მიმართ უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესსა,
რათა მოგცეს თქუენ უფალმან ძალი განმტკიცებად სულისა მიერ მისისა,
შინაგანსა შინა კაცსა მკვიდრობად ქრისტესსა ყოვლითა გულსავსებითა და
გრძნობითა გულისა თქუენისაითა სარწმუნოებისა მიერ» (ეფეს.3,14,16).
არამედ ჟამია, როგორც ვთქვით, ამ მოწმობის საქმითაც დამტკიცება, რამეთუ აჰა რაოდენადაც ვირწმუნებთ და ვიქმთ ქრისტეს მცნებებს, ესოდენცა აჩვენებს სულიწმინდა თავისი ნაყოფების მოქმედებას ჩვენში.
ხოლო ნაყოფნი სულისანი წმ. პავლესამებრ არიან: «სიყვარული, სიხარული,
მშვიდობა, სულგრძელება, სიტკბოება, სახიერება, სარწმუნოება,
სიმშვიდე, მარხვა, მოთმინება» (გალ.5,22).
ვინ არის ამათი
მოქმედებისაგან ყოვლად უნაწილო, ნათლისღების შემდეგ, რომ უარყოს
სულიწმინდის მადლი და ნათლისღების მიერ მისი არმიღება თქვას? ან თუ ვინაა ამ ნაყოფების მარადღე მოუკლებლად მქონებელი, რომელსაც არა უქმნია
მცნებები, რომ თქვას, სრული ვარო ან უქცეველი (უცვალებელი)? ვინაიცა ცხადია, რომ ჩვენში სრული არის მადლი, ხოლო მასში ჩვენ ვართ არასრულნი, მცნებათა მოკლების გამო. ამრიგად წმინდა ნათლისღება სრულია ჩვენდა მომართ, ხოლო ჩვენ არასრულნი მის მიმართ.
ვინაიცა შენ, ჰოი კაცო, ქრისტეს მიერ ნათელღებულო, მხოლოდ იმის
მოქმედება აჩვენე ოდენ, რისი ძალაც მიგიღია და თავი განამზადე შენ შორის დამკვიდრებულის განსაცხადებლად და გამოგიცხადებს შენ
უფალი თავის თავს, მისი აღთქმისაებრ, სულიერად, როგორც მან თავად უწყის. რამეთუ «უფალი სულ არს, ხოლო სადა სული უფლისა იყოს, მუნ
თავისუფლებაიცა» (2კორ.3,17) და მაშინღა სცნობ თქუმულს, რომ:
«სასუფეველი ცათაი შინაგან თქუენსა არს» (ლუკ.17,21).
იმის ცოდნაც
საჭიროა, რომ მცნებათა ზოგად მოქმედნიც შევლენ სასუფეველში,
საზომისაებრ, ხოლო სისრულის მიწევნად მნებებელნი ყოველი მცნები ქმნის
თანამდებნი არიან.
ყოველი მცნების საზოგადო შემომკრებელი კი არის სულის
უარყოფა, რომელიცაა სიკვდილი და როგორც ყოველი, ვინც ხორცშია
ნაკლულევანია ამ სისრულისაგან, ეგერეთვე შეუძლებელია ვიდრე
აღსასრულამდე, გულისსიტყვათა კვეთებების მიუთვალველყოფა, პირველთქმული
ნაკლულევანების გამო.
ვინაიცა, რომელი მორწმუნეც მიემთხვია რაიმე სულიერი მოქმედების
პოვნას, მცნებათა მიერი კეთილი მოქალაქობით, რწმენეს რომ
პირველვე მიუღია ამის ძალა და სულიწმინდის მადლი, ყოველი
სიკეთის მიზეზი, ნათლისღების მიერ მინიჭებული. ამას ვიტყვი არა
მხოლოდ დაფარული და სულიერი სათნოებების, არამედ ცხადად ნაქმნარ
სათნოებათა მომატყვებელადაც და ნუმცა ვინ სათნოთაგანი ჰგონებს
მხოლოდ თავისი ძალით ქმნას რაიმე სიკეთისა.
რამეთუ კეთილმა კაცმა
არა თავით თვისითო, იტყვის სიტყვა, არამედ «კეთილისაგან საუნჯისა გულისა
გამოიღის კეთილი» (მათ.12,35). საუნჯედ ამბობს მორწმუნეთა გულებში
დაფარულ სულიწმინდას, რამეთუ «მსგავს არს სასუფეველი ცათაი საუნჯესა
დაფარულსა ყანასა შინა, რომელი პოვა რაი კაცმან, დამალა და წარვიდა და
განყიდა ყოველივე და მოიყიდა აგარაკი იგი» (მათ.13,44).
