14/04/2026
Soms lijkt God ver weg.
Maar Hij verlaat Zijn Huis niet.
Wij zijn het die afstand nemen.
Zoals de verloren zoon:
we stappen de deur uit,
lopen de oprit af,
wandelen… soms rennen we de straat uit,
zonder om te kijken.
En Hij?
Hij blijft.
Hij gaat door met Zijn Werk.
Hij wacht.
Hij weet dat er een moment komt
waarop wij beseffen
dat er altijd een plek van terugkeer is.
Hij sluit de deur niet.
Hij onderhoudt de oprit.
Hij houdt alles klaar.
Tot wij, moe van de wereld,
verslagen terug naar huis komen.
Thuis.
De plek waar niets verandert.
Waar iemand altijd met open armen wacht.
Waar de koffie klaarstaat
en het bed is opgemaakt.
Wij voelen ons verloren…
niet door Hem, maar door onszelf.
Vergeet dit nooit, zwerver,
jij hebt een Thuis...bij God
