Ιερός Ναός Αγίου Θεοδώρου Λετύμπους-Πάφος

09/07/2026

Πανηγύρι των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης στην ΛΕΤΥΜΠΟΥ

Την Τετάρτη ,15 Ιουλίου εορτάζουμε τους Άγιους μας Κήρυκο και Ιουλίττη, στο χωριό μας Λετύμπου με μεγάλο πανηγύρι, στο χώρο της εκκλησίας των Αγίων μας

Η ακολουθία του εσπερινού θα είναι τη Τρίτη 14 Ιουλίου και ώρα 18:30 και όσοι επιθυμούν μπορούν να γραφτούν στην γιορτή των Αγίων μας

Την Τετάρτη ,15 Ιουλίου ,ημέρα της γιορτής των Αγίων μας θα παραστεί ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ.κ Γρηγόριος .

Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα είναι θαυματουργοί σε όσους τους επικαλούνται και τους τιμούν, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες , ποικίλων θαυμάτων σε συνανθρώπους μας από όλη την Κύπρο Είναι η μοναδική αρχαία εκκλησία στην Κύπρο αφιερωμένη στους Αγίους μας που έχει κτισθεί τον 11ον με 12ον αιώνα σύμφωνα με ευρήματα του τμήματος Αρχαιοτήτων
Η χάρη των Αγίων ας μας σκεπάζει όλους και ας τους τιμήσουμε όσοι μπορούμε με την παρουσία μας .
θα χαρούμε να είστε όλοι εδώ στις 14 και 15 Ιουλίου να εορτάσουμε τους θαυματουργούς Αγίους ΜΑΣ Κήρυκο και Ιουλίττη.

λίγα λόγια για τους Αγίους μας

Οι άγιοι μάρτυρες του Χριστού Κήρυκος και Ιουλίττη, μητέρα και γιός, μαρτύρησαν τον τρίτο αιώνα επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Κατάγονταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Στην άρνησή τους να απαρνηθούν την πίστη στο Χριστό δέχθηκαν το μαρτύριο. Αφού θανάτωσαν το μικρό παιδί πρώτα, τον Κήρυκο, μπροστά στα μάτια της μητέρας του, τότε θανάτωσαν και την μητέρα του την Ιουλίττα και έτσι δέχθηκαν το στέφανο του μαρτυρίου.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις 15 Ιουλίου.

Ναός αφιερωμένος στο όνομά τους υπάρχει στην κοινότητα Λετύμπου. Ο ναός αυτός είναι κτισμένος εντός του χωριού σε σχήμα σταυρού και με αξιόλογες τοιχογραφίες. Είναι κτίσμα του 11ου αιώνα και κατά πάσαν πιθανότητα ήταν το Καθολικό παλαιας Μονής.

Απολυτίκιον
Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ

Η καλλιμάρτυς του Χριστού Ιουλίττα, συν τριετεί αμνώ αυτής τω Κηρύκω, δικαστού προ βήματος παρέστησαν φαιδρώς, εύτολμοι κηρύττοντες. την χριστώνυμον κλήσιν, άμφω μη πτοούμενοι, απειλάς των τυράννων και στεφηφόροι νυν εν ουρανοίς, αγαλλιώνται. Χριστώ παριστάμενοι.

09/07/2026

Εθνικό Μνημόσυνο των Ηρώων της κοινότητας Λετύμπου
Τελείται την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026, στις 08.30 στον ιερό ναό του Αγίου Θεοδώρου στη Λετύμπου το ετήσιο μνημόσυνο των πέντε ΗΡΩΩΝ της Κοινότητας
Επιμνημόσυνο λόγο θα εκφωνήσει ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος κος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης.

04/04/2026

22/03/2026

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Την Μεγάλη Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου τις 24 και την 25η Μαρτίου μαζί με την Εθνική μας εορτή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 θα εορτάσουμε στην εκκλησία μας Αγίου Θεοδώρου Λετύμπους.
Θα γίνει περιφορά της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Φωτολάμπουσας γύρω από την εκκλησία

Όσοι ενδιαφέρονται για να εγραφούν την εορτή ας επικοινωνήσουν με τον Ταμεία στο τηλ 99642684
Αρχίζουμε τον Εσπερινό η ώρα 1700 την Τρίτη στις 24 Μαρτίου

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς παγκοσμίου χαρᾶς τά προοίμια, τήν πρoεόρτιον ᾆσαι προτρέπεται· ἰδού γάρ Γαβριήλ παραγίνεται, τῇ Παρθένῳ κομίζων τὸ Εὐαγγέλιον, καί πρὸς αὐτήν ἐκβοήσεται· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἐπελεύσει Πνεύματος τοῦ Παναγίου, τοῦ Πατρός τόν σύνθρονον, καί ὁμοούσιον φωνῇ, τοῦ Ἀρχαγγέλου συνέλαβες, Θεοκυῆτορ, Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις.

