Parochie Sint-Lutgardis - Zuun

09/01/2024

We kregen op 1 januari het bericht van het plotseling overlijden van Wim.
Wim was een trouwe medewerker van onze parochie, de motor, de stuurman. We zullen hem missen.
Aan Denise en de familie van Wim betuigen wij onze christelijke deelneming en wensen we hen veel sterkte voor de verwerking van deze moeilijke periode.

31/12/2023

Met onze beste wensen voor een gelukkig 2024

30/12/2023

𝐃𝐞 𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐳𝐢𝐧
Het is zondag onder het octaaf van kerstmis en dan viert de Kerk het feest van de heilige Familie. De Kerk vindt het dus belangrijk om in het octaaf van kerstmis stil te staan bij het heilig Huisgezin. Dat hoeft ons niet te verbazen. Het kind van Bethlehem is namelijk in een gezin geboren.

Je zou je kunnen afvragen, wat natuurlijk op zich een gevaarlijk onderneming is: wanneer Jezus nú in onze tijd geboren zou zijn, zou Hij dan een bewust ongehuwde moeder gehad hebben? Op die manier was immers visueel zichtbaar geworden dat zij maagd was gebleven, haar kind was immers van de Heilige Geest? Of had het zelfs een draagmoeder moeten zijn om zo duidelijk te maken dat het alleen maar om het kind Jezus gaat, Hij als dé Christus het centrum is en Maria als vrouw het slechts draagt om het daarna af te geven.

Indien God dat had gewild had Hij dat zeker gedaan, maar ik ben er zeker van dat Hij het nooit gewild zou hebben, zoals ook de Kerk er nu geen voorstander van is zo het leven te zien, een moeder alleen of een vrouw alleen als draagster. Het kind Jezus is geboren in een gezin, met een vader én een moeder en zo heeft God het ook gewild. Hij heeft voor zijn Zoon echte ouders gewild. Jezus is namelijk echt mens geworden, een kleine mens geworden, een totaal afhankelijk mens geworden en Hij had voor zijn menselijke uitgroei een vader en moeder nodig.

We merken op dit moment dat er veel gezinnen gebroken zijn. Dat is iets tragisch, niet alleen voor de ouders zelf die dit niet zelden als heel pijnlijk ervaren maar ook voor hun kinderen. Onze samenleving heeft het moeilijk om elkaar vast te houden. En omdat kinderen dat weer zien, of op pijnlijke wijze zelf die gebrokenheid hebben moeten ervaren, kiezen veel van die kinderen er zelf voor om zich ook niet te binden. Dat komt egoïstisch over en dat zal het ook soms wel zijn, maar is het niet ook vaak uit angst? Nog maar even wachten hoe het gaat… Ik ga het toch niet halen!

Doordat er dus minder duidelijk gekozen wordt en de trouw dus minder geleefd wordt heeft dat als pijnlijke consequentie dat wij losser van elkaar komen te staan. En we beginnen langzaam maar zeker steeds pijnlijker te ervaren wat er gebeurt als dat losser van elkaar zijn structureel wordt in een samenleving, waarbij mensen steeds meer uitgaan van het eigen ik en het eigen welzijn. Hoe mensen daardoor steeds meer tot eilandjes worden. “We kennen onze buren soms niet meer”, zei ooit onze Koning in een kersttoespraak. Dat is niet per se alleen iets van onze tijd. Alhoewel, dat het zó massaal voorkomt in de westerse wereld, dat is nieuw!

Toch is het ‘niet gekend zijn’ iets wat ook in het kerstevangelie te zien valt. Maria en Jozef moesten optrekken naar Bethlehem, de stad van David om geteld te worden maar er was voor hen geen plaats was in de herberg. Ze waren niet gekend. Dus Jezus kwam ook in een wereld waarin er voor Hem geen plaats was, waar Hij niet in tel was, ofschoon Hij met zijn ouders geteld moest worden. De wijze van de geboorte van Jezus, de Zoon van God, maakt opnieuw op pijnlijke wijze duidelijk hoe de mens met God is omgegaan.

