Ιερά Μητρόπολη Ταμασού και Ορεινής

17/06/2026

ΘΕΜΑ: Ανακοίνωση Δημοσιογραφικής Διάσκεψης για την εκδήλωση «VIVA CUBA FIESTA V»

Η Σχολή Χορού Caliente, σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Ταμασού & Ορεινής, την Πρεσβεία της Κούβας στην Κύπρο και το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης, ανακοινώνει τη διεξαγωγή Δημοσιογραφικής Διάσκεψης την Τρίτη 23 Ιουνίου 2026 και ώρα 10:00 π.μ., στις εγκαταστάσεις της Σχολής Χορού Caliente στη Λευκωσία (Κορίνθου 24, Στρόβολος).

Σκοπός της διάσκεψης είναι η παρουσίαση της μεγάλης πολιτιστικής και ανθρωπιστικής εκδήλωσης «VIVA CUBA FIESTA V», η οποία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026 στην Πολιτιστική Σκηνή Ταμασού.

Κατά τη διάρκεια της διάσκεψης:
Θα παρουσιαστούν το πρόγραμμα και οι δράσεις της φετινής εκδήλωσης, η οποία περιλαμβάνει τη χορευτική παράσταση «Κούβα Αγάπη Μου – Ένα ταξίδι στην ψυχή της Κούβας».
Θα γίνει απολογισμός των ανθρωπιστικών δράσεων της προηγούμενης χρονιάς.

Θα ανακοινωθούν οι νέες πρωτοβουλίες για τη συλλογή και αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς την Κούβα.

Στη διάσκεψη θα παρευρεθούν και θα μιλήσουν ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐας, ο Πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας στην Κύπρο κ. Rubén Pino Martínez, καθώς και εκπρόσωποι των συνεργαζόμενων φορέων.

Πληροφορίες & Επιβεβαίωση Παρουσίας (έως 22/06/2026):
📞 Τηλέφωνο: 99256247
📧 Email: [email protected]
📍 Χάρτης Τοποθεσίας: https://maps.app.goo.gl/xoPC4XhqrfHRWsvc6

14/06/2026

Την Κυριακή Β΄ Ματθαίου τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αποστόλου Βαρνάβα, στην κοινότητα Μαθιάτη.

Της Θείας Λειτουργίας προέστη ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας, ο οποίος και κήρυξε τον θείο λόγο προς το εκκλησίασμα.

Στο κήρυγμά του ο Πανιερώτατος αναφέρθηκε στην ευαγγελική περικοπή της κλήσεως των πρώτων μαθητών, τονίζοντας ότι ο Χριστός καλεί κάθε άνθρωπο σε πορεία μαθητείας, πίστεως και μεταμορφώσεως της ζωής του. Όπως οι Απόστολοι άφησαν αμέσως τα δίχτυα τους και ακολούθησαν τον Κύριο, έτσι και ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να εγκαταλείψει ό,τι τον απομακρύνει από τον Θεό και να πορευθεί με εμπιστοσύνη στον δρόμο του Ευαγγελίου.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Πανιερώτατος στη μορφή του Απόστολος Βαρνάβας, ιδρυτού και προστάτου της Εκκλησίας της Κύπρου, υπογραμμίζοντας το έργο, τη θυσιαστική διακονία και το ιεραποστολικό του φρόνημα. Τόνισε ότι ο Απόστολος Βαρνάβας αποτελεί διαχρονικό πρότυπο πίστεως, αγάπης και προσφοράς προς την Εκκλησία και τον άνθρωπο.

Παράλληλα, κάλεσε τους πιστούς να παραμένουν σταθεροί στη ζωή της Εκκλησίας, στη συμμετοχή στα ιερά μυστήρια και στην καθημερινή προσευχή, ώστε να διατηρούν ζωντανή τη σχέση τους με τον Χριστό μέσα στις δυσκολίες και τις προκλήσεις της εποχής μας.

Οι πιστοί της κοινότητος συμμετείχαν με ευλάβεια στη Θεία Λειτουργία και έλαβαν την αρχιερατική ευλογία του Ποιμενάρχου τους.

14/06/2026

Σήμερα, Β΄ Κυριακή Ματθαίου, και ο Ιησούς καλεί σε πνευματική ψαριά τους μαθητές Του.

