15/04/2026
Eğitim kurumlarını, toplumun en kıymetli varlıkları olan çocuklarımızı ve eğitim emekçilerimizi hedef alan son şiddet olayları, yalnızca münferit vakalar olarak ele alınamayacak kadar derin ve çok katmanlı toplumsal dinamiklere işaret etmektedir. Maraş ve Urfa başta olmak üzere farklı bölgelerde yaşanan gelişmeler, eğitim ortamlarının güvenliği ve eğitim emekçilerinin korunması konusundaki kaygıları artırmaktadır. Bu tür olaylar, bireysel psikolojik etkenlerin ötesinde, toplumsal yapıda biriken gerilimlerin, şiddet biçimlerinin ve yapısal sorunların bir yansıması olarak değerlendirilmelidir.
Şiddetin, geçmişte daha çok belirli taraflar arasındaki çatışmalarla sınırlıyken, günümüzde giderek rastlantısal hedeflere yöneldiği gözlemlenmektedir. Bu dönüşüm; bireysel öfke, yalnızlık, dışlanmışlık ve aidiyet krizlerinin toplumsal ölçekte karşılık bulduğunu ve şiddetin daha yaygın, öngörülemez ve doğrudan topluma yönelen bir nitelik kazandığını ortaya koymaktadır. Bu durumdan en fazla etkilenen alanlardan biri de okullar ve bu alanlarda görev yapan eğitim emekçileridir.
Aynı zamanda, bazı bölgelerde uzun süredir varlığını sürdüren çoklu güç ilişkileri, kayıt dışı ekonomik yapılar ve çatışma ortamlarının yarattığı birikimli etkiler, şiddetin yoğunlaşmasına zemin hazırlamaktadır. Bu tür yapısal koşullar, bireysel eylemleri besleyen ve onları daha geniş bir bağlama yerleştiren önemli unsurlar olarak karşımıza çıkmaktadır.
Öte yandan, şiddetin medya, sosyal ağlar ve popüler kültür aracılığıyla görünürlük kazanması ve kimi durumlarda dolaylı biçimde meşrulaştırılması, özellikle gençler üzerinde belirleyici etkiler yaratmaktadır. Suç ve şiddetin güç, statü ya da görünürlük aracı olarak sunulması; bazı bireylerin bu eylemleri bir ifade biçimi ya da dikkat çekme yöntemi olarak görmesine yol açabilmektedir.
Bununla birlikte, cezasızlık algısının güçlenmesi ve adalet mekanizmalarına duyulan güvenin zedelenmesi de şiddetin yaygınlaşmasını tetikleyen önemli faktörler arasındadır. Adalet duygusunu yitirmiş ve yönetememe krizi yaşayan mevcut iktidarın toplumsal dokuyu dejenere etmesinin izleri okullarımızda dahi görülmektedir. Eğitim emekçilerinin güvencesiz hissettiği, çalışma ortamlarının yeterince korunmadığı bir iklim, bu sorunun daha da derinleşmesine neden olmaktadır. Toplumsal düzeyde şiddetin sıradanlaşması ise uzun vadede güven duygusunu, toplumsal uyumu ve birlikte yaşam kültürünü zayıflatma riski taşımaktadır.
Bu çerçevede, söz konusu olayların yalnızca güvenlik eksenli yaklaşımlarla ele alınması yeterli değildir. Başta Maraş ve Urfa olmak üzere riskin yoğunlaştığı bölgelerde eğitim ortamlarının güvenliğini artıracak somut adımların atılması, eğitim emekçilerinin korunmasına yönelik özel politikaların geliştirilmesi büyük önem taşımaktadır. Eğitim politikalarından sosyal destek mekanizmalarına, medya sorumluluğundan gençlik çalışmalarına kadar çok boyutlu, kapsayıcı ve önleyici bir yaklaşımın hayata geçirilmesi gerekmektedir. Şiddetin kök nedenlerini hedef alan, toplumsal dayanışmayı güçlendiren ve bireylerin kendilerini ifade edebilecekleri sağlıklı alanlar yaratan politikaların geliştirilmesi acil bir ihtiyaçtır.
Şanlıurfa ve Maraş’ta hayatını kaybedenleri saygı ve derin bir üzüntüyle anıyor, yaralananlara acil şifalar diliyoruz.
Ailelerin ve toplumun acısını yüreğimizde hissediyoruz.
Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu
