17/08/2026
Lees hier het mooie artikel over het personeel in het Sint-Vincentiusklooster van Deinze, tevens een ode aan de onlangs overleden Zuster Renata (zie foto)
U vindt dit mooie verhaal hier :
Het bijzondere verhaal van het personeel in het klooster van Deinze: ‘Hier is God aan het werk’
In het Sint-Vincentiusklooster in Deinze werken medewerkers van uiteenlopende culturen en religies vlot samen. Acht vrouwen getuigen over open sfeer.
Dit artikel van Liselotte Anckaert werd overgenomen van de Otheo-website.
Waar vroeger vooral stilte heerste in de koffiekamer van het klooster klinkt vandaag een dynamische mix van Nederlands, Frans, Spaans en soms een paar woorden Oekraïens of Russisch.
Onder de medewerkers bevindt zich de academisch geschoolde Alena Aleksandrovna Shabanova uit Rusland. Na haar studie Russische filologie en een loopbaan als leerkracht verhuisde ze uit liefde voor haar Belgische echtgenoot naar ons land. De overstap viel haar zwaar, totdat ze via de zusters aan de slag kon in de schoonmaak en de keuken.‘Aanvankelijk was het niet gemakkelijk te aanvaarden dat ik met mijn universitaire diploma fysiek werk zou verrichten’, vertelt Alena. ‘Maar God opende voor mij een nieuwe werkelijkheid. Ik kreeg de kans om te dienen tussen mensen die ik beschouw als engelen op aarde: onze geliefde zusters. Vanaf mijn eerste werkdag heerste er een sfeer van liefde, rust en Gods aanwezigheid.’
Dagelijks komt het personeel bijeen om even bij te praten bij een kop koffie. © Liselotte Anckaert
Die omgeving van het klooster leidde ertoe dat Alena vaker begon te bidden en haar geloof bewuster ging beleven. Met begeleiding van de inmiddels overleden zuster Renata werd ze op 6 april 2025 gedoopt. ‘Is het werkelijk belangrijk welk werk iemand doet wanneer God hem of haar een missie heeft gegeven? Wat ik doe is geen functie meer, maar een vorm van dienstbaarheid. Ik ontdekte dat de waarde van een mens niet wordt bepaald door zijn beroep, maar door de liefde en zorg waarmee hij zijn werk verricht.’
Vanaf mijn eerste werkdag heerste er een sfeer van liefde, rust en Gods aanwezigheid.
Alena
De rode gang
Voor de meeste vrouwen die vandaag in het klooster in Deinze werken, begon de verandering in ‘de rode gang', de plek in het gebouw waar ontmoetingen plaatsvinden en sollicitanten binnenstappen. Ninon De Man (63), die als kind op de kleuterschool van het klooster zat en later 29 jaar in Spanje woonde, herinnert zich haar sollicitatie nog levendig. ‘Toen ik door de rode gang wandelde, kwam ik zuster Renata tegen. Die zei spontaan: ‘Ach Ninon, jij mag hier blijven’. Ik voelde me meteen opgenomen. Vanaf de eerste dag voelde het alsof ik deel uitmaakte van een grote familie. De zusters zijn altijd vriendelijk, dankbaar en hartelijk.’
Ook voor de 54-jarige Krystyna Shynkarenko uit Oekraïne betekende de aankomst in het klooster in september 2022 een positieve wending na de chaos van de oorlog. Samen met haar elfjarige dochter en hun hondje Luna vond ze er onderdak en werk. Geopolitieke spanningen vervliegen op de werkvloer. Krystyna: ‘De oorlog is een politieke zaak waar gewone mensen geen invloed op hebben. Alena en ik werken prima samen. We willen gewoon in vrede leven, zonder angst.’
Leven zonder angst
‘Toen we twaalf jaar geleden kozen voor een divers personeelsbeleid, konden we op de onvoorwaardelijke steun rekenen van onze in mei 2026 overleden algemeen overste, zuster Renata. Zij ontving iedereen met open armen’, zegt beleidsmedewerker Bea De Schryver. ‘De politieke spanningen en de oorlog tussen Oekraïne en Rusland hebben hier bewust geen vat op ons. Heel de gemeenschap, zusters én personeel, wil voor elkaar een steun en toeverlaat zijn. Nationaliteit of herkomst spelen geen rol. We zijn gewoon één grote vriendenfamilie. Hier is God aan het werk.’
