Ενορία Αγίου Απ. Παύλου Νυρεμβέργης

05/09/2026

Πιθανός διάλογος γονέα 1 και παιδιού.......

ΠΑΙΔΙ: Μπαμπά 1 πως γίνονται τα παιδιά;;
ΓΟΝΈΑΣ 1 : Με αγάπη παιδί μου
ΠΑΙΔΙ: Δλδ εγώ που αγαπάω τη φίλη μου την Ευτέρπη και τον φίλο μου τον Βρασίδα στο σχολείο και κάνουμε παρέα θα κάνουμε παιδιά;
ΓΟΝΈΑΣ 1 : Ε όχι παιδί μου. Δεν κάνεις παιδί έτσι.
ΠΑΙΔΊ: Αλλά πως; Εγώ πως έγινα; Από πού με πήρατε; Από τι φτιάχτηκα;
ΓΟΝΕΑΣ1: Έγινες από την ένωση ενός ωαρίου κι ενός σπερματοζωαρίου.
ΠΑΙΔΊ: Τί είναι πάλι αυτά; Πού τα βρίσκει κάποιος .....Στο σούπερ μάρκετ έχει;;;; Αν έχει θα πάω ν αγοράσω και θα κάνω παιδί με τους φίλους μου.
ΓΟΝΈΑΣ 1: Όχι δεν έχει στο σούπερ μάρκετ. Αυτά βρίσκονται στο σώμα των ανθρώπων
ΠΑΙΔΊ: Αααα δλδ εσύ και ο μπαμπάς 2 τα έχετε στο σώμα σας;
ΓΟΝΈΑΣ 1 : Εγώ και ο μπαμπάς 2 έχουμε σπερματοζωάρια στο σώμα μας παιδί μου....
ΠΑΙΔΙ: .....α.....Ναι.....Αλλά πριν είπες ότι εγώ έγινα με την ένωση σπερματοζωάριο και ...ωάριο;;; Σωστά;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Ναι σωστά....
ΠΑΙΔΊ: Ναι αλλά .....αν δεν έχεις ούτε εσύ ωάριο ούτε ο μπαμπάς 2....σε ποιόν άνθρωπο το βρήκατε;;; Ποιος σας το έδωσε; Μήπως ο γείτονας ο Μπάμπης; Πήγατε και του ζητήσατε ωάριο όπως ζητάτε ζάχαρη;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1 : Όχι παιδί μου από μία γυναίκα το πήραμε .
ΠΑΙΔΊ: Από άνθρωπο δεν είπες ότι το παίρνεις το ωάριο; Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι και τα δύο;;;;;;;;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Όχι....Υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι.....Αυτοί που έχουν τα ωάρια και τις λέμε γυναίκες και αυτοί που έχουν τα σπερματοζωάρια και τους λέμε άντρες.
ΠΑΙΔΙ: Και ποιά είναι η γυναίκα αυτή που σας έδωσε το ωάριο της και έγινα εγώ;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Δεν την ξέρουμε....
ΠΑΙΔΊ: Δηλαδή εγώ έγινα από το ωάριο αυτής της γυναίκας....;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Από το ωάριο της και το σπερματοζωάριο του μπαμπά 2.
ΠΑΙΔΊ: 😕 Εσύ μπαμπά 1 δεν έδωσες τίποτε;;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Όχι...
ΠΑΙΔΊ: Άρα δεν έγινα.από σένα.....Τότε γιατί σε.λέω μπαμπά;;;;;;;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1 : Γιατί σε μεγαλώνω μαζί με τον μπαμπά 2 και σε αγαπάμε!!!
ΠΑΙΔΊ:Αχ μπαμπά 1 τότε να φέρουμε στο σπίτι και τον Τάσο τον φίλο σας που με αγαπάει πολύ και αυτός να τον λέω μπαμπά.3;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Όχι παιδί μου δεν γίνονται αυτά!!!!
ΠΑΙΔΙ: Γιατί;;;;; Μόνο εσείς θ αποφασίζεται για μένα;;;; Εγώ θέλω και τον Τάσο!......Επίσης να ρωτήσω και κάτι άλλο....Μετά την ένωση αυτή πού βρισκόμουν και από πού με πήρατε;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1 : .......Ήσουν στην κοιλιά μιας γυναίκας μέσα στη μήτρα της και μεγάλωνες για 9 μήνες .
ΠΑΙΔΊ: Ααααα κατάλαβα! Στην κοιλιά της γυναίκας που έδωσε το ωάριο ε;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1 : Όχι παιδί μου στην κοιλιά μιας άλλης γυναίκας που δέχτηκε να σε βάλει στην κοιλιά της για να μεγαλώσεις και να σε πάρουμε...
ΠΆΙΔΙ : Δηλαδή για να γίνω εγώ....χρειάστηκε το σπερματοζωάριο του μπαμπά 2, το ωάριο της γυναίκας 1, η μήτρα της γυναίκας 2....
ΣΩΣΤΑ???:?
ΓΟΝΈΑΣ 1 : .....σωστά....
ΠΑΙΔΊ: Εσύ δεν έδωσες κάτι απ το σώμα σου για να γίνω....άρα γιατί σε λέω μπαμπά;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Γιατί σε μεγαλώνω.
ΠΑΙΔΊ : Ναι αλλά αν δεν ήταν οι γυναίκες αυτές οι δύο....Δεν θα υπήρχα.....
Άρα για να γίνω δεν ήθελε αγάπη....
ΓΟΝΈΑΣ 1: Χωρίς αυτές δε θα υπήρχες.... Ναι
ΠΑΙΔΊ: Αν ζούσαμε και με αυτές θα τις φώναζα κι αυτές μπαμπά 3 και 4;;;;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Όχι παιδί μου....αυτές θα τις φώναζες μαμά....
ΠΑΙΔΊ: 1 και 2;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Ναι
ΠΑΙΔΊ : Όμως έγινα από το σπερματοζωάριο του μπαμπά 2 και το ωάριο της μαμάς 1.....
Άρα γιατί δεν είναι αυτοί οι γονείς μου; Και γιατί δεν είναι μαζί;;;; Και γιατί δεν έχω μαμά εγώ;;;;; Και γιατί δεν την ξέρω;;;;; Και γιατί δεν με ξέρει....;;;; Και γιατί με άφησε...
ΓΟΝΈΑΣ 1 : Γιατί με τον μπαμπά 2 είμαστε μαζί και αγαπιόμαστε.
ΠΑΙΔΊ: Και για να είστε εσείς μαζί και να αγαπιέστε δεν είχα ποτέ τη μαμά μου και δεν είπα ποτέ μαμα;;;;;
Δεν αγαπάτε εμένα.....αγαπάτε τα θέλω σας........................................................................
"Κλεμμένο" από το διαδίκτυο σας το ανεβάζω, γιατί για λίγο μπήκα στη ψυχή αυτού του παιδιού και πάγωσα...😪😪
Faidra Terlogou