Ofschoon hij is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, zoals het scheppingsverhaal het zo plastisch uitdrukt, met God ‘wandelt in de tuin’, heeft de mens er toch voor gekozen om voor zichzelf te leven, los van God waarbij hij moest gaan ervaren hoe gauw daardoor ook de ander als een bedreiging wordt ervaren. Dus dat is de oerzonde die telkens op een nieuwe wijze terugkomt in onze wereld. De mens maakt zich los! Maar zo is God niet en zo ziet God ons niet, dat laat zijn Menswording zien. Hij heeft zich vanaf het begin van de schepping in man en vrouw uitgesproken als geheim van verbondenheid, van relatie. En God heeft vanaf het begin, dus vanaf de schepping iets van zijn wezen in die schepping uitgedrukt. De mens vindt zijn fundament in de scheppende liefde van God en is geroepen voor de liefde.

Maria en Jozef zijn dus voor Jezus fundamenteel. Het is doorheen hun liefde dat Jezus als mens menselijk kan uitgroeien. Maar om dat voor Jezus te kunnen zijn, hebben beiden af moeten zien van hun eigen hun wil en zijn daardoor dienstbaar geworden aan dat geheim. Maria en Jozef waren vrome Joden, zij leefden geloofsgehoorzaamheid. En daarin waren zij wegbereiders voor het Kind Jezus. Jezus mocht zien dat zij die gehoorzaamheid leefden vanuit hun geloof en zo voedden zij Jezus dan ook op. Jezus ontdekt daardoor als Mens zijn diepste wezen en verrast zijn ouders weer door te zeggen: “Wisten jullie dan niet dat Ik in het huis van mijn Vader moest zijn.” Ook Jezus leeft dat en zo openbaart ons het heilig Huisgezin dat gehoorzaamheid een geheim is dat in God zijn bron vindt.
Horen betekent gehoor geven aan wat de Geest zegt. Echte liefde leven. Jezus openbaart ons het fundament van het leven. We zijn geroepen ons ‘kindschap’ te leven, omdat God onze Vader is en als zijn beeld en gelijkenis zijn wij geroepen dat zichtbaar te stellen in onze wereld. De ouders zijn dus door God aangesteld om zijn Vaderliefde als vader en moeder zichtbaar te stellen. Samen zijn zij daarin ten volle Sacrament. Zij kunnen dit alleen echt authentiek leven in gehoorzaamheid aan de liefde, in gehoorzaamheid aan God zoals Maria en Jozef dat leefden. Dan word je namelijk vrij en werk je bevrijdend in het opvoedend bezig zijn met je kinderen. Moge het geheim van het heilig Huisgezin bevrijdend werken in ons en de ons omringende gezinnen.

Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie

27/12/2023

Vieringen gedurende de maand januari 2024 in de Sint-Lutgardiskerk te Zuun.

24/12/2023

24/12/2023

𝗞𝗲𝗿𝘀𝘁𝗺𝗶𝘀 𝗶𝘀 𝗼𝘂𝗱 𝗻𝗶𝗲𝘂𝘄𝘀
Wij worden overspoeld met nieuws. Radio, TV, internet, kranten: wij worden overspoeld met nieuws. Alsof we dat allemaal moeten weten. Maar is dat zo? Morgen… is het meeste al oud nieuws. Over een jaar weten we alleen het belangrijkste nog. Wat we ook onthouden, is wat ons persoonlijk heeft geraakt. Zoals een baan die we toen kregen. Of dat iemand die ons dierbaar was, overleed.

Met kerstmis gaat het ook over nieuws. Oud nieuws. 2000 jaar oud. Welk nieuws? “Heden is u een Redder geboren!” Dat leek toen geen groot nieuws. Een kind in een stal. In armoede. Wie besteedt daar nou aandacht aan? Maar het is wereldnieuws. “Heden is u een Redder geboren, Christus, de Heer.” God is mens geworden. God ligt daar in die stal. Een mensenkind. Maar ook: God! Het is blijvend nieuws.

Dat nieuws van toen brengt ons nu nog samen. Meer dan een miljard mensen vieren het vandaag. En het is persoonlijk nieuws. Hij is gekomen om ons te redden. Ons persoonlijk. Het dagelijks nieuws heeft het over andere dingen: oorlogen, drugshandel, fraudes. Een kind vroeg ooit: “Als God zo goed is, waarom zijn er dan oorlogen?” Het antwoord was: “Jij was net met die en die aan het vechten. Denk je dat God dat goed vond?” Het kind zweeg. Het besefte ineens: dat deed ik zelf. De wereld is vaak een bende. En dat doen wij zelf. Wij beschadigen onszelf en anderen. Het lijkt onuitroeibaar.

Wie kan ons daar van redden? Het antwoord is dat lokale nieuwtje van 2000 jaar geleden, dat wereldnieuws blijft: “Heden is u een Redder geboren, Christus, de Heer.” Waar komt Hij ons van redden? Van het kwaad dat wij doen. Kerstmis een feest: God toont zijn liefde voor zwakke mensen.

23/12/2023

𝗨𝗶𝘁𝘇𝗶𝗲𝗻 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗱𝗲 𝗟𝗲𝘃𝗲𝗻𝗱𝗲
Verwachting heeft ons door deze adventstijd geleid. Vanavond is die tijd voor dit jaar weer ten einde. Wat is verwachting eigenlijk? Je opent je hart voor een ander, die je iets zal geven. Zoals een moeder die nog echt kan verwachten, als ze negen maanden de vrucht in haar lichaam voelt groeien. Zoals de wanhopige mens, die tegen beter weten in vrede verwacht.

We verwachten deze zondag samen met Maria, die aangekondigd krijgt dat ze zwanger zal worden van de heilige Geest en wier verwachting vanavond wordt vervuld, samen met de verwachting van het volk Israël, waar de profeet Natan over spreekt: God zal ingrijpen en zelf een nieuw huis bouwen in het geslacht van David. Verwachten wij met de spanning van het volk Israël de Verlosser, een concrete persoon, de Mensenzoon, de Messias, de Christus, de “Zoon van de Allerhoogste” aan wie “God de Heer de troon van zijn vader David zal schenken”, Die “in eeuwigheid koning zijn over het huis van Jakob?”

Dat is de climax van de Advent: dat we, levend in die spanning, uitzien naar een levende Persoon die ons zal verlossen. Dat is echte verwachting, want we ervaren dagelijks in ons leven dat we leven in een soort ballingschap: we weten met ons verstand wat zuiverheid en een heilig leven zou moeten zijn. Maar we ervaren dag in dag uit, dat we onze daden niet begrijpen. Onze geest wil wel, maar het vlees trekt een andere kant op. Dat roept angst op: angst voor de toorn van een rechtvaardige God, angst voor de straf, en bij velen opstandigheid. De aanwezigheid van zonde in verloste mensen is een tegenspraak die mensen bang kan maken, en het geloof in de verlossing zelfs kan tenietdoen.

Als we de verlossing nog durven te verwachten, dan verwachten we zoals de ballingen van het Oude Israël, die zuchtten onder de verdrukking. Ze herinnerden zich Sion, ze wisten met hun verstand van de oorden van vreugde en geluk, maar ze moesten wachten tot de Messias, de beloofde, zou komen. Zij zuchtten in hun aardse ballingschap, maar bleven toch trouw aan de God van belofte. Zolang wij in deze aardse ballingschap zijn, moeten wij hopen en verwachten, en dat stelt onze vrijheid op de proef. De keuze is niet voorgeprogrammeerd: Het is de vrijheid waarmee Maria ja zei tegen de engel. Een jawoord vol verwachting en hoop op God, een keuze in geloof.

In onze aardse pelgrimstocht zijn wij niet alleen. De vierde Advent is de zondag van Maria, zij spreekt haar woord om het Woord van God te ontvangen. Zij is ook onze Moeder in dit leven vol verwachting. Denken wij aan de woorden van het Salve Regina: “Tot U roepen wij, ballingen, zuchtend en wenend in dit dal van tranen. Daarom dan, onze voorspreekster, sla op ons uw barmhartige ogen, en toon ons, na deze ballingschap: Jezus, de gezegende vrucht van uw schoot.” Mochten wij met haar onze verwachting voltooien. Voor vannacht reeds een zalig kerstfeest, ziet, de langverwachte gaat komen, weest blij!

Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie

22/12/2023

𝐖𝐢𝐞 𝐢𝐬 𝐰𝐢𝐞 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐤𝐞𝐫𝐬𝐭𝐬𝐭𝐚𝐥?
𝐷𝑖𝑡 𝑗𝑎𝑎𝑟 𝑏𝑒𝑠𝑡𝑎𝑎𝑡 𝑑𝑒 𝑘𝑒𝑟𝑠𝑡𝑠𝑡𝑎𝑙 𝟾𝟶𝟶 𝑗𝑎𝑎𝑟. 𝐻𝑒𝑡 𝑤𝑎𝑠 𝑑𝑒 ℎ𝑒𝑖𝑙𝑖𝑔𝑒 𝐹𝑟𝑎𝑛𝑐𝑖𝑠𝑐𝑢𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝐴𝑠𝑠𝑖𝑠𝑖 𝑑𝑖𝑒 𝑖𝑛 𝟷𝟾𝟸𝟹 𝑣𝑜𝑜𝑟 ℎ𝑒𝑡 𝑒𝑒𝑟𝑠𝑡 𝑒𝑒𝑛 𝑙𝑒𝑣𝑒𝑛𝑑𝑒 𝑘𝑒𝑟𝑠𝑡𝑠𝑡𝑎𝑙 𝑜𝑝𝑧𝑒𝑡𝑡𝑒. 𝐷𝑎𝑎𝑟 𝑠𝑡𝑜𝑛𝑑𝑒𝑛 𝑡𝑜𝑒𝑛 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑒𝑛 𝑒𝑒𝑛 𝑜𝑠 𝑒𝑛 𝑒𝑒𝑛 𝑒𝑧𝑒𝑙 𝑖𝑛. 𝑆𝑖𝑛𝑑𝑠𝑑𝑖𝑒𝑛 𝑖𝑠 𝑑𝑒 𝑘𝑒𝑟𝑠𝑡𝑠𝑡𝑎𝑙 𝑢𝑖𝑡𝑔𝑒𝑏𝑟𝑒𝑖𝑑 𝑚𝑒𝑡 𝑎𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒 𝑓𝑖𝑔𝑢𝑟𝑒𝑛. 𝑊𝑖𝑒 𝑖𝑠 𝑤𝑖𝑒 𝑖𝑛 𝑑𝑒 𝑘𝑒𝑟𝑠𝑡𝑠𝑡𝑎𝑙?

𝑯𝒆𝒕 𝒌𝒊𝒏𝒅 𝑱𝒆𝒛𝒖𝒔
Het kind Jezus is natuurlijk de centrale figuur in de kerststal. Hij is de zoon van God, wiens geboorte als mens met Kerstmis wordt gevierd. Het Jezuskind wordt bijna altijd weergeven op wat hooi en stro in een voerbak, zoals ook in het evangelie van volgens Lucas beschreven staat (Lc. 2,7). In de meeste kerststallen is Jezus veel ouder dan een pasgeboren baby. Dat kan ermee te maken hebben dat in de oudste christelijke kunst zelden of nooit kinderen werden afgebeeld. Om de relatie tussen Kerstmis en Pasen duidelijk te maken, werd de kribbe soms ook als sarcofaag of altaar weergegeven. Vaak ligt voor de kribbe een lam: het Paaslam. In veel kerststallen heeft het Jezuskind ook een aureool met een kruis (kruisnimbus), wat ook een verwijzing naar Pasen is.

𝑴𝒂𝒓𝒊𝒂
Dat Maria als moeder van het Jezus in de kerststal te vinden is, is niet voor de hand liggend. Maar het is ook theologisch verklaarbaar. Via haar is Jezus – Gods Zoon – mens geworden. Daarmee speelt ze een belangrijke rol in de heilsgeschiedenis. Door de eeuwen heen is Maria op allerlei manieren afgebeeld: liggen in het kraambed, als voedende moeder of in de verte starend als een moeder die de toekomst van haar kind al voor zich ziet. Vanaf de 15e eeuw werd Maria vooral knielend in aanbidding voor haar kind afgebeeld. Die laatste variant is nog altijd de meest voorkomende. De volksvroomheid heeft zich het meest herkend in Maria als moeder van het geloof in haar goddelijke Zoon.

𝑱𝒐𝒛𝒆𝒇
Jozef is pas later in de kerststal terechtgekomen. We komen hem meestal tegen in zijn rol als voedstervader, stiefvader zouden we tegenwoordig zeggen. Ook hij wordt meestal in een aanbiddende houding weergegeven. Een enkele keer is hij in de weer met dienstwerk voor moeder en kind: eten bereiden of vuur aanwakkeren. Toch is de rol van Jozef wezenlijk, want via hem gaat de stamboom van Jezus terug tot koning David en hun stamplaats Bethlehem.