De overstap naar het klooster vraagt soms ook het afleggen van aarzelingen. Zo belandde Sandra Vandeleur (54) in Deinze nadat de fabriek waar ze twintig jaar werkte de deuren sloot. ‘Werken in een klooster leek me vreemd. Zoals veel mensen had ik vooroordelen en dacht ik dat het er heel gesloten en streng aan toe zou gaan. Achteraf bekeken waren dat verkeerde verwachtingen: zusters zijn ook gewoon mensen.’ Vandaag begeleidt Sandra nieuwe collega's en helpt ze hen met de Nederlandse taal. ‘Na mijn jaren in de fabriek had ik nooit durven dromen dat ik nog zo’n fijne en waardevolle job zou vinden. Mijn collega’s zijn vrienden geworden.’
Dat gevoel herkent Lisa Suusthowati (50) uit Indonesië. Na 22 jaar een eigen restaurant te hebben gerund, kwam ze via de VDAB bij het klooster terecht. ‘Wat ik vooral waardeer, is de aangename werksfeer. De collega’s zijn vriendelijk en behulpzaam, er is geen jaloezie of stress en iedereen staat klaar om elkaar te helpen.’
Zoals veel mensen had ik vooroordelen en dacht ik dat het er heel gesloten en streng aan toe zou gaan.
Sandra
De 46-jarige Hallime vult aan dat net de onderlinge diversiteit het team versterkt: ‘Ondanks onze verschillende achtergronden helpen we elkaar waar nodig. Elke dag opnieuw bewijzen we dat diversiteit een meerwaarde is en dat mensen prima kunnen samenwerken wanneer er respect en vertrouwen heersen.’
Ook Feraru Lizica (46) uit Roemenië, die de zorg voor haar ernstig zieke echtgenoot combineert met haar werk in het klooster, voelt zich ondanks de taalbarrière volkomen geaccepteerd.
Lees hieronder verder
Af en toe is er ook tijd voor ontspanning. © Bea De Schryver
Dat die verbondenheid verder gaat dan de dagelijkse taken, merkt ook Bea De Schryver als beleidsmedewerker op: ‘Het vraagt heus wel wat energie om samen op weg te gaan met collega’s die de taal niet meteen machtig zijn, maar onze personeelsgroep slaagt daar voortreffelijk in. Tijdens de middagpauzes worden recepten en ervaringen uitgewisseld, van Indonesische tot Roemeense en Belgische specialiteiten. En toen onze vastenperiode dit jaar samenviel met de ramadan, beleefden de zusters en de islamitische collega's hun vasten heel bewust samen. Het is een enorme verrijking als je elkaar met respect ontmoet in tradities en religie. Voor God is niets onmogelijk.’
Vrienden zonder grenzen
De 34-jarige Chaimae Benlarbi, geboren in Marokko en opgegroeid in Spanje, werkt er als zorgkundige. Als moslima biedt zij dagelijks zorg aan de katholieke zusters. ‘Het klooster is een plaats waar verschillen ons niet verdelen, maar net verrijken. Als moslima voel ik me gerespecteerd en gewaardeerd. Voor mij is het klooster veel meer dan een werkplek. Het is een plaats waar ik mij thuis ben gaan voelen, de taal beter heb geleerd en als persoon ben gegroeid.’
Wat op de werkvloer begon, zet zich ook voort in het dagelijkse leven. Het team heeft een eigen WhatsApp-groep opgericht onder de naam ‘Vrienden zonder Grenzen’. ‘Die beschrijft perfect wie wij zijn’, aldus Ninon. ‘We leren elke dag van elkaar en van elkaars cultuur. Tijdens de pauzes delen we verhalen uit ons privéleven. Daardoor zijn we door de jaren heen van collega’s uitgegroeid tot echte vrienden.’
