28/03/2026
ALLAHU I DO ATA DHE ATA E DUAN ALLAHUN
Po duket një dritë në fund të kësaj rruge, me lejen e Zotit...
Ishte Ramazani i vitit 2024, kur filloi rrugëtimi i projektit për xhaminë. Ende pa pasur diçka konkrete, burra e gra që e duan Zotin dhe fenë e Tij premtuan plot 322 mijë franga brenda një nate. Dhe çdo muaj, për afër dy vite, këta burra e gra, bashkë me shumë të tjerë, dhuruan rregullisht. Më 14 dhjetor të po atij viti u përkujtua themelimi i xhamisë me programin “Manifestimi i 20-vjetorit”; ky do të ishte edhe programi i parë madhor për mbledhjen e fondeve, ku u mblodhën plot 350 mijë franga në një natë. Dhe menjëherë pas 3 muajsh, 482 mijë franga u dhuruan gjatë Ramazanit 2025. Por do të duhej Ramazani i këtij viti, me 510 mijë franga, që të plotësohej shuma e nevojshme për blerjen e objektit, prej të cilave 200 mijë fr. janë marrë borxh për këstin e shtatorit.
Por nuk ka qenë gjithmonë kështu. Ata që kanë qenë në mes të këtij projekti dhe e kanë ndjekur këtë punë prej fillimit e dinë më së miri këtë gjë. Ka pasur raste kur jemi lëkundur dhe shpesh kemi thënë: a vallë do ia dalim mbanë? Sa i përket ndihmës së Zotit, kur kushtet nuk dukeshin aspak në favor, çështja e xhamisë sonë i ngjasoi betejës së Bedrit. Ngjashëm si në Bedër, Allahu i Madhëruar nuk e ndau për asnjë moment ndihmën e Tij për xhematin e xhamisë së Wetzikonit.
Ky xhemat e pa ndihmën e Zotit kur, para kësaj, iu desh të bënte dhjetëra kërkesa për ambient me qira, por kërkesa e tij iu refuzua secilën here vetëm e vetëm sepse kërkonte ta merrte si xhami. E Zoti i Madhëruar deshi që ndërtesa në Schwändistrasse 5 të merrej për xhami, edhe kur nuk kishte as leje për t’u parë në fillim. Dhe Zoti deshi që ndërtesa e re të merrej pa financim bankar dhe të mbetej vakëf, ti mbetej deri në ditën e Kijametit xhematit të xhamisë së Wetzikonit dhe myslimanëve në rajon.
Ai e pa ndihmën e Zotit kur iu desh të priste plot 3 muaj me brengë. Por, edhe pse i brengosur, ai priste dhe nuk i ndau duatë për ndihmën e Zotit dhe zgjidhjen e ngërçit. Dhe Zoti bëri që pronari ta pranonte aplikimin tonë përkundrejt aplikimeve të tjera, edhe kur e dinte se ky xhemat e kërkonte për xhami. Ai e pa më qartë se kurrë ndihmën e Zotit, kur u afrua afati i pagesës në qershor 2025 dhe çdo derë ishte mbyllur. Përballë rrezikut për ta humbur ndërtesën dhe detyrimit për të paguar gjobën, Zoti ia hapi zemrën një jomyslimani për ta shtyrë afatin edhe për 1 vit më shumë, në një kohë kur ky i fundit kishte të drejtë të merrte dëmshpërblim dhe ta shiste përsëri dikujt tjetër.
Gjithashtu, ai e pa mëshirën dhe ndihmën e Zotit edhe kur persona nga mesi i tij dhanë çka kishin, për të arritur në një kohë kaq të shkurtër në atë shumë që jemi sot, afro 3 milion franga. Persona të cilët dhanë kur kishin, edhe kur nuk kishin premtuan. Persona që jepnin 1 mijë, 10 mijë, 50 mijë e deri 100 mijë franga. Persona nga mesi i tij, të cilët iu përgjigjën çdo organizimi që xhamia organizoi. Dhe, pasi dhanë, ishin të lumtur që dhanë. E kjo është shenjë e besimit. Kjo është shenjë se Allahu ia zbuti zemrat këtij xhemati dhe se dërgoi mbi ta ndihmën e Tij, duke hequr kështu një nga një pengesat që dukeshin të pakalueshme.