15/03/2026

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Απόστολος: Εβρ. δ΄, 14-ε΄6
Ευαγγέλιον: Μαρκ. η΄, 34-θ΄1
15 Μαρτίου 2026

«Ὅς θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι»Αγαπητοί μου αδελφοί,Βρισκόμαστε σήμερα στο μέσον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Η Εκκλησία μας, σαν στοργική μητέρα, τοποθετεί στο κέντρο του ναού τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, όχι για να μας τρομάξει, αλλά για να μας αναπαύσει, όχι για να μας αποκαρδιώσει, αλλά για να μας ενισχύσει στον πνευματικό μας αγώνα.Όπως ο οδοιπόρος, κουρασμένος από τη μακρά πορεία, βρίσκει σκιά και ανάπαυση κάτω από ένα δέντρο, έτσι και εμείς, στη μέση της νηστείας, ερχόμαστε να προσκυνήσουμε τον Σταυρό του Χριστού για να αντλήσουμε δύναμη, παρηγοριά και ελπίδα.Στον κόσμο μας ο σταυρός είναι συνδεδεμένος με τον πόνο, την αδικία, την αποτυχία. Όμως για την Εκκλησία ο Σταυρός είναι το κατεξοχήν σημείο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν».Ο Χριστός δεν ανέβηκε στον Σταυρό εξαναγκασμένος. Δεν ήταν θύμα των γεγονότων. Ανέβηκε εκούσια, από άπειρη αγάπη. Πάνω στον Σταυρό απλώνει τα χέριά Του για να αγκαλιάσει όλη την ανθρωπότητα: τον δίκαιο και τον αμαρτωλό, τον πιστό και τον άπιστο, τον φίλο και τον εχθρό. Ο Σταυρός, λοιπόν, δεν είναι απλώς ένα όργανο θανάτου, αλλά θρόνος βασιλικός. Εκεί βασιλεύει η αγάπη, εκεί νικά η συγχώρηση, εκεί καταργείται το μίσος.Μπροστά στον Σταυρό αποκαλύπτεται ποιοι πραγματικά είμαστε. Οι μαθητές σκορπίζουν, ο Πέτρος αρνείται, ο όχλος που χθες φώναζε «Ὡσαννά» σήμερα κραυγάζει «Σταύρωσον αὐτόν». Κι όμως, κάτω από τον Σταυρό στέκονται η Παναγία, ο Ιωάννης, οι μυροφόρες γυναίκες.Ο Σταυρός φανερώνει ότι η πίστη δεν είναι λόγια και συναισθήματα, αλλά στάση ζωής. Είναι εύκολο να ακολουθούμε τον Χριστό όταν κάνει θαύματα. Είναι δύσκολο να Τον ακολουθούμε όταν ανεβαίνει στον Γολγοθά.Αδελφοί μου, ας αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια: Πού βρισκόμαστε εμείς; Κάτω από τον Σταυρό ή μακριά;Ο Χριστός δεν είπε: «ἀράτω τὸν σταυρόν Μου», αλλά «τὸν σταυρὸν αὐτοῦ». Ο καθένας μας έχει τον δικό του σταυρό. Άλλος τον πόνο της ασθένειας, άλλος τη μοναξιά, άλλος τα οικογενειακά προβλήματα,άλλος τον αγώνα με τα πάθη του. Ο σταυρός μας δεν είναι πάντα κάτι 26εντυπωσιακό ή ηρωικό. Συχνά είναι μικρός, καθημερινός, ταπεινός: η υπομονή, η συγχώρηση, η σιωπή, η αποδοχή του άλλου όπως είναι.Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε σταυρό – αυτό είναι αναπόφευκτο. Το πρόβλημα είναι πώς τον σηκώνουμε. Με γογγυσμό ή με εμπιστοσύνη στον Θεό;Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον σταυρό χωρίς τον Χριστό και στον σταυρό με τον Χριστό. Ο σταυρός χωρίς τον Χριστό συντρίβει τον άνθρωπο, τον οδηγεί στην απόγνωση. Ο σταυρός με τον Χριστό γίνεται ελαφρύς, όπως λέει ο ίδιος: «ὁ ζυγός μου χρηστός καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν».Όταν ενώνουμε τον πόνο μας με τον πόνο του Χριστού, τότε ο σταυρός μας μεταμορφώνεται. Δεν εξαφανίζεται, αλλά αποκτά νόημα. Γίνεται οδός σωτηρίας. Η Εκκλησία δεν μας μιλά ποτέ για τον Σταυρό χωρίς να μας υπενθυμίζει την Ανάσταση. Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή. Πίσω από τον Γολγοθά λάμπει ήδη το φως του άδειου Τάφου.Γι’ αυτό και προσκυνούμε τον Σταυρό ψάλλοντας: «Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Αν μείνουμε μόνο στον Σταυρό, χάνουμε το νόημα. Αν όμως περάσουμε τον Σταυρό με πίστη, τότε γευόμαστε τη χαρά της Ανάστασης.Ο σημερινός άνθρωπος φοβάται τον πόνο και προσπαθεί να τοναποφύγει με κάθε τρόπο. Όμως ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή χωρίς σταυρό. Υπόσχεται ζωή με νόημα, ζωή που οδηγεί στην αιωνιότητα. Η Σταυροπροσκύνηση μας καλεί να μην εγκαταλείψουμε τον αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Μας λέει: «Κουράστηκες; Έλα, προσκύνησε τον Σταυρό. Πάρε δύναμη. Συνέχισε».Αδελφοί μου, σήμερα, καθώς θα προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, ας μην τον δούμε μόνο ως σύμβολο. Ας τον δούμε ως πρόσκληση. Πρόσκληση σε μετάνοια, σε αγάπη, σε θυσία.Ας ζητήσουμε από τον Εσταυρωμένο Χριστό να μας δώσει δύναμη να σηκώνουμε τον σταυρό μας με υπομονή, ταπείνωση και ελπίδα. Και ας έχουμε πάντοτε στην καρδιά μας τη βεβαιότητα ότι μετά τον Σταυρό έρχεται η Ανάσταση. Αμήν