23/08/2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Οι Φανουρόπιτες θα διαβαστούν στον Ιερό μας Ναό την ερχόμενη Τέταρτη στις 6:30 μ.μ. κατά την ακολουθία του Εσπερινού του Αγίου Φανουρίου.

Εκ του Ιερού Ναού

19/08/2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Κάθε Σάββατο απόγευμα Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΘΑ ΤΕΛΕΙΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ σύμφωνα με το αναρτημένο πρόγραμμα του Ιερού Ναού (6μμ - 7μμ).

Με αγάπη Χριστού , ο εφημέριος σας!

15/08/2026

Με την ευκαιρία της μεγάλης εορτής της χριστιανοσύνης, της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, εύχομαι σε όλους σας Χρόνια Πολλά και ευλογημένα!!!

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Με αγάπη Χριστού

ο εφημέριός σας

15/08/2026

Λόγος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου

Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς τὸν βασανίζει τὸ ἐρώτημα: τί θὰ γίνει μέ μᾶς καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸ θάνατο; Μία σαφῆ ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα μόνοι μας δὲν μποροῦμε νὰ τὴν βροῦμε. Ἀλλὰ ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀποκαλύπτουν αὐτὸ τὸ μυστικό.

Μᾶς τὸ ἀποκαλύπτουν ἐπίσης τὸ ἀπολυτίκιο καὶ τὸ κοντάκιο τῆς μεγάλης αὐτῆς γιορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ὕμνοι ποὺ ψάλλονται σ’ αὐτὴ τὴ γιορτή.
Θέλω ὅλοι σας νὰ καταλάβετε, γιατί ὁ θάνατος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ὁ μέγας ἀπόστολος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στὸ 20ο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως μιλάει γιὰ τὸν πρῶτο καὶ τὸ δεύτερο θάνατο. Ὁ πρῶτος μόνο θάνατος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀναπόφευκτος γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους, περιμένει καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς δικαίους. Ἀλλὰ ὁ δεύτερος, ὁ φοβερὸς καὶ αἰώνιος θάνατος, περιμένει τοὺς μεγάλους καὶ ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι ἀρνήθηκαν τὴν ἀγάπη καὶ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι καταδικασμένοι νὰ βρίσκονται αἰωνίως σὲ κοινωνία μὲ τὸ διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του.

Στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ ἴδιου μεγάλου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου διαβάζουμε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα εἶναι πολὺ στενὰ συνδεδεμένα μὲ ὅσα γράφει ἡ Ἀποκάλυψη: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» (Ἰωάν. 5, 24).

Τὸ ἀκοῦτε, τὸ καταλαβαίνετε; Νομίζω ὅτι ἀκόμα καὶ θὰ πρέπει νὰ σᾶς κινήσει τὴν περιέργεια τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι ὅσοι ὑπακούουν στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ πιστεύουν στὸν Οὐράνιο Πατέρα του, ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλε, ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατό τους θὰ περάσουν στὴν αἰώνια ζωή. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ δικαστοῦν αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ζωντανὴ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ὑπακούουν στὶς ἐντολές του.
Καὶ στοὺς μεγάλους δώδεκα ἀποστόλους εἶπε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσία, ὅταν καθίση ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλάς τοῦ Ἰσραὴλ» (Ματθ. 19, 28).
Δικαστὲς καὶ κατήγοροι θὰ εἶναι κατὰ τὴν Φοβερὰ Κρίση τοῦ Θεοῦ οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ καί, βεβαίως, εἶναι τελείως ἀδύνατο νὰ φανταστοῦμε νὰ δικάζονται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καὶ Ἀειπάρθενος Μαρία, ὁ Βαπτιστὴς τοῦ Κυρίου Ἰωάννης, οἱ μεγάλοι προφῆτες τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Ἐνὼχ τοὺς ὁποίους ζωντανούς τούς πῆρε ὁ Θεὸς στὸν Οὐρανό, ὅλο τὸ ἀμέτρητο πλῆθος τῶν μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ, οἱ δοξασμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ ἅγιοι ἀρχιερεῖς καὶ θαυματουργοὶ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἅγιο Νικόλαο, ἀρχιεπίσκοπο Μύρων τῆς Λυκίας.

Εἶναι ἀδύνατον ἀκόμα καὶ νὰ περάσει ἀπὸ τὸ μυαλό μας ἡ σκέψη πὼς θὰ δικαστοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἄκουσαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστὶν» (Λουκ. 17, 21). Σ’ αὐτοὺς τοὺς μεγάλους ἀγωνιστὲς τοῦ Χριστοῦ, σὰν σὲ πολύτιμους ναοὺς κατοικοῦσε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀκόμα καὶ ζώντας στὴ γῆ, αὐτοὶ βρισκόταν στὴν ἄμεση κοινωνία μὲ τὸν Θεό, ἐπειδὴ ἔτσι εἶπε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός: «ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν.» (Ἰωάν. 14, 23).

