Ιερός Ναός Αγίου Κυριακού Κιτίου

12/06/2026

8ΗΜΕΡΗ ΕΚΔΡΟΜΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - ΘΡΑΚΗ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
21/8 - 28/8

Πληροφορίες/εγγραφές:
Τουριστικά γραφεία Μάριος Βοσκού - τηλ. 99665498
π. Γεώργιος Ορφανίδης - τηλ. 99262932

10/06/2026

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026
- 18:00 Εσπερινός Αποστόλων Βαρνάβα και Βαρθολομαίου και Αγίου Λουκά Ιατρού
Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026
- 7:20 Όρθρος και Θεία Λειτουργία

09/06/2026

Πολλοί με ρωτάνε, "πες μου πάτερ τα σωστά λόγια να πω στην προσευχή μου....". ή με απογοήτευση μου δηλώνουν ότι δεν νιώθουν τίποτε "πνευματικό" σε πολλές προσευχές τους.

Βλέπετε ούτε η προσευχή κατάφερε να εξαιρεθεί από την μάστιγα του πολιτισμού μας, που είναι η επίδοση, το αποτέλεσμα, η επιτυχία.

Η προσευχή όμως δεν είναι επίδοση είναι μια ζωντανή σχέση.
Και στις ζωντανές σχέσεις δε μένουμε πάντα ή μόνο όταν νιώθουμε "υπέροχα", "τέλεια", "φανταστικά".

Στην ζωή μας δε μπορεί όλα να είναι τέλεια και εκστατικά γιατί τότε είναι ψεύτικα ή ύπουλα μαγευτικά.

Πολλές φορές ο πόνος, η κούραση, η βαριά διάθεση δε μας αφήνουν να πούμε πολλά ή ακόμη και να κάνουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πάψαμε να αγαπάμε τον άλλον ή τον Θεό.

Στην προσευχή ισως μόνο ένα «βοήθησέ με», ένα «ελέησέ με» ή ακόμη και τίποτα είναι σημαντικό τόσο όσο χιλιάδες λέξεις και ωραίες εκφράσεις.

Μόνο να κάθεσαι σιωπηλά μπροστά στον Θεό, κι αυτό είναι προσευχή.

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε κοντά Του με την προϋπόθεση ότι θα είμαστε δυνατοί και τακτοποιημένοι. Μας κάλεσε κουρασμένους, πληγωμένους και φορτωμένους.

Γι’ αυτό, αν σήμερα δεν έχεις λόγια, μη φοβάσαι.
Μη ταράζεσαι.
Μη νομίζεις ότι ο Θεός είναι μακριά.
Μείνε απλώς κοντά Του όπως μπορείς κι ας είναι κι με ένα απλό: "καληνύχτα, απόψε δε θα μιλήσουμε, νιώθω κουρασμένος....."

-π.Λίβυος-

07/06/2026

01/06/2026

Μην αφήσεις μια πτώση να σου κλέψει όλο τον αγώνα που έκανες.
Μια στιγμή αδυναμίας δεν ακυρώνει μέρες, μήνες προσπάθειας. Μια λάθος επιλογή δεν σβήνει τα βήματα που έκανες μέχρι εδώ.

Από το πάθος και την αμαρτία σου, μεγαλύτερο λάθος είναι η απελπισία σου. Πιο μεγάλη από την αμαρτία που έκανες είναι η απελπισία.

Συχνά, μετά από μια πτώση, δεν είναι το πάθος που μας νικά περισσότερο, αλλά η απογοήτευση. Εκείνη η εσωτερική φωνή που ψιθυρίζει ότι όλα χάθηκαν, ότι δεν άξιζε ο κόπος, ότι είμαστε πάλι από την αρχή.

Μα δεν είναι αλήθεια. Είναι ψέμα. Τεράστιο ψέμα.

Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από το πόσες φορές πέφτει, αλλά από το πόσες φορές σηκώνεται. Κανένας μεγάλος αγώνας δεν κερδήθηκε χωρίς πληγές, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς στιγμές που νόμιζες ότι έχασες τον δρόμο σου.

Ο Θεός δεν στέκεται απέναντί μας ως δικαστής που μετρά τα λάθη μας. Στέκεται ως Πατέρας που περιμένει να σηκωθούμε. Δεν Του κάνει εντύπωση που έπεσες. Του δίνει χαρά που δεν εγκατέλειψες.

Μην ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια αναλύοντας ατελείωτα το γιατί συνέβη. Η κούραση, η μοναξιά, ο φόβος, η συνήθεια, η πίεση, οι πληγές της ψυχής, πολλές φορές θολώνουν το βλέμμα μας. Το πιο σημαντικό δεν είναι γιατί έπεσες. Το πιο σημαντικό είναι τι θα κάνεις τώρα. Άσε τις αναλύσεις και απλά σήκω.

Σήκω.
Με τα λάθη σου.
Με τις αδυναμίες σου.
Με τις πληγές σου.
Σήκω και συνέχισε.

Γιατί η πτώση δεν είναι το τέλος της διαδρομής.
Τέλος είναι μόνο να πάψεις να περπατάς.

Και να θυμάσαι κάτι:
Δεν είσαι το πάθος σου.
Δεν είσαι το λάθος σου.
Δεν είσαι η χειρότερη στιγμή της ζωής σου.