14/03/2026

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Απόστολος: Εβρ. δ΄, 14-ε΄6
Ευαγγέλιον: Μαρκ. η΄, 34-θ΄1
15 Μαρτίου 2026

«Ὅς θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι»Αγαπητοί μου αδελφοί,Βρισκόμαστε σήμερα στο μέσον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Η Εκκλησία μας, σαν στοργική μητέρα, τοποθετεί στο κέντρο του ναού τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, όχι για να μας τρομάξει, αλλά για να μας αναπαύσει, όχι για να μας αποκαρδιώσει, αλλά για να μας ενισχύσει στον πνευματικό μας αγώνα.Όπως ο οδοιπόρος, κουρασμένος από τη μακρά πορεία, βρίσκει σκιά και ανάπαυση κάτω από ένα δέντρο, έτσι και εμείς, στη μέση της νηστείας, ερχόμαστε να προσκυνήσουμε τον Σταυρό του Χριστού για να αντλήσουμε δύναμη, παρηγοριά και ελπίδα.Στον κόσμο μας ο σταυρός είναι συνδεδεμένος με τον πόνο, την αδικία, την αποτυχία. Όμως για την Εκκλησία ο Σταυρός είναι το κατεξοχήν σημείο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν».Ο Χριστός δεν ανέβηκε στον Σταυρό εξαναγκασμένος. Δεν ήταν θύμα των γεγονότων. Ανέβηκε εκούσια, από άπειρη αγάπη. Πάνω στον Σταυρό απλώνει τα χέριά Του για να αγκαλιάσει όλη την ανθρωπότητα: τον δίκαιο και τον αμαρτωλό, τον πιστό και τον άπιστο, τον φίλο και τον εχθρό. Ο Σταυρός, λοιπόν, δεν είναι απλώς ένα όργανο θανάτου, αλλά θρόνος βασιλικός. Εκεί βασιλεύει η αγάπη, εκεί νικά η συγχώρηση, εκεί καταργείται το μίσος.Μπροστά στον Σταυρό αποκαλύπτεται ποιοι πραγματικά είμαστε. Οι μαθητές σκορπίζουν, ο Πέτρος αρνείται, ο όχλος που χθες φώναζε «Ὡσαννά» σήμερα κραυγάζει «Σταύρωσον αὐτόν». Κι όμως, κάτω από τον Σταυρό στέκονται η Παναγία, ο Ιωάννης, οι μυροφόρες γυναίκες.Ο Σταυρός φανερώνει ότι η πίστη δεν είναι λόγια και συναισθήματα, αλλά στάση ζωής. Είναι εύκολο να ακολουθούμε τον Χριστό όταν κάνει θαύματα. Είναι δύσκολο να Τον ακολουθούμε όταν ανεβαίνει στον Γολγοθά.Αδελφοί μου, ας αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια: Πού βρισκόμαστε εμείς; Κάτω από τον Σταυρό ή μακριά;Ο Χριστός δεν είπε: «ἀράτω τὸν σταυρόν Μου», αλλά «τὸν σταυρὸν αὐτοῦ». Ο καθένας μας έχει τον δικό του σταυρό. Άλλος τον πόνο της ασθένειας, άλλος τη μοναξιά, άλλος τα οικογενειακά προβλήματα,άλλος τον αγώνα με τα πάθη του. Ο σταυρός μας δεν είναι πάντα κάτι 26εντυπωσιακό ή ηρωικό. Συχνά είναι μικρός, καθημερινός, ταπεινός: η υπομονή, η συγχώρηση, η σιωπή, η αποδοχή του άλλου όπως είναι.Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε σταυρό – αυτό είναι αναπόφευκτο. Το πρόβλημα είναι πώς τον σηκώνουμε. Με γογγυσμό ή με εμπιστοσύνη στον Θεό;Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον σταυρό χωρίς τον Χριστό και στον σταυρό με τον Χριστό. Ο σταυρός χωρίς τον Χριστό συντρίβει τον άνθρωπο, τον οδηγεί στην απόγνωση. Ο σταυρός με τον Χριστό γίνεται ελαφρύς, όπως λέει ο ίδιος: «ὁ ζυγός μου χρηστός καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν».Όταν ενώνουμε τον πόνο μας με τον πόνο του Χριστού, τότε ο σταυρός μας μεταμορφώνεται. Δεν εξαφανίζεται, αλλά αποκτά νόημα. Γίνεται οδός σωτηρίας. Η Εκκλησία δεν μας μιλά ποτέ για τον Σταυρό χωρίς να μας υπενθυμίζει την Ανάσταση. Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή. Πίσω από τον Γολγοθά λάμπει ήδη το φως του άδειου Τάφου.Γι’ αυτό και προσκυνούμε τον Σταυρό ψάλλοντας: «Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Αν μείνουμε μόνο στον Σταυρό, χάνουμε το νόημα. Αν όμως περάσουμε τον Σταυρό με πίστη, τότε γευόμαστε τη χαρά της Ανάστασης.Ο σημερινός άνθρωπος φοβάται τον πόνο και προσπαθεί να τοναποφύγει με κάθε τρόπο. Όμως ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή χωρίς σταυρό. Υπόσχεται ζωή με νόημα, ζωή που οδηγεί στην αιωνιότητα. Η Σταυροπροσκύνηση μας καλεί να μην εγκαταλείψουμε τον αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Μας λέει: «Κουράστηκες; Έλα, προσκύνησε τον Σταυρό. Πάρε δύναμη. Συνέχισε».Αδελφοί μου, σήμερα, καθώς θα προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, ας μην τον δούμε μόνο ως σύμβολο. Ας τον δούμε ως πρόσκληση. Πρόσκληση σε μετάνοια, σε αγάπη, σε θυσία.Ας ζητήσουμε από τον Εσταυρωμένο Χριστό να μας δώσει δύναμη να σηκώνουμε τον σταυρό μας με υπομονή, ταπείνωση και ελπίδα. Και ας έχουμε πάντοτε στην καρδιά μας τη βεβαιότητα ότι μετά τον Σταυρό έρχεται η Ανάσταση. Αμήν

Πρωτοπρεσβύτερος Μάριος Παπαχρυσάνθου