11/10/2026
Het feest van het Koninkrijk
De lezingen van deze zondag tonen ons het beeld van een feestmaal dat door God is bereid voor de hele mensheid. De profeet Jesaja beschrijft een banket waarin de dood zelf wordt overwonnen en waarin God alle tranen van de ogen wist. Dit beeld drukt iets heel concreets uit: het heilsplan is niet zomaar een idee, het is een gemeenschap van leven en vreugde met God, waartoe wij zijn geschapen.
Dit aangekondigde feestmaal vindt zijn vervulling in het Koninkrijk van God en op een bepaalde manier al in de Eucharistie. Elke mis is een voorafspiegeling van dit banket, waarin God zijn volk verzamelt en voedt met zijn leven.
Maar het Evangelie toont aan dat deze uitnodiging niet zonder weerstand blijft. De koning stuurt zijn dienaren om de genodigden te roepen, en zij weigeren. Sommigen blijven onverschillig, opgeslorpt door hun dagelijkse bezigheden. Anderen verwerpen de uitnodiging met meer geweld. Dit onthult een realiteit die altijd actueel is: God kan worden genegeerd, niet alleen door expliciete oppositie, maar ook door eenvoudige onverschilligheid.
Deze weigering zegt iets over het menselijk hart. Er bestaat een manier van leven alsof God niet nodig is. Het gevaar is niet enkel de actieve verwerping van het geloof, maar ook de geleidelijke vergetelheid ervan. Toch houdt de gelijkenis vol: God geeft het niet op. De uitnodiging wordt hernieuwd.
De koning stuurt zijn dienaren dan naar alle wegen, zonder onderscheid. Degenen die de bruiloftszaal binnengaan, zijn geen bevoorrechte mensen, maar mannen en vrouwen die langs de wegen worden aangetroffen, met hun geschiedenis, hun wonden en hun beperkingen. Dit brengt een essentieel punt aan het licht: het binnengaan in het Koninkrijk is een gave. Niemand kan zich dit toe-eigenen. Het is God die roept, die verzamelt, die doet binnengaan.
De zaal loopt vol. Gods plan is immers geen mislukking. Ondanks de weigeringen, ondanks de weerstanden, is de zaal vol. Dit betekent dat Gods genade sterker is dan de menselijke weigeringen. Zijn roepstem bereikt altijd iemand.
Maar dit beeld roept ook een meer innerlijke vraag op. In de zaal aanwezig zijn, zegt nog niet alles. Uiterlijk binnenkomen is geen garantie voor een innerlijke transformatie. Het christelijk geloof herleidt zich niet tot een zichtbaar ergens bij horen. Het vraagt om een bekering van het hart, om een echte openheid tegenover God.
God kijkt niet alleen naar de uiterlijke aanwezigheid, maar naar de innerlijke waarheid. Het christelijke leven is geen simpele religieuze gewoonte. Het is een levende gemeenschap met Christus. Het spreekt iemands vrijheid, trouw en een geleidelijke transformatie van het hele leven aan.
De Kerk zelf is deze bijeenroeping die geroepen en verzameld is, maar die nog onderweg is. Zij is heilig door de genade van Christus, maar bestaat uit zondaars in bekering. Daarom is waakzaamheid noodzakelijk. Gods roep vraagt om een voortdurend antwoord, dat elke dag wordt hernieuwd.
We kunnen onszelf dan eenvoudigweg de vraag stellen: hoe beantwoorden we deze roep? Niet alleen in de grote beslissingen van het leven, maar in het alledaagse, in het gebed, in de manier van leven, van vergeven, van het goede kiezen.
Jezus besluit de gelijkenis met een kort maar ernstig woord: velen zijn geroepen, maar weinig beantwoorden deze roep ten volle. Dit hoeft niet tot angst te leiden, maar wel tot helderheid. Het christelijke leven is een weg van trouw, soms veeleisend, maar gedragen door de genade.
Wij bevinden ons door het doopsel en door het geloof al in de feestzaal. Maar wat we hier beleven, moet dieper, waarachtiger en innerlijker worden. De Eucharistie die we vieren is reeds het begin van dit eeuwige banket.
Laten we vragen om de genade om aan deze roep niet gewoon te raken. Om hem niet te herleiden tot een eenvoudige routine. Maar om te antwoorden met een beschikbaar, vernieuwd en trouw hart.
Moge de Maagd Maria ons op deze weg begeleiden, zodat we nu al leven van de vreugde van het Koninkrijk, in afwachting van de dag waarop God alles in allen zal zijn.
Boerenbruiloft, P. Breughel (1530-1569), Kunsthistorisches Museum, Wenen
