12/06/2018
WAT EEN BLIJHEID afgelopen zondag in dat schoone kerkje van dat Duitse dorpje in Brandenburg! En alles was doortrokken van de liefde van God met als plaatje de doop. Er was een Duitse aankondiging hiervan voor het hele dorp. Duitsers uit het dorp, Poolse familie, Nederlandse familie uit 'de Heimat', stagiaires van boeren die dit wel eens mee wilden maken, het was er allemaal. Er was een Duitse organiste die ons verrastte door tijdens haar orgelspel plotseling prachtig te zingen bij haar mooie spel. In mijn hele predikantschap nooit eerder meegemaakt. Het klonk zo mooi en zo zuiver, dat je ziel ervan ging zingen. En dan dat onbevangen en spontane gesprek met de kinderen die zich helemaal overgaven aan het gebeuren. Ze ontvingen wérkelijk wat er aangereikt werd. En ja daar stonden de doopouders met hun kinderen en gaven hun ja - woord zo heerlijk uit volle overtuiging. En daar klonk ineens een prachtig Pools lied uit alle kelen over de liefde voor elkaar die je doet leven binnen Gods Gloria. En ja dan het spannende moment vlak voor de doop. De foto spreekt boekdelen. En dan de doop zelf waarbij iedereen eigenlijk ondergedompeld werd in dé Liefde, met hoofdletter. Je voelde het, je zag het, je hoorde het, je beleefde het. En dan de doopkaars, juist vanwege de kwetsbaarheid van dit mensenkind geven wij het deze kaars op de levensreis mee, aangestoken aan de Paaskaars, een teken dat het leven van dit kind nooit het licht hoeft te missen en zich gedragen mag weten door het Paasgeheim. En temidden van alles wat er deze morgen gebeurde klonk het Verhaal van kinderen die gezegend worden en grote mensen die uitgenodigd worden de visie van het kind op het leven (als geschenk van God) terug te krijgen. Dat cadeau omarmen, ontvangen en voluit leven. Dus worden als de kinderen, want alleen dan is dit mogelijk.
En na de dienst leek het op het boerenerf wel of alle kinderen zich met hun bestaan op dit 'goddelijk sprookje' gebouwd voelden. Zij begrepen het. Nu wij groten nog.....
Het was een prachtige dag!