Ο Χριστός δεν ζητά από εμάς να Τον ακολουθήσουμε «κάποτε». Μας καλεί σήμερα.

Οι Απόστολοι άφησαν τα δίχτυα τους «ευθέως». Εμείς ποια δίχτυα πρέπει να αφήσουμε; Τον εγωισμό, την αδιαφορία, τον φόβο, την προσκόλληση στην εικόνα και όχι στην ουσία.

Σε έναν κόσμο που αγωνίζεται να φαίνεται, ο Χριστός μάς καλεί να είμαστε. Να αγαπούμε τον Θεό χωρίς συμβιβασμούς, τον συνάνθρωπο χωρίς ιδιοτέλεια και την πατρίδα χωρίς λήθη.

Με πίστη και όχι με αμφιβολία.

Με θάρρος και όχι με φόβο.

Με θυσία και όχι με αδιαφορία.

Γιατί όποιος ακολουθεί τον Χριστό, δεν χάνει τη ζωή του· τη βρίσκει.

† Ο Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας

13/06/2026

"Μη φοβού, μόνον πίστευε"

Όταν η καρδιά μας βαραίνει από τις θλίψεις και τα μάτια μας γεμίζουν δάκρυα, ας μη λησμονούμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Ο Χριστός περπάτησε πρώτος τον δρόμο του πόνου. Σταυρώθηκε από αγάπη για εμάς, για να μη νιώσει ποτέ κανείς εγκαταλελειμμένος.

Όσο σκοτεινή κι αν φαίνεται η νύχτα, η αυγή του Θεού πλησιάζει. Όσο βαθιά κι αν είναι η πληγή, η αγάπη Του είναι βαθύτερη. Όσο βαρύς κι αν είναι ο σταυρός μας, τα χέρια Του τον σηκώνουν μαζί μας.

Ο Θεός δεν είναι η αιτία των πειρασμών και των θλίψεων. Όμως, ως στοργικός Πατέρας, δεν επιτρέπει να δοκιμαστούμε περισσότερο από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Ο απόστολος Παύλος μάς διαβεβαιώνει: «Πιστός δε εστιν ο Θεός, ος ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε, αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν» (Α΄ Κορ. 10,13). Δεν μας αφήνει μόνους στη μάχη, αλλά στέκεται δίπλα μας, μας κρατά από το χέρι και μας ανοίγει τον δρόμο της ελπίδας.

Ο άγιος Παΐσιος έλεγε: «Ο Θεός δεν θα αφήσει ποτέ μια δοκιμασία, αν από αυτήν δεν πρόκειται να βγει κάτι καλό». Και συμβούλευε: «Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό. Εκείνος ξέρει τι χρειάζεται ο καθένας και πότε το χρειάζεται». Πίσω από κάθε δοκιμασία κρύβεται η πρόνοια του Θεού και μια ευκαιρία για πνευματική ωρίμανση.

«Μη φοβού, μόνον πίστευε» (Μάρκ. 5,36), μας λέγει ο Κύριος. Και ο ψαλμωδός μάς υπενθυμίζει: «Εγγύς Κύριος τοις συντετριμμένοις την καρδίαν και τους ταπεινούς τω πνεύματι σώσει» (Ψαλμ. 33,19).

Μην αφήνεις την απελπισία να σου κλέψει την ελπίδα. Ο Χριστός αναστήθηκε. Το φως νίκησε το σκοτάδι. Και καμία θλίψη δεν είναι πιο δυνατή από την αγάπη του Θεού.

Όσο υπάρχει Χριστός, υπάρχει ελπίδα.
Όσο υπάρχει προσευχή, υπάρχει δύναμη.
Όσο υπάρχει αγάπη, υπάρχει ζωή.

Κράτα λίγο ακόμη. Προσευχήσου λίγο ακόμη. Εμπιστεύσου λίγο ακόμη.

Ο Χριστός δεν σε ξέχασε ποτέ.

Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας

“Μη φοβού, μόνον πίστευε” Όταν η καρδιά μας βαραίνει από τις θλίψεις και τα μάτια μας γεμίζουν δάκρυα, ας μη λησμονούμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Ο Χριστός περπάτησε π....