Ἡ Ὑπεραγία Παρθένος Μαρία ὑπῆρξε ἄχραντος ναὸς τοῦ Σωτῆρος καὶ σ’ αὐτὴν κατοίκησε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ τὴν ἁγιότατη μήτρα της ἔλαβε τὸ ἀνθρώπινο σῶμα ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατέβηκε ἀπὸ τοὺς Οὐρανούς. Γι’ αὐτὸ ὁ σωματικός της θάνατος δὲν ἦταν θάνατος ἀλλὰ Κοίμηση, δηλαδὴ ἕνα ἄμεσο πέρασμα ἀπὸ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός της στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ τὴν αἰώνια ζωή.

Μοῦ ἦρθε τώρα στὸ μυαλὸ καὶ κάτι καινούριο. Σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ προηγούμενα κηρύγματά μου σᾶς ἔλεγα, ὅτι ἔχουμε κάθε λόγο νὰ πιστεύουμε, ὅτι καὶ τὸ σῶμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄφθαρτο καὶ ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς. Αὐτὸ μᾶς λέει καὶ τὸ κοντάκιο τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου:
«Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».
Προσέξτε: «τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν». Σκεπτόμενοι αὐτό, ἂς θυμηθοῦμε καὶ τί γράφει ἡ Ἁγία Γραφὴ γιὰ τὸ θάνατο τοῦ μεγαλύτερου προφήτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τοῦ Μωυσῆ στὸ 34ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τοῦ Δευτερονομίου, ὅτι πέθανε σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ στὸ ὅρος Νεβῶ καὶ τάφηκε στὴ γῆ Μωάβ. Ὁ τάφος τοῦ μεγάλου αὐτοῦ προφήτη ἔπρεπε νὰ εἶναι γιὰ πάντα τόπος προσκυνήματος γιὰ ὅλο τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ. Ὅμως στὴ Βίβλο διαβάζουμε, ὅτι: «οὐκ οἶδεν οὐδεὶς τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Ὅμως κατὰ τὴ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου στὸ ὅρος Θαβὼρ ἐμφανίστηκε ὁ Μωυσῆς στὸν Κύριο καὶ Δεσπότη του τὸν Ἰησοῦ μαζὶ μὲ τὸν προφήτη Ἠλία, ὁ ὁποῖος ἁρπάχτηκε ζωντανὸς στοὺς οὐρανούς.
Νομίζω ὅτι δὲν θὰ εἶναι ἁμαρτία ἂν θὰ ποῦμε, ὅτι τὸ σῶμα τοῦ μεγάλου Μωυσῆ, ὅπως καὶ τὸ σῶμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἔμεινε ἄφθαρτο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ τάφος του εἶναι ἄγνωστος.

Νὰ σκεφτόμαστε, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου, τὴν μακάρια Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Παρθένου Μαρίας καὶ νὰ θυμόμαστε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» (Ἰωάν. 5, 24). Νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ γευθοῦμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ τὴ μεγάλη αὐτὴ χαρά, μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σὺν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ Αὐτοῦ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰώνας.
Ἀμήν.

09/08/2026

09 Αὐγούστου 2026
Κυριακή Ι΄ Ματθαίου.

«Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν» (Μτθ. 17, 15).

Τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἔχει πολλαπλά μηνύματα νά μᾶς προσφέρει. Μετά ἀπό τό θαυμαστό γεγονός τῆς Μεταμόρφωσης τοῦ Σωτήρα, ἀμέσως μόλις ὁ Κύριος κατεβαίνει ἀπό τό Θαβώρ, ἔρχεται ἕνας πατέρας μέ τό σεληνιασμένο παιδί του, τό προσφέρει στον Ἰησοῦ καί φωνάζει γονατιστός: «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν». Οἱ μαθητές δέν κατάφεραν νά παλέψουν μέ τό κακό. Δέν κατάφεραν νά ταπεινώσουν καί νά νικήσουν τόν σατανά. Ἡ πίστη τους εἶναι ἀκόμη μικρή. Ἡ σχέση τους μέ τόν Θεό εἶναι ἀκόμη ἐπιφανειακή. Δέν ἔχουν ἐπιδoθεῖ στόν πνευματικό ἀγώνα τῆς προσευχῆς καί τῆς νηστείας, γιά νά μποροῦν νά ἔχουν τό θάρρος νά ζητοῦν ἀπό τόν Θεό καί νά λαμβάνουν τό θαῦμα.

Ἐντούτοις, ὁ πονεμένος πατέρας ζητάει ἀπεγνωσμένα τή θεϊκή βοήθεια: «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν». Αὐτός ὁ πατέρας εἶναι ἕνα πρότυπο γιά τούς γονεῖς ὅλων τῶν αἰώνων. Ὅσοι ἀξιώθηκαν νά γίνουν πατέρες καί μητέρες στή ζωή τους, καταλαβαίνουν τόν πόνο αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, καθώς βλέπει τό παιδί του νά βασανίζεται ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ διαβόλου. Ὅλοι οἱ γονεῖς ἔχουν ἀγωνία γιά τήν πορεία τῶν παιδιῶν. Μπορεῖ, ἴσως, ὅλα τά παιδιά νά μήν ταλαιπωροῦνται ἀπό δαιμονοπληξία, ἀλλά σίγουρα ἀμέτρητες φορές κάθε ἕνα ἀπ’ αὐτά «κακῶς πάσχει» καί πέφτει στή φωτιά τῶν πειρασμῶν καί στόν πάγο τῶν ἀμφιβολιῶν.
Ὑπάρχουν στιγμές πού κάθε συνειδητός γονιός καταλαβαίνει τήν ἀδυναμία του στό νά διαχειριστεῖ τούς πειρασμούς τοῦ παιδιοῦ του.

Τότε, σάν τόν πατέρα τῆς σημερινῆς περικοπῆς, καταφεύγει στόν Ἰησοῦ καί φωνάζει: «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν». Τά παιδιά ἔχουν ἀπόλυτη ἀνάγκη τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, διότι οἱ μεγάλοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τά ρίχνουν στά δίχτυα τοῦ πονηροῦ. Πῶς νά μήν παραδοθεῖ ἕνα παιδί στήν πονηριά καί στήν κακότητα, ὅταν βλέπει τά πρότυπα τῆς ζωῆς του, δηλαδή ὅταν βλέπει τούς γονεῖς του νά εἶναι γεμάτοι ἀπό πονηριά καί κακία; Πῶς νά ἀγαπήσει ἕνα παιδί τήν ἠθική καθαρότητα, ὅταν βλέπει τήν ἀνηθικότητα στις ὀθόνες, στήν κοινωνία, στήν ἴδια του τήν οἰκογένεια; Πῶς μπορεῖ ἕνα παιδί νά γευτεῖ τή νοστιμιά τῆς ἀγάπης, ὅταν βλέπει τούς γονεῖς νά μήν μποροῦν νά ἀγαπηθοῦν μεταξύ τους, ἐπειδή ὁ καθένας τους κλείστηκε στόν ἐγωισμό του; Πῶς νά καταλάβει ὅτι ἡ ἀγάπη δέν ταιριάζει μέ τόν ἐγωισμό, ὅταν οἱ δικοί του ἄνθρωποι ἀγαποῦν ἐγωιστικά, ἀγαποῦν γιά νά πάρουν καί ὄχι γιά νά θυσιαστοῦν; Πῶς ἕνα παιδί νά μή γίνει ἀλαζόνας, ὅταν μαθαίνει ἀπό μικρό νά διεκδικεῖ, νά ἀπαιτεῖ, νά νομίζει ὅτι εἶναι τό ἐπίκεντρο τοῦ σύμπαντος; Πῶς νά ἀναπτύξει ἕνα παιδί τήν πνευματική του ποιότητα καί ἀρχοντιά, ὅταν ἀκούει ὅτι ἡ καλοσύνη εἶναι ἀδυναμία καί ἡ ἠθικότητα εἶναι ὀπισθοδρόμηση; Παραδίδονται τά παιδιά στίς ἐνέργειες τοῦ διαβόλου, ἐπειδή μία ὁλόκληρη κοινωνία τά ὁδηγεῖ συστηματικά στόν μισάνθρωπο ἀρχηγό τοῦ σκότους. Ὅταν στά σπίτια δέν βασιλεύει ὁ Θεός, δέν καίει τό καντήλι, δέν ἀκούγεται προσευχή, δέν μπαίνει τό ράσο, δέν εὐωδιάζει τό θυμίαμα, τότε τά παιδιά δέν θά βροῦν τόν Θεό. Θά φτιάξουν τούς δικούς τους θεούς μέ τίς πτώσεις, τά λάθη καί τίς ἐξαρτήσεις καί θά πέφτουν στή φωτιά τῆς θλίψης καί στόν πάγο τῆς ἀδιαφορίας.

