13/08/2026
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ.
Κάθε απόγευμα οι καμπάνες των Ναών μας χτυπούν και μας καλούν στις Ιερές Παρακλήσεις προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Μπαίνουμε στην Εκκλησία κουρασμένοι από τη ζωή.
Άλλος με έναν πόνο.
Άλλος με μία αρρώστια.
Άλλος με αγωνία για τα παιδιά του.
Άλλος με προβλήματα στην οικογένειά του.
Άλλος με μοναξιά.
Άλλος με φόβο για το αύριο.
Άλλος με ένα όνομα γραμμένο σ’ ένα μικρό χαρτί, για έναν άνθρωπο που αγαπά και θέλει να τον παραδώσει στην προσευχή της Εκκλησίας.
Και καθώς αρχίζει η Παράκληση, σηκώνουμε το βλέμμα μας προς την κόγχη του Ιερού.
Εκεί βρίσκεται η Πλατυτέρα.
Ήρεμη.
Γλυκιά.
Με τα χέρια ανοιχτά.
Σαν να περιμένει να Της μιλήσουμε.
Σαν να μας λέει:
«Πες μου τον πόνο σου.
Πες μου τον φόβο σου.
Φέρε μου το παιδί σου.
Φέρε μου την οικογένειά σου.
Φέρε μου την αρρώστια σου, την αγωνία σου, τα δάκρυά σου.
Και εγώ θα τα καταθέσω ενώπιον του Υιού μου».
Αυτό είναι η Παράκληση.
Δεν είναι απλώς μία ακόμη ακολουθία.
Δεν είναι μία θρησκευτική συνήθεια του Αυγούστου.
Είναι η κραυγή της καρδιάς προς τη Μητέρα του Χριστού.
Είναι η στιγμή που ο πιστός αφήνει για λίγο έξω από την πόρτα του Ναού τον θόρυβο του κόσμου και στέκεται απέναντι στην Παναγία όπως στέκεται ένα παιδί μπροστά στη μητέρα του.
Χωρίς πολλά λόγια.
Χωρίς προσποιήσεις.
Με την καρδιά ανοιχτή.
Και πόσο όμορφα αντηχεί τότε μέσα στον Ναό:
«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».
Δεν Της ζητούμε να πάρει τη θέση του Θεού.
Της ζητούμε να πρεσβεύσει στον Υιό Της.
Όπως ένας άνθρωπος ζητά από έναν άγιο άνθρωπο να προσευχηθεί γι’ αυτόν, πολύ περισσότερο ζητούμε τις πρεσβείες Εκείνης που στάθηκε πιο κοντά από κάθε άνθρωπο στον Χριστό.
Γι’ αυτό και στις Παρακλήσεις δεν πρέπει να πηγαίνουμε απλώς από συνήθεια.
Ούτε να αφήνουμε μονάχα ένα χαρτί με ονόματα και να θεωρούμε ότι κάναμε το χρέος μας.
Η Παναγία περιμένει εμάς.
Την παρουσία μας.
Την προσευχή μας.
Τη μετάνοιά μας.
Το δάκρυ μας.
Την καρδιά μας.
Τι νόημα έχει να γράψουμε δέκα ονόματα σε ένα χαρτί, αν εμείς δεν βρούμε λίγο χρόνο να σταθούμε μέσα στον Ναό και να προσευχηθούμε μαζί με την Εκκλησία;
Η Παράκληση είναι συνάντηση.
Είναι προσωπική σχέση.
Είναι κατάθεση ψυχής.
Αυτές τις ημέρες, λοιπόν, ας μην αφήσουμε τις Εκκλησίες μας άδειες.
Ας μην πούμε «έχω δουλειές», «δεν προλαβαίνω», «θα πάω κάποια άλλη φορά».
Για όλα βρίσκουμε χρόνο.
Για την Παναγία μας ας βρούμε λίγα λεπτά προσευχής.
Ας μπούμε στον Ναό.
Ας ανάψουμε ένα κερί.
Ας σταθούμε μπροστά στην Πλατυτέρα.
Ας κοιτάξουμε τα ανοιχτά Της χέρια.
Και ας Της πούμε με την καρδιά μας:
«Παναγία μου, δεν ξέρω πάντοτε τι να ζητήσω.
Εσύ όμως γνωρίζεις.
Γνωρίζεις τι πονά μέσα μου.
Γνωρίζεις τι φοβάμαι.
Γνωρίζεις ποιον άνθρωπο έχω στην καρδιά μου.
Πάρε την προσευχή μου και πήγαινέ την στον Υιό Σου».
Και όταν φύγουμε από την Παράκληση, μπορεί τα προβλήματα να μην έχουν εξαφανιστεί.
Μπορεί η δοκιμασία να συνεχίζεται.
Αλλά κάτι έχει αλλάξει.
Η καρδιά μας δεν αισθάνεται πια μόνη.
Γιατί ξέρει ότι υπάρχει μια Μητέρα που πρεσβεύει.
Μια Μητέρα που στέκεται στην κόγχη κάθε Ορθόδοξου Ναού με ανοιχτά χέρια.
Μια Μητέρα που δείχνει πάντοτε τον Χριστό.
Αυτή είναι η Πλατυτέρα των Ουρανών.
Η Θεοτόκος που ένωσε τη γη με τον ουρανό.
Η Μητέρα της Εκκλησίας.
Η καταφυγή των πονεμένων.
Η παρηγοριά των θλιβομένων.
Η ελπίδα εκείνων που αισθάνονται ότι δεν έχουν πού αλλού να στραφούν.
Γι’ αυτό, αυτές τις ημέρες των Παρακλήσεων, ας σηκώσουμε λίγο περισσότερο τα μάτια μας προς την εικόνα Της.
Και κυρίως, ας σηκώσουμε την καρδιά μας προς τον ουρανό.
Παναγία μας, Πλατυτέρα των Ουρανών,
σκέπασε τον κόσμο μας.
Φύλαξε τις οικογένειές μας.
Προστάτευσε τα παιδιά μας.
Παρηγόρησε όσους πενθούν.
Ενίσχυσε τους ασθενείς και τους δοκιμαζομένους.
Γαλήνεψε τις ταραγμένες καρδιές.
Φώτισε όσους έχουν χάσει τον δρόμο τους.
Και οδήγησέ μας όλους κοντά στον Υιό Σου,
τον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό.
Και όταν οι καμπάνες χτυπούν για την Παράκλησή Της, ας θυμόμαστε:
Δεν μας καλεί απλώς μια ακολουθία.
Μας περιμένει μια Μητέρα.
Υπεραγία Θεοτόκε, Πλατυτέρα των Ουρανών, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν.
π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος
