19/04/2026
Feja jonë ka vendosur një ekuilibër mes tre dualiteteve kryesore
Dualiteti i parë është mes absolutes dhe relatives.
Ka gjëra absolute dhe ka gjëra relative. Zoti dhe çdo gjë që lidhet me botën hyjnore janë absolute. Prandaj, ndaj Zotit ne qëndrojmë me përulje dhe admirim.
Ndërsa çdo gjë tjetër është relative, e papërsosur dhe me mangësi. Për këtë arsye, për çështjet e kësaj bote mund të debatojmë, por për Zotin jo, sepse Ai është absolut.
Dualiteti i dytë është mes shpirtit dhe trupit.
Muslimani jeton mes këtyre dy dimensioneve. Nëse e eliminojmë botën shpirtërore dhe bëhemi vetëm materialistë, humbasim moralin dhe ndjeshmërinë. Por nëse neglizhojmë trupin dhe jetën materiale, humbasim ekuilibrin dhe realitetin e jetës.
Dualiteti i tretë është mes kësaj bote dhe botës tjetër.
Të besosh në botën tjetër do të thotë të kuptosh se jeta nuk përfundon këtu; ajo vazhdon, si një film që nuk mbaron në këtë kapitull.
Pa besimin në botën tjetër, drejtësia absolute mbetet e pakuptueshme. Njeriu kërkon gjithmonë drejtësi të plotë, por ajo nuk realizohet plotësisht në këtë botë. Prandaj lind nevoja për një botë tjetër, ku drejtësia të përmbushet në mënyrë të plotë.
Një mendimtar ka thënë: “Ekzistenca e etjes dëshmon për ekzistencën e ujit.”
Po kështu, nevoja për drejtësi absolute dëshmon për ekzistencën e botës tjetër.
Në përfundim, muslimani duhet të jetojë në ekuilibër mes:
* absolutes dhe relatives,
* shpirtit dhe trupit,
* kësaj bote dhe botës tjetër.
Ky ekuilibër është thelbi i fesë.
Njeriu i balancuar është njeri i matur, i plotë dhe i drejtë.