09/06/2026

Η σημασία της εορτής και της νηστείας των Αγίων Αποστολων

Η Νηστεία των Αγίων Αποστόλων αποτελεί μία ιδιαίτερη ευλογία της Εκκλησίας μας, διότι συνδέεται άμεσα με τη μνήμη, το έργο, το κήρυγμα και τη θυσία εκείνων που έθεσαν τα θεμέλια της διάδοσης του Ευαγγελίου σε ολόκληρη την οικουμένη. Η Εκκλησία καθιέρωσε τη νηστεία αυτή όχι μόνο για να τιμήσει τους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο και όλους τους Αποστόλους του Χριστού, αλλά και για να υπενθυμίσει σε κάθε πιστό ότι η πορεία προς τη Βασιλεία του Θεού περνά μέσα από τον αγώνα της καθάρσεως, της μετανοίας, του φωτισμού και της κοινωνίας με το Άγιο Πνεύμα.

Η νηστεία δεν είναι απλώς μια αποχή από ορισμένες τροφές ούτε μια εξωτερική θρησκευτική υποχρέωση. Ο ίδιος ο Θεός, διά του προφήτη Ησαΐα, αποκαλύπτει το βαθύτερο νόημά της: «Δεν είναι αυτή η νηστεία που εγώ εξέλεξα; Να λύεις τα δεσμά της αδικίας, να ελευθερώνεις τους καταδυναστευμένους, να μοιράζεσαι τον άρτο σου με τον πεινασμένο» (Ησ. 58, 6-7). Η αληθινή νηστεία είναι η απομάκρυνση από την αμαρτία, η νέκρωση των παθών και η επιστροφή στην αγάπη του Θεού και του πλησίον.

Ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός νήστεψε σαράντα ημέρες στην έρημο πριν αρχίσει το δημόσιο έργο Του (Ματθ. 4, 2), δίνοντάς μας το τέλειο παράδειγμα της πνευματικής ασκήσεως. Δίδαξε επίσης ότι ορισμένοι πειρασμοί και πνευματικοί αγώνες νικώνται μόνο «εν προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 17, 21). Γι’ αυτό η Εκκλησία συνδέει πάντοτε τη νηστεία με την προσευχή, τη μετάνοια, την εξομολόγηση, την ελεημοσύνη και τη συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή.

Η πραγματική νηστεία είναι πρωτίστως νηστεία από τον εγωισμό, την υπερηφάνεια, την οργή, τη φιλαυτία, τη φιλαργυρία, τη ζήλια και κάθε πάθος που σκοτίζει την ψυχή. Ο Απόστολος Παύλος προτρέπει: «Καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος» (Β΄ Κορ. 7, 1), ενώ αλλού τονίζει: «Οι του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλ. 5, 24). Η κάθαρση αυτή οδηγεί στον φωτισμό και ο φωτισμός στη ζωή του Αγίου Πνεύματος.

Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αναδεικνύουν τη μεγάλη αξία της νηστείας. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι «η νηστεία είναι όπλο κατά των δαιμόνων, στολίδι των εγκρατευομένων και μητέρα της σωφροσύνης». Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει: «Δεν αρκεί να νηστεύει το στόμα, αλλά πρέπει να νηστεύουν και τα μάτια και η γλώσσα και η καρδιά». Και αλλού προσθέτει: «Νηστεύεις; Απόδειξέ το με τα έργα σου. Αν δεις φτωχό, ελέησέ τον. Αν δεις εχθρό, συμφιλιώσου μαζί του». Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η νηστεία είναι η αρχή του πνευματικού αγώνα, ενώ ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ υπενθυμίζει ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος.

Η Εκκλησία τοποθετεί τη Νηστεία των Αποστόλων αμέσως μετά την Πεντηκοστή, διότι οι Απόστολοι, αφού έλαβαν τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, αφιερώθηκαν ολοκληρωτικά στη διάδοση του Ευαγγελίου. Η περίοδος αυτή μάς υπενθυμίζει ότι η χάρη του Θεού δεν καταργεί τον ανθρώπινο αγώνα αλλά τον αγιάζει και τον τελειοποιεί. Οι Απόστολοι έλαβαν το Άγιο Πνεύμα, αλλά συγχρόνως κοπίασαν, αγωνίστηκαν, υπέμειναν θλίψεις, διωγμούς και μαρτύρια για τη δόξα του Χριστού.