ვინც გამოწვლილვით სცნობს, რომ მასში დაფარულად არის იესო ქრისტე, ნათლისღების მიერ, მოციქულის სიტყვისაებრ, ის ამა
სოფლის ყოველივე საქმეს განაბნევს და ყოვლადი კრძალულებით ზედა
დაადგება თავის გულს, ლოცვით მის დასაცავად და «განსვლასა ამის
ცხოვრებისაგან» საძიებლად, იგავისამებრ.
ამისთვის, ნუ ვგონებთ მოღვაწებით მოკვეთას ადამისმიერი ცოდვისა,
ნუცა ნათლისღების შემდგომი თვით ჩვენივე ბრალეულობისა, არამედ ქრისტეს მიერ. რამეთუ «მისი არსო, იტყვის, ნებებაიცა და შეწევნაი
სათნოყოფისათვის»
(ფილ.2,13). შესძინა რა «სათნოყოფისათვის»,
აჩვენებს რომ სათნოებებში მხოლოდ სათნოყოფაა ჩვენზე, ხოლო სათნოებების ქმნა ან ცოდვათა მოკვეთა, თვინიერ ღმრთისა არ
იქმნება. ასევე გესმის რა, რომ: «თვინიერ ჩემსა არარაი ძალ გიც ყოფად, არცა ერთი» (იოან.3,27) და რომ: «არა თქუენ გამომირჩიეთ მე, არამედ მე
გამოგირჩიენ თქუენ» (იოან.15,16), ამასვე გულსხმაგვიყოფს. ნუუკუე და ასევე უნდა იცნობებოდეს ეს ნათქვამიც: «ყოველივე მის მიერ იქმნა და
თვინიერ მისსა არცა ერთი რაი იქმნა, რაოდენი იქმნა» (იაონ.1,3); ხოლო ამ
ყოველივეში არიან ჩვენნი მოქმედებანიც.
ამისთვის, წინასწარმეტყველს არ უთქვამს, რომ: «იერუსალემით ტაძრად შენდა
შეწირონ ძღვენი», როგორც შეჰგავდა, არამედ წინაუკმო, რომ: «ტაძრით შენით
იერუსალემს შენდა შეწირონ მეფეთა ძღვენი» (ფს.67,30). რამეთუ თითოეულის მეუფებრივი გონება, ფარული გულის ტაძრისაგან, მასში
მკვიდრი ქრისტეს მიერ მოიღებს სიკეთის მიზეზებს და მოქმედებაში
მოიყვანს სათნოებითი მოქალაქეობით, რასაც «იერუსალემად»
სახელსდვა და კუალად მასვე (ამგვარ მოქალაქობას), მათ (ამ
სიკეთის მიზეზთა) წინამომნიჭებელ ქრისტეს შესწირავს,
კეთილგონიერად.
ამას ვამბობთ არა მომავალ სიკეთეთადმი უსასოებით, არამედ იმის აღსარებით, რომ მცნებათა მოქმედების ძალა მივიღეთ და სიკვდილის
საკვრელთაგან განხსნილები ვართ. ხოლო ამიერითგან, თანამდებნი ვართ
მცნებათა მოქმედებისა და თუ არა ვიქმთ, მაშინ ჩვენდა მოცემულ მადლი არ
გაგვიცხადდება.
კითხვა: ნათელღებული ვის შეიწყნარებს საიდუმლოდ, ქრისტეს თუ სულიწმინდას? რამეთუ ოდესმე ქრისტეს დამკვიდრებას ამბობ, ხოლო ოდესმე
სულიწმინდისას?
მიგება: სულიწმინდას შევიწყნარებთ ნათლისღების მიერ. ხოლო ვინაიდან
ღმრთის სულად ითქმის იგი და ქრისტეს სულად, ამ მადლისათვის, სულიწმინდის
მიერ, მამასაც და ძესაც შევიწყნარებთ.
კითხვა: სულიწმინდა სამებაა?
მიგება: თვით სულიწმინდაზე არ ვამბობ რომ სამებაა, არამედ ვინაიდან
განუშორებელია მამისაგან და ძისა, ამისთვის მასში სამება შეიცნობა, ღმრთეების ერთობის გამო. რამეთუ როგორც მამაშია ძე და სული და კუალად ძეში მამა და სული, ასევე სულში არის მამა და ძე. არა შერევნით სამი
გუამისა (პირისა, თვითებისა), არამედ იმავე ერთზრახვაობის და ღმრთეების
გამო. ვინაიცა ჩვენ მხოლოდ მამას ვიტყვით თუ ძეს ანთუ სულს, ამ ერთი
სახელით სამებას სახელსვდებთ, იმ გულისხმისყოფით, რომელიც ზემოთ ვთქვით.
კითხვა: როგორაა, რომ წერილი ზეცის იერუსალემს იტყვის, შენ კი ამბობ
გულში არისო?
მიგება: არა მხოლოდ იერუსალემი, არამედ სხვა სიკეთეებიც, რომლებსაც
აღდგომისას მიიღებენ მართალნი, ვუწყით რომ ზენა არიან, ხოლო ამათნი წინდნი და დასაბამნი ამიერითგანვე სულიერად მოქმედებენ
მტკიცედ მორწმუნეთა გულებში. რათა გულსავსექმნილებმა, ყოველივე აქაური
შეურაცხვყოთ და ვიდრე სიკვდილამდე შევიყვაროთ ღმერთი. ამისთვის არა
თქვა, მომავალ ხართო, არამედ «მოსრულ ხართო მთასა მას სიონსა და ქალაქსა
ღმრთისა ცხოველისასა, იერუსალემს ზეცისსა» (ებრ.12,22).
ეს ყოველივე
ნათლისღებითგან მივითვალეთ, ხოლო მათი მიმთხვევის ღირსნი იქნებიან
მხოლოდ სარწმუნოებით მტკიცენი, რომლებიც დღითიდღე მოკვდებიან
ქრისტესმიერი სიყვარულისათვის. ესე იგი, ყოველივე აქაურ მოგონებას ზეშთა ექმნებიან და სხვას არა რას იგონებენ გარნა მხოლოდ იმას, თუ ოდეს მიემთხვიონ ქრისტეს სრულ სიყვარულს,
რომელიც არის გულის უშინაგანესი განღება, სადა წინამორბედად
ჩვენთვის შევიდა იესო.
ამის ძიების დასაბამისთვის იტყოდა ნეტარი პავლე: «ესრეთ ვსდევ, რაითა ვეწიო, რომლითა წევნულ ვიქმენ ქრისტეს მიერ», ესე იგი, რათა შევიყვარო
ისე, როგორც შემიყვარესო (ფილ.3,12). რამეთუ ამ სიყვარულის მიწევნის
შემდეგ სხვა არცა ერთ მოგონებას თავს იდებდა, არცა ჭირთა, არც ხორციელს,
არც ქმნილების საკვირველებისა, არამედ ზოგადად ყოველ მოგონებათაგან
იჯმნიდა (განეშორებოდა). რადგანაც ერთი ჟამითაც არ იდებდა თავს სულიწმინდის მოქმედებათაგან დაკლებას და ეს გააცხადა ყოველივესაგან
გამიჯვნით, სულიერი სიყვარულის გამო, რაჟამს თქვა: «ვინ განმაშორეს ჩვენ
სიყვარულისაგან ქრისტესისა, ჭირმან ანუ იწროებამან, დევნამან ანუ
შიშულებამან, ზღვევამან ანუ მახვილმან» (რომ.8,35) და კუალად: «არცა
სიკუდილმან, არცა ცხოვრებამან, არცა ანგელოზთა, არცა მთავრობათა, არცა
ხელმწიფებათა, არცა ძალთა, არცა აწინდელმან, არცა ყოფადმან, არცა
სიმაღლემან, არცა სიღრმემან, არცა სხუამან რამანმე დაბადებულმან
შემიძლოს ჩუენ განყენებად სიყუარულისაგან ღმრთისა, რომელ არს ქრისტე იესუის მიერ, უფლისა ჩუენისა»
(რომ.8.38,39). აჰა, რომ არარას ამათგანს
თავს იდებდა, არამედ მხოლოდ მასზე (ქრისტეს სიყვარულში) დაადგრებოდა.
ამრიგად, როგორც მზე, არის რა თვით სრული, ყოველთავეს თანასწორად, სრულად
და მარტივად მიჰფენს თავის მადლს, ხოლო მიერითგან თითოეულზეა,
რაოდენადაც აქვს თვალი განწმენდილი, ესოდენად შეიწყნაროს მზის ნათელი,
ეგრეთვე სულიწმინდა თავისი ყოველი მოქმედების და ნიჭების მიმღებელად
ჰყოფს ნათლისღების მიერ მის მორწმუნეებს, ხოლო მიერითგან არა ყოველთა შორის ერთპატივობით მოქმედებს თავის ნიჭებს, არამედ თითოეულის
ღირსებისაებრ და მცნებათა აღსრულების საზომისაებრ.
წმ.მარკოზ მოღვაზე
"ნათლისღებისათვის"
გთხოვთ გააზიაროთ!