Ky projekt na mësoi shumë mësime të rëndësishme. Na mësoi se puna dhe kontributi i një personi mund t’i kalojë kufijtë e vetë personit, ngjashëm me shembullin e Ibrahimit a.s., të cilin Zoti e përshkroi: “Me të vërtetë, Ibrahimi ka qenë (përkah virtytet e tij sa) një popull, i përulur Zotit, i prirur kah e mira dhe nuk ka qenë nga idhujtarët.” (Nahl, 120)
Me këtë projekt pamë njerëz që u munduan t’i ngjanin Ibrahimit a.s. për sa i përket besimit në Zot, përkushtimit dhe kontributit ndaj fesë së Zotit. Në këtë projekt pamë gjithashtu njerëz të cilët u munduan t’u ngjasonin heronjve të parë që i dhanë krah kësaj feje dhe, në këtë rrugë, sahabëve të Profetit a.s., për të cilët ky i fundit a.s. do të shprehej: “Edhe sikur dikush prej jush të japë sadaka sa mali i Uhudit në ar, nuk mund të arrijë vlerën e një grushti sadakaje të dhënë nga njëri prej sahabëve, madje as gjysmën e saj.”
Ky xhemat ishte i bindur se nuk do të mund të konkurronte dot me të parët e sahabëve, e as me ata emra të mëdhenj si Ebu Hanife, Shafi, Malik apo Ahmed bin Hanbel, e megjithatë pati dëshirën t’u bashkëngjitej këtyre personave të ndritur, të zinte vend qoftë edhe në radhët e fundit në “anijen e të shenjtëve” dhe ta përjetësonte emrin në defterin e melekëve, në fletoren e veprave: si të parët për një punë të hajrit, si nismëtarë.
Ata i besuan sihariqit të Profetit se: “Kush hap një rrugë (traditë) të mirë në Islam, atij i takon shpërblimi i saj dhe shpërblimi i atyre që veprojnë sipas saj pas tij, pa iu pakësuar atyre aspak nga shpërblimi i tyre” (Muslim). Ata i besuan këtij sihariqi dhe nuk u ndalën. Nuk u mjaftuan vetëm duke besuar dhe vetëm me adhurimet individuale. Por vepruan vepra të mira si shenjë e besimit të tyre. Ata e kuptuan se prej përgjegjësive që vjen me besimin ishte edhe përpjekja në rrugë të Zotit dhe zgjodhën të ishin besimtarë aktivë, duke u përpjekur në rrugën e Allahut me pasurinë dhe jetën e tyre. Këtyre u premton Allahu t’i ngrejë në shkallë më të larta mbi ata që rrinë ulur. Të gjithëve Allahu u premtoi shpërblimin më të mirë (Xhenetin), por Allahu i dallon ata që përpiqen me pasurinë dhe jetën e tyre nga ata që rrinë ulur, me një shpërblim të madh (me Ridvanullah, me Rujetullah). (Shih Ali Imran, 95)
Padyshim, themeluesit e parë të kësaj xhamie, ata që vazhduan të kontribuonin me vite me radhë dhe ata që iu bashkëngjitën pas 20 vitesh, kanë domethënie të veçantë. Ata e dinin se vlera e kontributit të tyre është më e madhe kur nevoja është më e madhe sesa kur ajo punë mbaron. Ata do të ishin të parët e kohës së tyre në një vend larg vendeve të lindjes, por që tanimë ishte bërë shtëpia e tyre e dytë.
Vetë Profeti i Mëshirës a.s. i mbante ndryshe ata të parët. Hz. Ebu Bekrin dhe Hz. Hatixhen i donte mbi të gjithë, sepse ata ishin të parët që e besuan dhe mbështetësit e tij më të mëdhenj. “Mos ma prekni shokun (Ebu Bekrin)! Kur të gjithë ju më përgënjeshtruat, ai më besoi mua”, do të shprehej për Ebu Bekër Es-Sidikun. Ndërsa për Hatixhen Kubra vazhdonte ta kujtonte edhe pas vdekjes së saj me mallëngjim dhe, kur të pyetej pse e kujtonte atë akoma, do të shprehej: “Kur njerëzit ishin në mosbesim, ajo (Hatixhja) besoi; kur njerëzit më akuzuan për gënjeshtër, ajo më besoi, më konfirmoi.” Ashtu si Hz. Ebu Bekër Es-Sidik dhe Hatixhe Kubra, edhe ky xhemat, sipas kategorisë së vet, diti të shfrytëzonte rastin kur iu hap një derë e hajrit për t’u bërë i pari. Sepse ai e dinte se vendi i atij që merr flamurin i pari është ndryshe.