Είσαι ένας άνθρωπος που αγωνίζεται.
Ένα παιδί του Θεού που παλεύει.
Και όσο παλεύεις, υπάρχει ελπίδα.
Μία μέρα τη φορά.
Ένα βήμα τη φορά.
Μία ανάσταση μετά από κάθε μικρό σταυρό.
Είσαι φως μην σκοτεινιάζεις.

-π. Λίβυος-

31/05/2026

Αύριο Δευτέρα 1η Ιουνίου
- 7:20 Όρθρος και Θεία Λειτουργία Αγίου Πνεύματος

24/05/2026

Να είσαι απλός.
Στον απλό τον άνθρωπο δίπλα, όλοι αναπαύονται. Γιατί μπορούν και αυτοί να είναι ο «εαυτός» τους. Γιατί δεν νιώθουνε απειλή. Γιατί δεν νιώθουνε ότι κάποιος τους ελέγχει.

Να είσαι προσεκτικός.
Να ακούς περισσότερο από ότι μιλάς. Βαρέθηκε τις συμβουλές ο κόσμος. Βαρέθηκε τις εξυπνάδες. Κάποιον να τον ακούσει ψάχνει. Κάποιον να τον ακούσει χωρίς να νιώθει ότι θα κριθεί. Χωρίς να νιώθει ότι τον «εξετάζουν».

Να είσαι ήρεμος.
Μαλακός. Η ένταση δεν φέρνει καλά αποτελέσματα ποτέ. Πιο πολλά «μυρμήγκια» πιάνει ο άνθρωπος με το μέλι παρά με το ξύδι…

Τέλος να αγαπάς.
Να αγαπάς πολύ. Με όλη σου την καρδιά.
Να μην χάνεις την πίστη σου στην αγάπη. Και ξέρεις, η αγάπη έχει την τάση να πολλαπλασιάζεται… Αν δώσεις αγάπη στους ανθρώπους, αγάπη θα πάρεις πίσω αναπόφευκτα…

Να είσαι απλός, προσεκτικός και ήρεμος με τους ανθρώπους…
Μα πάνω από όλα να αγαπάς. Να αγαπάς πολύ…
Άλλωστε μην το ξεχνάς, πως ακόμα και ο Θεός, είναι ο ίδιος του Αγάπη…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

20/05/2026

Απόψε Τετάρτη 20/5/2026
- 18:00 Εσπερινός Αναλήψεως

Πέμπτη 21/5/2026 - Αναλήψεως και Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης
- 7:30 Όρθρος και Θεία Λειτουργία

18/05/2026

Πόσα παιδιά χαμογελούν στα στόρι
και πεθαίνουν σιωπηλά μέσα τους.
Πόσο υπήρξαν "επιτυχημένα" αλλά όχι ευτυχισμένα;

Τα παιδιά σήμερα είναι κουρασμένα.
Σχεδόν εξαντλημένα από την απαίτηση της "επιτυχίας".
Μεγαλώνουν με το σύνθημα: «Όλα τα μπορείς, εάν θέλεις».
Κι εάν δεν μπορώ;
Κι εάν δεν αντέχω;
Κι εάν δεν τα καταφέρνω;
Θα με αγαπάτε το ίδιο;
Αξίζω εάν αποτύχω;

Μπορώ να μιλήσω για το σκοτάδι μου σε μια κοινωνία που ανάβει συνεχώς "φώτα" για να μη φαίνεται το ψέμα της ;

Πιέζουμε τα παιδιά να πετύχουν.
Να ξεχωρίσουν.
Να είναι όμορφα, δυνατά, κοινωνικά, χαρούμενα, παραγωγικά.
Να τα καταφέρνουν πάντα.
Και όταν λυγίζουν… ντρέπονται.

Τα παιδιά αναζητούν εκείνον που θα τα ακούσει χωρίς βιασύνη.
Χωρίς συνεχείς απαιτήσεις.
Χωρίς να αισθάνονται πως η αξία τους εξαρτάται από έναν βαθμό, μια επιτυχία ή μια εικόνα.

Τα παιδιά μας δεν είναι ιδιοκτησία μας.
Δεν είναι το βιογραφικό μας.
Δεν είναι η προέκταση των ανεκπλήρωτων ονείρων μας.
Είναι πρόσωπα μοναδικά και ανεπανάληπτα.

Και αυτά δεν τα γράφω για κάποιους “κακούς γονείς”.
Τα γράφω πρώτα για μένα.
Για να τα ακούσω πρώτος εγώ.
Γιατί όλοι μας κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε το πιο σημαντικό:
ότι ένας άνθρωπος δεν ανθίζει μόνο με απαιτήσεις,
αλλά με παρουσία, αποδοχή και αγάπη.

Ο Χριστός δεν πλησίασε τους “τέλειους”.
Πλησίασε τους κουρασμένους και πληγωμένους ανθρώπους.

Κανείς άνθρωπος δεν θέλει να πεθάνει.
Θέλει μόνο να τελειώσει ο πόνος.
Και περιμένει, έστω την τελευταία στιγμή, κάποιος να τον κρατήσει.
Ας είσαι εσύ.
Ας είμαι εγώ.
Ας είμαστε όλοι.

-π. Λίβυος-