Κάθε συνειδητός γονιός φωνάζει στόν Χριστό: «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν», διότι κάθε παιδί ἔχει ἀνάγκη τό θεῖο ἔλεος. Τά παιδιά δέν μαθαίνουν τίποτα γιά τόν Θεό. Δέν διδάσκονται τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Δέν παροτρύνονται νὰ ψάξουν τόν Θεό στό περιβάλλον, στήν τελειότητα τῶν δημιουργημάτων, στή σοφία τῆς φύσης. Δέν βλέπουν τόν Θεό στά βλέμματα τῶν διπλανῶν τους. Δέν λαμβάνουν τήν καλλιέργεια ἐκείνη πού θά τά κάνει νά ἔχουν εὐγενική ψυχή καί σωστή ἀγωγή. Τά παιδιά μένουν ἀμόρφωτα, γι' αὐτό γίνονται καί ἀνάγωγα. Δέν στεροῦνται μόνον τήν οὐσιαστική παιδεία, καθώς πλέον τα σχολεῖα ἔχασαν τόν ἀληθινό τους ρόλο καί ἐξαθλιώθηκαν ἀπό τούς πειραματισμούς καί τά «ἔξυπνα» προγράμματα. Στεροῦνται περισσότερο τή γενικότερη μόρφωση, ἀφοῦ πλέον κανείς δέν σέβεται τή μορφή τους καί κανείς δέν ἀγωνίζεται νά πλάσει τή νεανική μορφή σύμφωνα μέ τίς αἰώνιες ἀρχές τοῦ ἀνθρωπισμοῦ καί ὄχι σύμφωνα μέ τή δολιότητα τοῦ συμφέροντος, τοῦ βολέματος καί τοῦ ἀτομισμοῦ. Τά παιδιά δέν ἔχουν ἀνάγκη μόνον ἀπό γνώσεις καί ἀπό ἐφήμερες πληροφορίες.

Ἔχουν ἀνάγκη ἀπό ἀληθινή παιδεία. Οἱ νέοι δέν εἶναι ἠλεκτρονικά μηχανήματα, πού πρέπει νά φορτώσουν τόν σκληρό τους δίσκο μέ πολλά δεδομένα. Οἱ νέοι ἔχουν ἀθάνατη ψυχή, ἡ ὁποία, μόνον ὅταν λάβει ἀληθινή ἀγωγή, ἐξανθρωπίζεται καί κάνει τόν ἄνθρωπο βασιλιά τῆς κτίσης. Χωρίς αὐτή τήν ἀγωγή ἡ ψυχή τῶν παιδιῶν σκληραίνει καί φτωχαίνει τόσο πολύ, πού τά ὁδηγεῖ πότε στή φωτιά τῆς μονομεροῦς ἐπιθυμίας καί πότε στόν πάγο τῆς ἀπογοήτευσης. Μόνον κοντά στόν Χριστό τά παιδιά θά λάβουν, ἐκτός ἀπό γνώσεις, καί μόρφωση. Μόνον κοντά στό Εὐαγγέλιο ἡ παιδεία δέν γίνεται διαδικασία παροχῆς πληροφοριῶν ἀλλά θεία λειτουργία ἀνάπλασης τοῦ ἀνθρώπου.