Pas më shumë se 20 vitesh prej themelimit të xhamisë, ata ndanin gëzimin se po hapnin përsëri një rrugë të hajrit në Wetzikon, tanimë në një lokacion të ri dhe me ambiente të reja. Në Ramazanin e këtij viti pamë se ky xhemat nuk është normal. Pamë se në vetëm një natë mblodhi përsëri mbi 336 mijë franga. Dhe menjëherë pas 2 ditësh mblodhi edhe 170 mijë franga të tjera, për t’iu afruar shumës së 3 milion frangave në më pak se dy vite.
E nëse dëshironi të dini cilësitë e një bashkësie të zgjedhur, të cilën e do Zoti dhe ata e duan Zotin, le ta dëgjojmë së bashku direkt nga Zoti i Gjithësisë: “S’ka dyshim se All-llahu do të sjellë një popull që Ai e do atë (popull) dhe ata e duan Atë (Zotin), (një popull) që është modest e i butë ndaj besimtarëve, por i ashpër dhe i fortë ndaj mohuesve, që bën përpjekje në rrugën e Allahut dhe që nuk i frikësohet qortimit të asnjë qortuesi. Kjo është dhuratë e Allahut që i jep atij që do. Allahu është dhurues i madh, i dijshëm.” (Maida, 54)
E ky xhemat e dëshmoi se e do Allahun dhe fenë e Tij. Pasi pamë se si ky xhemat garonte me njëri-tjetrin për vepra të mira gjatë ditëve të muajit të shenjtë të Ramazanit, pamë se si persona i jepnin përparësi fesë së Zotit dhe xhamisë para vetes, edhe pse vetë ishin në nevojë. Në këtë Ramazan pamë njerëz që mërziteshin se nuk kishin çfarë të dhuronin dhe, kur u lajmëruan se kishte afat deri në një kohë më të vonshme, ata vërshuan përsëri si era bujare dhe premtuan të jepnin në një moment të dytë.
Falënderime pa fund Krijuesit të Gjithësisë, i cili ngrohi zemrat e këtij xhemati dhe i bëri një të vetme. Falënderime pa fund Krijuesit të Gjithësisë, i cili e deshi këtë xhemat dhe nuk e kurseu ndihmën e Tij për asnjë moment për këtë xhemat, por i ngriti pengesat një e nga një dhe i dha këtij xhemati një mundësi të dytë. Falënderime pa fund Atij që nuk deshi që ky xhemat të turpërohej para Tij, para të Dërguarit të Tij dhe para atyre që kanë dhuruar. Falënderime pa fund Atij që na mundësoi që fazën e parë, fazën e mbledhjes së fondeve, ta mbarojmë me sukses dhe të mos turpërohemi para kësaj përgjegjësie.
Falënderime të sinqerta për këdo që kontribuoi për xhaminë e Wetzikonit me pasurinë, kohën, diturinë dhe energjinë e vet. Falënderime të sinqerta për këdo që kontribuon për mirë dhe për fenë, kombin dhe shoqërinë. Falënderime të sinqerta për këdo që sakrifikon rehatinë, pasurinë dhe kohën e vet për lumturinë e të tjerëve.
Lusim Allahun e Madhëruar që ta pranojë këtë vepër nga ne, ta bëjë këtë xhami burim drite dhe udhëzimi për gjenerata të tëra, dhe ta vendosë në peshoren e veprave tona të mira. Lusim Allahun që t’i shpërblejë të gjithë ata që dhanë, që premtuan dhe që kontribuan, me shpërblimet më të mira në këtë botë dhe në botën tjetër. Lusim Allahun që ta ruajë këtë xhemat, ta bashkojë gjithmonë në të mirë dhe ta forcojë në rrugën e Tij.
O Allah, na bëj prej atyre që të duan Ty dhe që Ti i do ata.
Amin.