Κέντρο της ζωής τους υπήρξε η μεγάλη εντολή του Αναστημένου Κυρίου: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. 28, 19-20). Πρόκειται για τη μεγάλη αποστολή της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία. Οι Απόστολοι δεν έλαβαν το Άγιο Πνεύμα μόνο για τον προσωπικό τους αγιασμό, αλλά για να γίνουν κήρυκες της αλήθειας, φωτιστές της οικουμένης και θεμελιωτές της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό ο Κύριος τους υποσχέθηκε: «Λήψεσθε δύναμιν επελθόντος του Αγίου Πνεύματος εφ’ υμάς και έσεσθέ μοι μάρτυρες εν τε Ιερουσαλήμ και πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και έως εσχάτου της γης» (Πράξ. 1, 8). Και πράγματι, οι Άγιοι Απόστολοι ανταποκρίθηκαν πλήρως στην αποστολή τους. Διέσχισαν θάλασσες και ηπείρους, υπέμειναν φυλακίσεις, εξορίες, διωγμούς και μαρτύρια για να μεταφέρουν το φως του Ευαγγελίου στα πέρατα της γης. Ο Απόστολος Παύλος ομολογεί: «Ουαί δε μοι εστίν εάν μη ευαγγελίζωμαι» (Α΄ Κορ. 9, 16), ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζει ότι η δύναμή του προέρχεται από τον Θεό: «Χάριτι Θεού ειμι ό ειμι» (Α΄ Κορ. 15, 10) και «Τα πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλ. 4, 13).

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποκαλεί τους Αποστόλους «διδασκάλους της οικουμένης», ενώ ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τους χαρακτηρίζει «φωστήρες της Εκκλησίας». Το έργο τους δεν ολοκληρώθηκε με την κοίμησή τους, αλλά συνεχίζεται αδιάκοπα μέσα στην ιστορία διά της αποστολικής διαδοχής των επισκόπων και της ζωής της Εκκλησίας. Γι’ αυτό στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε ότι η Εκκλησία είναι «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική».

Η αποστολή αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Κάθε επίσκοπος, κάθε κληρικός, κάθε μοναχός και κάθε πιστός καλείται να γίνει συνεχιστής του αποστολικού έργου. Η Εκκλησία υπάρχει για να κηρύττει την αλήθεια του Χριστού, να τελεί τα Μυστήρια, να οδηγεί τους ανθρώπους στη σωτηρία και να μεταφέρει το φως του Ευαγγελίου σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο. Ο Απόστολος Παύλος καλεί όλους τους πιστούς να διαφυλάσσουν «την ενότητα του Πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (Εφ. 4, 3) μέχρι να φθάσουμε «εις την ενότητα της πίστεως» (Εφ. 4, 13).

Στις ημέρες μας η αποστολική αυτή ευθύνη γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Ζούμε σε μια εποχή πνευματικής συγχύσεως, αποστασίας από τον Θεό, σχετικισμού, βλασφημίας, εκμεταλλεύσεως του ανθρώπου από άνθρωπο και κυριαρχίας της εικόνας εις βάρος της αλήθειας. Πολλοί ενδιαφέρονται περισσότερο να προβάλλουν τον εαυτό τους παρά να γνωρίσουν τον Θεό. Η διαφήμιση συχνά αντικαθιστά την αλήθεια, το προσωπικό συμφέρον υποκαθιστά την αγάπη και η προβολή γίνεται σημαντικότερη από την αυθεντικότητα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα η Νηστεία των Αγίων Αποστόλων αποτελεί μια ισχυρή πρόσκληση επιστροφής στο ήθος του Ευαγγελίου. Μας καλεί να νικήσουμε τον εγωισμό, να θεραπεύσουμε τα πάθη μας, να αποκτήσουμε ταπείνωση, διάκριση και αγάπη. Μας καλεί να γίνουμε μαθητές του Χριστού για να μπορέσουμε και εμείς να συμβάλουμε στο έργο του «μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Διότι πρώτα ο άνθρωπος μαθητεύεται στον Χριστό και ύστερα γίνεται μάρτυρας του Χριστού. Πρώτα καθαρίζεται η καρδιά και έπειτα φωτίζεται ο νους. Πρώτα δέχεται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και έπειτα γίνεται φορέας της χάριτος προς τους άλλους.