Τέλος, κάθε εὐσυνείδητος γονιός φωνάζει στον Χριστό: «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν», διότι δέν ὑπάρχει ἄλλη ἐλπίδα στόν κόσμο. Ζοῦμε στήν ἐποχή τῆς ἀκρότατης ἀνθρώπινης ἀποτυχίας. Παρ' ὅλα τά ἐπιτεύγματα καί τίς κατακτήσεις δέν καταφέραμε νά κερδίσουμε τήν εὐτυχία, δέν μπορέσαμε νά ζήσουμε τήν ἐσωτερική ἰσορροπία, δέν φτάσαμε στήν ποθούμενη ἁρμονία.

Ὅλη ἡ ἐποχή εἶναι μία ὀπισθοδρόμηση στήν πρωτόγονη βαρβαρότητα. Ἀλληλοσπαραζόμαστε σάν τούς ἀνθρώπους τῶν σπηλαίων, ἀδίστακτα καί ἀπάνθρωπα. Κληρονόμοι αὐτῆς τῆς τραγικῆς ἀποτυχίας εἶναι τά παιδιά καί οἱ νέοι. Τούς γεμίσαμε τό μέλλον μέ ἀνασφάλεια, τούς γεμίσαμε τήν ψυχή μέ βρωμιά καί σκληρότητα, τούς γεμίσαμε τή ζωή μέ ἀγκάθια καί παγίδες, τούς γκρεμίσαμε κάθε ἐλπίδα, τούς φτηνύναμε κάθε ὅραμα, τούς κλείσαμε σε ἀμέτρητα ὑπαρξιακά ἀδιέξοδα. Τώρα ἀποροῦμε γιά τήν κατάντια τῶν νέων. Οἰκτίρουμε τά παιδιά γιά τίς ἀποτυχίες τους, χωρίς νά καταλαβαίνουμε ὅτι οἱ μεγάλοι εὐθυνόμαστε γιά αὐτές. Τό μόνο πού ἀπομένει εἶναι νά τρέξουμε στόν Θεό καί νά φωνάξουμε ὁλόθερμα: «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν».

Αγαπητοί μου,

Ἐάν ἀγαπᾶμε τά παιδιά καί τούς νέους, ἡ ἱκεσία τοῦ πατέρα τῆς σημερινῆς περικοπῆς θά γίνει σύνθημα καί αἴτημα μόνιμο καί εἰλικρινές. «Κύριε, ἐλέησόν μου τόν υἱόν». Μή σταματήσουμε νά παρακαλοῦμε τόν Κύριο νά ἐλεήσει κάθε παιδί καί κάθε νέο. Στά παιδιά δέν ἀνήκει μόνο τό μέλλον. Τούς ἀξίζει καί ἕνα ὄμορφο παρόν. Ἄς τραβήξουμε τους νέους ἀπό τήν ἀνηθικότητα, ἄς δώσουμε στά παιδιά ἀληθινή παιδεία καί μόρφωση, ἄς φυτέψουμε στην καρδιά τους τήν ἐλπίδα τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ Θεός θά τά ἐλεήσει, θά τά φωτίσει, θά τά δυναμώσει. Τότε μαζί μέ τά παιδιά μας θά πορευόμαστε στόν δρόμο τῆς ζωῆς χαρούμενα καί ἀνθρώπινα, ὅπως μᾶς ἀξίζει καί ὅπως θέλει ὁ Θεός γιά μᾶς.

Ἀμήν.

08/08/2026

Η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου

Η περίοδος αυτή της νηστείας προηγείται της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της μεγαλύτερης Θεομητορικής εορτής του ορθοδόξου εορτολογίου, είναι κατά πολύ νεώτερη εν σχέσει προς τις άλλες μακρές περιόδους νηστείας και αρχικά ήταν διηρημένη σε δύο τμήματα: αυτό που προηγείτο της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και εκείνο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Η νηστεία που προηγείτο της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, καθώς φαίνεται, ήταν η αρχαιότερη. Είχε διάρκεια πέντε ημερών, αρχίζοντας την 1η και λήγοντας την 5η Αυγούστου. Για την 6η, ημέρα της Δεσποτικής εορτής, προβλεπόταν κρεοφαγία. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο Αναστάσιος, επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης που ήκμασε κατά τον ΙΑ΄ αιώνα, ο αυτοκράτορας Λέων ο ΣΤ΄ ο Σοφός κατήργησε την κρεοφαγία και συνήνωσε τη νηστεία της Μεταμορφώσεως μ’ εκείνην της Κοιμήσεως της Παναγίας.[1]

Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου εμφανίζεται στην Ανατολή στις αρχές του Ε΄ αιώνα, αρχικά, καθώς φαίνεται, στην Παλαιστίνη, απ’ όπου στη συνέχεια διαδόθηκε και σε άλλα μέρη. Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (582 – 602) με διάταγμά του επέβαλε τον υποχρεωτικό εορτασμό της εορτής κατά την 15η Αυγούστου σ’ ολόκληρη τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Λίγο αργότερα η εορτή διαδόθηκε και στη Δύση και με την πάροδο του χρόνου απέκτησε τέτοια σημασία, ώστε να θεωρείται ως η σπουδαιότερη θεομητορική εορτή.

Οι πρώτες μαρτυρίες που έχουμε για τη νηστεία προ της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου φθάνουν στον Ζ΄ αιώνα, χωρίς εν τούτοις να προσδιορίζουν επακριβώς τη χρονική της διάρκεια. Τέτοιες μαρτυρίες είναι του Αναστασίου του Σιναΐτού, του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου, του Τόμου Ενώσεως που εκδόθηκε το έτος 920 και σχετίζεται με το ζήτημα του τέταρτου γάμου του αυτοκράτορος Λέοντος του Σοφού και του Θεοδώρου Βαλσαμώνος στη γνωστή επιστολή του προς τους Αντιοχείς «χάριν τῶν ὁφειλουσῶν τελεῖσθαι νηστειῶν ἐκάστου ἒτους». Ο τελευταίος στις «ἀποκρίσεις» του προς τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Μάρκο αναφέρει ότι η νηστεία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ήταν επταήμερη.[2]

Όπως προαναφέραμε, από τις αρχές του Ι΄ αιώνα η επταήμερη νηστεία προ της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ενώθηκε μ’ εκείνην που προηγείτο της εορτής της Μεταμορφώσεως και απετέλεσε μίαν περίοδο νηστείας, «εἰς τιμήν τῆς Θεοτόκου, ἣτις μάλιστα ἐνήστευσεν ἐν τῲ καιρῲ τῆς κοιμήσεώς της κατά τόν Θεσσαλονίκης Συμεών», καθώς παρατηρεί ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.[3]

Πώς πρέπει να νηστεύουμε κατά την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου; Η νηστεία αυτή, όπως επικράτησε να την τηρούμε, έχει αυστηρό χαρακτήρα. Αυτό εξηγείται ίσως από την αγάπη και την ιδιαίτερη ευλάβεια που τρέφουμε οι ορθόδοξοι για το πρόσωπο της Παναγίας προς τιμήν της οποίας νηστεύουμε. ΕΦΟΣΟΝ, ΛΟΙΠΟΝ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ, νηστεύουμε από λάδι όλες τις ημέρες.

Κατάλυση οίνου και ελαίου έχουμε μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές που παρεμβάλλονται και κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει, καταλύουμε ψάρι.

Κατάλυση ιχθύος και μόνο έχουμε και κατά την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αν συμπέσει Τετάρτη ή Παρασκευή.

[1] Γ. Ράλλη – Μ. Ποτλή, Σύνταγμα των θείων και ιερών Κανόνων…, Αθήνησι 1852-1859, τόμ. 4ος, σσ. 588

[2] Ράλλη – Ποτλή, ο.π., τόμ. 4ος, σσ. 488

[3] Αγαπίου Ιερομονάχου και Νικοδήμου μοναχού, Πηδάλιον…, Αθήναι 1970, σσ. 98

Αρχιμ. Συμεών Κούτσας, Η νηστεία της Εκκλησίας, εκδ. ΙΑ΄, Αποστολική Διακονία, Αθήνα, 2006

07/08/2026

Από την Θεία Λειτουργία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Ψάλλει ο φίλος και αδερφός Γιώργος Φανάρας Giorgos Fanaras FullProfil

07/08/2026