𝑯𝒆𝒓𝒅𝒆𝒓𝒔
Nog vóór Jozef en Maria kwamen de herders al voor in voorstellingen van het kerstverhaal. Natuurlijk omdat ze in het Lucasevangelie genoemd worden, maar ook omdat ze het idee symboliseren van Jezus als herder van zijn volk. Later is men in de herders ook de armen en verstotenen gaan zien aan wie Jezus zich als eerste heeft geopenbaard. Niet de Schriftgeleerden of de machtigen der aarde, maar de allerarmsten leerden Jezus als eerste kennen: een duidelijke erkenning dat rangen en standen voor God niet uitmaken.

𝑶𝒔 𝒆𝒏 𝒆𝒛𝒆𝒍
Hoewel ze in het evangelie helemaal niet voorkomen, zijn de os en de ezel de eerste figuren die Franciscus in zijn levende kerststal opnam. Hij greep daarmee terug op een tekst van de profeet Jesaia, die zegt: “Een os kent zijn eigenaar, een ezel de kribbe van zijn meester; maar Israël weet van niets, mijn volk heeft geen begrip” (Jes. 1,3). De os (een rein dier) wordt soms ook gezien als beeld van het jodendom en de ezel (een onrein dier) als beeld van de heidenen. Dat Jezus tussen de os en de ezel geboren werd, is een teken dat hij voor alle mensen gekomen is. Daar komt nog bij dat een os in het Hebreeuws ‘sjoor’ en in het meervoud ‘sjoriem’ (schorem) wordt genoemd. Een ezel is in het Hebreeuws ‘wechoor’ en in het meervoud ‘wechamoriem’. Sjoriem-wechamoriem is in het Nederlands ‘schorriemorrie’ geworden, uitschot. De laagste sociale klasse leerde Jezus als eerste kennen.

𝑬𝒏𝒈𝒆𝒍𝒆𝒏
Engelen zijn het personeel van Onze-Lieve-Heer. Zij vervullen de rol van intermediair tussen de hemel en de aarde. Engelen brengen boodschappen van God over aan de mensen. Het is een engel die aan Maria vertelt dat ze zwanger zal worden, een engel laat Jozef weten dat hij gerust met Maria kan trouwen en in het kerstverhaal zijn het de engelen die aan de herders de blijde boodschap komen brengen dat in de stad van David de redder is geboren.

𝑫𝒓𝒊𝒆𝒌𝒐𝒏𝒊𝒏𝒈𝒆𝒏
De Driekoningen zijn misschien wel de meest wonderlijke figuren in de kerststal. In het evangelie wordt nergens gezegd dat het koningen zijn en ook niet dat het er drie zijn. Bij Mattheüs lezen we dat er ‘magiërs uit het oosten in Jeruzalem aankwamen’ (Mt. 2, 1). Met magiërs worden op meer plekken in de Bijbel niet-Joodse geleerden bedoeld. Hen omschrijven als ‘wijzen uit het oosten’ is dus helemaal niet verkeerd. Maar hoe men er in de 3e eeuw toe gekomen is om er koningen van te maken, is niet helemaal duidelijk. Mogelijk is het afgeleid uit een psalmtekst die zegt dat ‘koningen geschenken aandragen’ en in Jesaja 60,6 staat dat belangrijke personen van verre naar het licht trekken en goud en wierook meebrengen. Het aantal van drie wordt afgeleid uit de geschenken die ze meebrengen: goud, wierook en mirre. In de 9e eeuw krijgen ze ook namen: Caspar, Melchior en Balthazar. De traditie wil dat de Driekoningen ook voor de toen bekende werelddelen staan: Afrika, Azië en Europa: weer een teken dat Jezus voor alle volken op aarde gekomen is.

19/12/2023

𝐊𝐄𝐑𝐒𝐓𝐌𝐈𝐒 𝐈𝐍 𝐙𝐔𝐔𝐍 𝟐𝟎𝟐𝟑
Start je kerstactiviteiten dit jaar door deel te nemen aan de gezinsviering met eucharistie voor jong en oud en dit met aangepaste eigentijdse verhalen in de Sint-Lutgardiskerk op zondag 24 december om 18.00 u.

Het thema van dit jaar is: ‘Geboren in een stal’. We baseren ons op een waar gebeurd verhaal dat zich vorig jaar in december voordeed in een Brussels ziekenhuis. Een zwangere vrouw die haar geboorteland ontvlucht is, komt zich voor de bevalling aanbieden in het ziekenhuis. Aangezien zij geen SIS-kaart of Belgische identiteitskaart in haar bezit heeft, vraagt men een voorschot van 2000 Euro. Als blijkt dat ook dit bedrag niet voorhanden is, wordt de hoogzwangere vrouw weggestuurd. Wat er toen verder in werkelijkheid gebeurd is weten we niet. In ons kerstspel ontmoet deze vrouw gelukkig een paar behulpzame herders. Haar kind wordt in hun stal ter wereld gebracht.

Na afloop hartelijk welkom op onze kerstdrink

16/12/2023

𝗛𝗶𝗷 𝗸𝗼𝗺𝘁
Johannes is gekomen om te getuigen van het Licht. “Niet hij was het Licht maar hij moest getuigen van het Licht.” Een hele tijd had Johannes de Doper doorgebracht in de woestijn, zijn opleiding daar als het ware afgerond. Nu wil hij vol enthousiasme met de mensen spreken over ‘Het Licht’.

Maar wat zien we? De mensen zijn helemaal niet geïnteresseerd in zijn boodschap over het Licht. Zij laten hem amper aan het woord komen. Het enige dat telt zijn enkele oppervlakkige vragen, vragen zoals we ze in menige talkshow tegenkomen. Wie bent u? Bent u een profeet? En de ondervragers van Johannes zijn al even ongeduldig als de vragenstellers uit onze tijd: "Wij moeten toch een antwoord geven aan degenen die ons gestuurd hebben."

Johannes geeft vervolgens een antwoord. Hij is de stem van iemand die roept in de woestijn: maakt de weg recht voor de Heer. De vragenstellers zijn echter totaal niet onder de indruk. En waarom niet? Allereerst, omdat Johannes geen antwoord geeft op hun vragen. Johannes vindt zichzelf niet zo van belang. Hij is immers niet het Licht, maar hij moet getuigen van het Licht. Bovendien leeft de schitterende tekst van Jesaja niet echt in het leven van de vragenstellers. Zij zullen de tekst wel weten te staan. Maar zij hebben die woorden niet vlees en bloed laten worden in hun eigen leven.

Waarover spreekt Johannes de Doper zo enthousiast? Jesaja geeft ons vandaag het antwoord: "Ik wil jubelen en juichen in de Heer, mijn ziel wil zich verheugen in mijn God, want Hij heeft mij bekleed met het kleed des heils en mij de mantel der gerechtigheid omgehangen.” Het zal niet lang duren of Maria zal deze lofzang van Jesaja overnemen: “De Heer heeft grote dingen aan mij gedaan en machtig is zijn naam.” Wanneer Johannes de Doper spreekt over het Licht, wanneer vandaag de Kerk in navolging van Johannes spreekt over dat Licht, dan gaat het niet over Johannes of de Kerk. Het gaat niet over de vraag of zij wel bevoegd zijn te spreken. Nog minder gaat het erom Johannes en de Kerk in onze vragen te vangen. Neen, het gaat om het komende Licht. Het Licht, waarmee wij ook zelf bekleed zijn bij het Doopsel.

Advent betekent: Hij komt. Christus komt om ons te bekleden met het kleed van het heil. Indien wij Hem toelaten in ons leven dan zal Hij ons genezen wanneer ons hart gebroken is. Hij wil ons bevrijden wanneer wij ons opgesloten voelen. Hij zal de tranen van de ogen afwissen. Onbekend maakt onbemind. Aan ons de keuze de Boodschap van Johannes en de Kerk aan te nemen of er zonder kennisname aan voorbij te gaan: vruchtbaar Advent vieren mag betekenen dat wij Jezus in ons leven toelaten. Probeer het eens uit. Blijf niet aan de buitenkant staan. Open voor het Kind van de kribbe jouw hart. Ga de uitdaging aan. Leer de Heer kennen. Misschien kunnen wij dan in de kerstnacht met zo vele bekende en onbekende leerlingen van Jezus uitroepen: ”Ik wil juichen in de Heer want Hij heeft mij op de dag van mijn Doopsel bekleed met het kleed van het eeuwig geluk.”

Tekst: Bezinning op het Woord, inleidende teksten bij de dagelijkse liturgie

12/12/2023

ZUUN: – Van 31 oktober tot 30 november 2023 liep de vierde fase van het participatietraject gemeenteplein Zuun waarbij het gemeentebestuur liet beslissen over de inrichting van het middenplei…