Ας αξιοποιήσουμε λοιπόν τη Νηστεία των Αγίων Αποστόλων ως περίοδο μετανοίας, προσευχής, πνευματικής ανακαινίσεως και βαθύτερης κοινωνίας με τον Χριστό. Ας τιμήσουμε τους Αγίους Αποστόλους όχι μόνο με λόγια αλλά και με έργα, ακολουθώντας το παράδειγμα της πίστεως, της υπακοής, της θυσίας και της αγάπης τους. Και ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας αξιώσει να παραμείνουμε πιστά μέλη της Αποστολικής Του Εκκλησίας, ώστε να συνεχίσουμε και εμείς, μέσα στον σύγχρονο κόσμο, το σωτήριο έργο εκείνων που άκουσαν πρώτοι το κάλεσμα του Χριστού και αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στη διάδοση του Ευαγγελίου «έως εσχάτου της γης».

Αμήν και του Θεού η Δόξα

Μητροπολίτη Ταμασού και Ορεινής Ησαΐα

06/06/2026

Τον Μητροπολίτη Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐα, της Εκκλησίας της Κύπρου, υποδέχθηκε το Σάββατο 6 Ιουνίου 2026 στο Πατριαρχικό Μέγαρο στο Βουκουρέστι ο Επίσκοπος Πραχοβεάνου κ. Τιμόθεος, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Βουκουρεστίου.

Κατά τη συνάντηση, ο Επίσκοπος Πραχοβεάνου απένειμε στον Ιεράρχη της Εκκλησίας της Κύπρου, εκ μέρους του Πατριάρχη Ρουμανίας κ. Δανιήλ, το Παράσημο του Οσίου Δημητρίου του Νέου, Προστάτη του Βουκουρεστίου, το οποίο συνοδεύεται από εγκόλπιο με την εικόνα του Αγίου.

Κατά τις συνομιλίες των δύο Ιεραρχών επισημάνθηκε η παρουσία πολυάριθμης κοινότητας Ρουμάνων Ορθοδόξων στη Μητρόπολη Ταμασού και Ορεινής, γεγονός που έχει οδηγήσει τον Μητροπολίτη Ησαΐα να επισκεφθεί επανειλημμένως τη Ρουμανία.

Ο Μητροπολίτης Ταμασού πραγματοποιεί επίσκεψη στη Ρουμανία έως την Κυριακή, συνοδευόμενος από αντιπροσωπεία της Μητροπόλεώς του.

Τον Μητροπολίτη Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐα, της Εκκλησίας της Κύπρου, υποδέχθηκε το Σάββατο 6 Ιουνίου 2026 στο Πατριαρχικό Μέγαρο στο Βουκουρέστι ο Επίσκοπος Πραχοβ...

06/06/2026

Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΕΓΩ» ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ

Ο μεγαλύτερος πειρασμός του ανθρώπου και η πηγή όλων των παθών που ακολουθούν είναι το «εγώ» (ο εγωισμός), με το οποίο τοποθετεί τον εαυτό του στη θέση όχι μόνο του Θεού, αλλά και της εικόνας Του, που είναι ο άνθρωπος, δηλαδή ο αδελφός του. Από την πτώση των πρωτοπλάστων μέχρι σήμερα, το «εγώ» γεννά την υπερηφάνεια, τη φιλαυτία και την απομάκρυνση από την κοινωνία της αγάπης. Πλέον, η κοινωνία αυτή και η αρμονική και ζωογόνος λειτουργία της μέσα από το «πρόσωπο» του ανθρώπου καταστρέφεται.

Στην Ορθόδοξη θεολογία, «πρόσωπο» είναι η μοναδική και ανεπανάληπτη ύπαρξη που καλείται να ζει σε σχέση αγάπης και κοινωνίας με τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Δεν είναι απλώς ένα απομονωμένο άτομο, αλλά ύπαρξη ελεύθερη και αγαπητική, που ολοκληρώνεται μέσα στην κοινωνία. Πρότυπο του ανθρώπινου προσώπου είναι η Αγία Τριάδα, όπου τα τρία θεία Πρόσωπα ζουν σε τέλεια ενότητα και αγάπη.

Ο ίδιος ο Χριστός προσεύχεται: «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί» (Ιω. 17,21), δείχνοντας ότι ο άνθρωπος καλείται σε κοινωνία και ενότητα κατά το πρότυπο της Τριάδος. Επίσης, ο Απόστολος Παύλος διδάσκει: «Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους» (Α΄ Κορ. 12,27), φανερώνοντας ότι κάθε πρόσωπο βρίσκει την πληρότητά του μέσα στην εκκλησιαστική κοινωνία και όχι στην απομόνωση.

Από πρόσωπο, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε άτομο, το οποίο, όσο και να αναπτυχθεί και να δυναμώσει, τελικά, κομμένο από τη ρίζα του —δηλαδή την κοινωνία με τον Θεό και τον πλησίον— μαραζώνει και καταστρέφεται, άρα αντί καλού παράγει κακό. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι η φιλαυτία είναι «μήτηρ πάντων των παθών», ενώ ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ονομάζει την υπερηφάνεια «άρνηση του Θεού». Ο ίδιος ο Χριστός μας προειδοποιεί: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν» (Μκ. 8,34), δείχνοντας ότι η σωτηρία αρχίζει από τη νέκρωση του εγωισμού.

Στη σύγχρονη κοινωνία βλέπουμε τα τραγικά αποτελέσματα του «εγώ»: βία, εγκληματικότητα, εκμετάλλευση του αδυνάτου από τον ισχυρό, διάλυση της οικογένειας, αδιαφορία για τον πάσχοντα συνάνθρωπο, πνευματική αποστασία και περιφρόνηση των ιερών παραδόσεών μας, αποτειχισμός από την κανονική Εκκλησία, σχίσματα και αιρέσεις. Όταν ο άνθρωπος λατρεύει το θέλημά του, παύει να αγαπά και αρχίζει να χρησιμοποιεί τους άλλους ως μέσα για την ικανοποίηση των επιθυμιών του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι «τίποτε δεν χωρίζει τόσο τον άνθρωπο από τον Θεό όσο η υπερηφάνεια», ενώ ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος πλάστηκε για κοινωνία και όχι για αυτάρκεια.

Η θεραπεία του «εγώ» είναι το «εμείς» της Εκκλησίας, το οποίο πηγάζει από το «ημείς» της Αγίας Τριάδος. Αυτό μετατρέπει τον άνθρωπο από μια μονάδα (άτομο) σε μια κοινωνία προσώπου, όπου συνυπάρχουν και συνεργάζονται ο Θεός, το «εγώ» και ο πλησίον. Ο Χριστός δεν μας δίδαξε να λέμε «Πάτερ μου», αλλά «Πάτερ ημών». Η ζωή της Εκκλησίας είναι ζωή κοινωνίας, διακονίας και θυσιαστικής αγάπης. Ο άγιος Πορφύριος έλεγε ότι «όταν αγαπάς τον Χριστό, αγαπάς όλους τους ανθρώπους», ενώ ο άγιος Παΐσιος τόνιζε ότι «όσο φεύγει το εγώ, τόσο έρχεται η χάρη του Θεού». Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος γράφει στην Καινή Διαθήκη: «Αν κάποιος λέει, “Αγαπώ τον Θεό”, και μισεί τον αδελφό του, είναι ψεύτης. Γιατί αυτός που δεν αγαπά τον αδελφό του, τον οποίο έχει δει, πώς μπορεί να αγαπά τον Θεό, τον οποίο δεν έχει δει;»

Πρακτικά, πολεμούμε το «εγώ» με την ταπεινή προσευχή, τη συχνή εξομολόγηση, τη συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία, την υπακοή στην κανονική μας Εκκλησία και στο θέλημα του Θεού, τη συγχώρηση, την ελεημοσύνη και την ανιδιοτελή προσφορά. Μέσα στο σπίτι, με τον αμοιβαίο σεβασμό, τη θυσία για τον σύζυγο και τα παιδιά και την αποφυγή της εγωκεντρικής επιβολής. Μέσα στην κοινωνία, με την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη και τη φροντίδα των αδυνάτων. Έτσι, το καταστροφικό «εγώ» μεταμορφώνεται στο σωτήριο «εμείς» της Εκκλησίας, όπου ο άνθρωπος βρίσκει τον Θεό, τον αδελφό και τελικά τον αληθινό εαυτό του. Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Μηδέν κατά εριθείαν ή κενοδοξίαν, αλλά τη ταπεινοφροσύνη αλλήλους ηγούμενοι υπερέχοντας εαυτών» (Φιλ. 2,3). Αυτή είναι η οδός που θεραπεύει τον άνθρωπο, την οικογένεια και ολόκληρη την κοινωνία.

Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας

04/06/2026

04/06/2026

ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Η εντολή του Θεού «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης» (Εξ. 20,12· Εφ. 6,2-3) δεν αφορά μόνο τη φυσική οικογένεια, αλλά αποκαλύπτει μία βαθύτερη πνευματική αρχή όπου ο άνθρωπος σώζεται μέσα από τη σχέση, την υπακοή και την ευγνωμοσύνη προς εκείνους που του δόθηκαν από τον Θεό για να τον καθοδηγούν.

Όπως ο πατέρας και η μητέρα γεννούν το παιδί κατά σάρκα, έτσι και η Εκκλησία γεννά τον άνθρωπο «δι’ ύδατος και Πνεύματος» (Ιω. 3,5) και γίνεται η πνευματική του μητέρα, ενώ οι ποιμένες της αποτελούν τους πνευματικούς πατέρες του λαού του Θεού.

Γι’ αυτό ο άγιος Κυπριανός Καρχηδόνος διακηρύσσει: «Δεν μπορεί να έχει τον Θεό ως Πατέρα όποιος δεν έχει την Εκκλησία ως Μητέρα». Η Εκκλησία δεν είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός, αλλά το ίδιο το Σώμα του Χριστού: «Υμείς δε εστε σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α΄ Κορ. 12,27). Η απομάκρυνση από αυτήν δεν αποτελεί απλή διοικητική διαφωνία, αλλά τραυματισμό της ενότητας του Σώματος του Χριστού.

Ο ίδιος ο Κύριος έθεσε ως θεμέλιο της σωτηρίας την υπακοή. «Εγένετο υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ. 2,8). Αν ο αναμάρτητος Χριστός υπάκουσε στον Πατέρα, πόσο περισσότερο εμείς οι αμαρτωλοί έχουμε ανάγκη της υπακοής. Η υπακοή δεν είναι δουλεία αλλά ελευθερία από το ίδιο μας το θέλημα, το οποίο συχνά τρέφεται από τον εγωισμό και οδηγεί στην πλάνη.

Η Αγία Γραφή προτρέπει σαφώς: «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε· αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών ως λόγον αποδώσοντες» (Εβρ. 13,17). Δεν λέγει να υπακούμε μόνο όταν συμφωνούμε ή όταν θεωρούμε αλάνθαστους τους ποιμένες μας, αλλά διότι αυτοί έχουν ευθύνη ενώπιον του Θεού για τις ψυχές των πιστών. Η υπακοή αποτελεί πράξη εμπιστοσύνης προς τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος κυβερνά την Εκκλησία Του.

Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος γράφει: «Όπου ο επίσκοπος, εκεί και η Εκκλησία». Και αλλού: «Μηδείς χωρίς του επισκόπου τι πρασσέτω των ανηκόντων εις την Εκκλησίαν». Η ενότητα με τον κανονικό επίσκοπο είναι σημείο ενότητας με την ίδια την Εκκλησία.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Ουδέν ούτως ισχυρόν ως η ενότητα της Εκκλησίας· ουδέ αυτήν ο μαρτυρικός θάνατος δύναται να αναπληρώσει όταν κάποιος σχίζει την Εκκλησία». Γι’ αυτό και ο ίδιος τονίζει ότι το σχίσμα είναι αμάρτημα βαρύτατο, διότι διασπά εκείνο που ο Χριστός ένωσε με το αίμα Του.

Ο άγιος Κυπριανός είναι ακόμη αυστηρότερος: «Το σχίσμα είναι κακό τόσο μεγάλο, ώστε ούτε το αίμα του μαρτυρίου δεν το ξεπλένει». Αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία στερείται αγάπης προς όσους πλανώνται, αλλά ότι η διάσπαση της ενότητας προσβάλλει το ίδιο το μυστήριο της Εκκλησίας.

Συχνά ο άνθρωπος θεωρεί ότι έχει δίκαιο και γι’ αυτό αρνείται να υπακούσει. Όμως η πνευματική ζωή δεν οικοδομείται πάνω στη δικαίωση του εαυτού μας αλλά πάνω στην ταπείνωση. Ο Αββάς Δωρόθεος λέγει: «Δεν γνωρίζω άλλη πτώση του μοναχού παρά μόνο όταν εμπιστεύεται τον εαυτό του». Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει: «Υπακοή εστίν ταφή του ιδίου θελήματος και ανάστασις της ταπεινώσεως».

Η υπακοή καλλιεργεί την ταπείνωση, διότι ο άνθρωπος παύει να θεωρεί τον εαυτό του κριτή των πάντων. Καλλιεργεί την αγάπη, διότι προτιμά την ενότητα από τη φιλαυτία. Καλλιεργεί την πίστη, διότι εμπιστεύεται ότι ο Θεός ενεργεί μέσα στην Εκκλησία Του ακόμη και όταν δεν κατανοεί πλήρως τα γεγονότα.

Ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει: «Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, σκοπείν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρά την διδαχήν ην υμείς εμάθετε ποιούντας, και εκκλίνετε απ’ αυτών» (Ρωμ. 16,17). Επίσης προτρέπει: «Σπουδάζοντες τηρείν την ενότητα του Πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης· εν σώμα και εν Πνεύμα» (Εφ. 4,3-4).

Η σωτηρία δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά εκκλησιαστικό γεγονός. Ο Χριστός δεν ίδρυσε πολλές εκκλησίες αλλά μία Εκκλησία. Προσευχήθηκε «ίνα πάντες εν ώσι» (Ιω. 17,21). Γι’ αυτό οι πιστοί καλούνται να μένουν σταθεροί μέσα στην κανονική Εκκλησία, να υπομένουν με ταπείνωση τις δοκιμασίες, να αποφεύγουν τις διαιρέσεις και να εμπιστεύονται την πρόνοια του Θεού.

Όταν ο πιστός τιμά την Εκκλησία ως μητέρα του και υπακούει στους κανονικούς ποιμένες της, δεν χάνει την ελευθερία του αλλά βρίσκει την αληθινή ελευθερία των τέκνων του Θεού. Τότε εκπληρώνεται και η βαθύτερη σημασία της εντολής: «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Διότι όποιος τιμά και αγαπά την Εκκλησία, τιμά τον ίδιο τον Χριστό που είναι η Κεφαλή της και βαδίζει ασφαλώς στην οδό της σωτηρίας, της ταπεινώσεως, της αγάπης και της αιωνίου ζωής.

Μητροπολίτης Ταμασου και Ορεινής Ησαΐας

02/06/2026

Η ανυπακοή μέσα στην οποία κρύβεται και παράγεται τελικά και το σχίσμα είναι μία από τις μεγαλύτερες πληγές της Εκκλησίας, διότι διασπά το Σώμα του Χριστού και στερεί από τον άνθρωπο τη χάρη της ενότητας. Ο Κύριος προσευχήθηκε «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ιω. 17,21), ενώ ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει «σκοπεῖν τοὺς τὰς διχοστασίας ποιοῦντας… καὶ ἐκκλίνετε ἀπ’ αὐτῶν» (Ρωμ. 16,17).

Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος διδάσκει ότι όπου υπάρχει ο επίσκοπος, εκεί είναι η Εκκλησία, ενώ ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι το σχίσμα είναι αμάρτημα βαρύτατο, το οποίο δεν θεραπεύεται εύκολα ούτε με το αίμα του μαρτυρίου. Ρίζα του σχίσματος είναι συνήθως ο εγωισμός και η φιλαυτία, που τυφλώνουν ακόμη και ενάρετους ανθρώπους.

Αντίθετα, η ταπείνωση και η υπακοή θεραπεύουν τις πληγές της ψυχής και διαφυλάσσουν την ενότητα. Στην πολύπαθη Κύπρο, όπου η πατρίδα μας εξακολουθεί να υποφέρει από την κατοχή και πολλούς σύγχρονους πειρασμούς, κάθε διχασμός αποδυναμώνει όχι μόνο την εκκλησιαστική αλλά και την εθνική μας συνοχή.

Γι’ αυτό οφείλουμε να παραμένουμε ενωμένοι γύρω από την κανονική Εκκλησία, «σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Εφ. 4,3), ώστε να διαφυλάσσεται η πίστη, η ενότητα και η ελπίδα του λαού μας.

Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής Ησαΐας