Abdij Averbode

06/09/2026

De liefde voor de waarheid en het vertrouwen in de Voorzienigheid

De teksten van deze zondag draaien om een veeleisende en tegelijk troostrijke rode draad: de geestelijke verantwoordelijkheid die we voor elkaar dragen. Van de profeet Ezechiël, die als 'wachter' is aangesteld om de goddeloze te waarschuwen, tot het Evangelie waarin Jezus ons de weg wijst van de broederlijke vermaning en het gezamenlijke gebed: Gods woord herinnert ons eraan dat we hoeders van onze broeders zijn. Het verbinden van de plicht om de waarheid te spreken met de belofte van de aanwezigheid van Jezus in ons midden, vereist één fundamentele deugd: een absoluut vertrouwen in de goddelijke Voorzienigheid.

Door ons als wachters aan te stellen, nodigt de Heer ons niet uit om de wereld met arrogantie te beoordelen, maar herinnert Hij ons aan de plicht om de naastenliefde te vervullen die rechtstreeks voortvloeit uit ons doopsel. Zwijgen tegenover het kwaad is noch tolerantie noch vrede; het is lafheid die ons medeplichtig maakt aan het verloren gaan van zielen. Authentiek geloof is een totale instemming met de geopenbaarde waarheid, versterkt door de gave van de heilige 'vreze des Heren' (cf. Ps 110). Deze heilzame vrees rukt ons los van de angst voor het oordeel van mensen, om ons te verankeren in de gehoorzaamheid aan de goddelijke Wil alleen. Wie dwaalt waarschuwen, betekent niet dat we strengheid tegenover barmhartigheid stellen, maar dat we de enige echte barmhartigheid bieden die de zonde aan de kaak stelt om de mens te genezen.

In het Evangelie verheft Jezus deze taak tot een uiterst delicate geestelijke oefening: de broederlijke vermaning. De Meester vraagt van ons discretie, respect voor de persoon en zuiverheid van intentie. Het corrigeren van je broeder moet onder vier ogen gebeuren, met de zachtheid van de bovennatuurlijke naastenliefde, ver uit de buurt van roddel of schandaal. Deze aanpak zoekt geen eigenbelang of een overwinning van het eigen ego; het zoekt uitsluitend het zielenheil en de glorie van God. Ons vertrouwen in de Heer stellen tijdens een broederlijke terechtwijzing betekent dat we bereid zijn af te zien van een onmiddellijk resultaat. De bekering van het hart hangt niet af van de kracht van onze argumenten, maar van de onzichtbare werking van de Heilige Geest. Onze rol is liefdevol te gehoorzomen; God zorgt ervoor dat het vrucht draagt.

Ten slotte bekroont Jezus deze eis met een oneindig krachtige belofte: zijn reële aanwezigheid zodra we in zijn Naam verenigd zijn, en de feilloosheid van het gemeenschappelijke gebed. We zijn geen geïsoleerde strijders tegen de opkomende onverschilligheid. In de Kerk verenigt het gebed van de gelovigen zich met dat van de Verlosser. Hier komt het vertrouwen tot bloei in de goddelijke Voorzienigheid, dat wijze bestuur waarmee God zijn schepping naar haar volmaaktheid leidt. Niets wat met geloof en naastenliefde wordt gedaan, gaat verloren. Zelfs wanneer onze waarschuwingen tevergeefs lijken, blijft de genade in het geheime van de harten werken.

Laten we niet bezwijken voor ontmoediging of cynisme. De christen wanhoopt nooit aan het zielenheil van iemand voor wie Christus zijn Bloed heeft vergoten. Laten we bidden om de genade van een totale overgave in de handen van de Vader. Moge de Eucharistie, door de voorspraak van de Allerheiligste Maagd Maria, ons geloof versterken, zodat we helderziende wachters, liefhebbende broeders en onwrikbare getuigen van de Waarheid mogen zijn.

05/09/2026

Grote vreugde en dankbaarheid in de abdij...
Op zaterdag 5 september vierden we het gouden professiejubileum van cfr. Erik Schaefer en abt Marc Fierens.
Erik Schaefer, uit Berchem, Marc Fierens uit Rotselaar en Luc Vankrunkelsven uit Diest begonnen het noviciaat in de abdij op 28 augustus 1974. Twee jaar later op 28 augustus 1976 legden deden zij hun eerste professie en op 28 augustus 1979 legden zij hun plechtige geloften af. Cfr. Luc Vankrunkelsven overleed na een ernstige ziekte op 15 september 2023 in Chapecó, Brazilië.
Na zijn opleiding in de abdij werd Erik Schaefer priester gewijd op 30 augustus 1981. Daarna deed hij twee jaar burgerdienst als medewerker in het Centrum voor buitenlandse arbeiderskinderen in Antwerpen-Kiel. Van 1983 tot 1985 was hij medepastoor in de parochie Berchem-Groenenhoek bij. In 1986 werd hij benoemd als medepastoor van Klein-Vorst (Meerlaar-Laakdal). Vanaf 1995 was hij administrator van deze parochie en van 2000 tot 2009 was hij er pastoor. In 2009 keerde hij terug naar de abdij. Sindsdien is hij pastoraal medewerker van WZC Huyze Honighdries in Averbode. In 2011 werd hij benoemd als aalmoezenier voor de rondtrekkenden in Vlaams-Brabant. Vanaf 2020 is hij meewerkend priester in de pastorale zone Scherpenheuvel-Zichem met zorg voor Zichem en Schoonderbuken. Jarenlang verleent hij zijn medewerking bij de opvang van bedevaarders in Scherpenheuvel.
Marc Fierens deed zijn legerdienst tijdens zijn opleiding in de abdij en werd priester gewijd op 22 augustus 1982. Ondertussen was hij begonnen aan de verdere studie van filosofie en theologie aan de KU Leuven. Hij had meerdere functies in de abdij: caeremoniarius (1982-2004), novicen- en geprofestenmeester (1987-2002), cantor (1987-2009), docent filosofie (1988-2018), cellier (2002-2009) en provisor (2010-2018). Op 8 februari 2018 werd hij tot abt gekozen.
We vierden op deze dag ook:
Cfr. Jean Ophoff 60 jaar professie
Mgr. Frans Daneels 60 jaar priester
Cfr. Quirinus Kerkhofs 60 jaar priester

05/09/2026

Liturgische diensten van 6 tot 13 september 2026

30/08/2026

Zijn kruis dragen: het lijden opdragen om het leven binnen te gaan

Het Woord van God stelt ons vandaag voor een veeleisende, maar diep ware werkelijkheid: het lijden in het christelijk leven kan betekenis krijgen als het wordt opgedragen.

De profeet Jeremia laat ons een schokkende innerlijke kreet horen. Hij wordt beproefd, afgewezen en niet begrepen. Zijn zending kost hem veel. En toch kan hij niet opgeven. Waarom? Omdat het Woord van God in hem is geworden als een vuur. Het brandt in hem en drijft hem om – ondanks alles – door te gaan.

Dit leert ons iets essentieels: lijden is niet altijd een teken van mislukking. Het kan verbonden zijn met trouw. Het kan juist ontstaan omdat we proberen te leven volgens Gods wil. Maar zonder God verplettert het lijden. Met God kan het een plek van transformatie worden.

In het Evangelie kondigt Jezus duidelijk zijn Lijden aan. Hij verbergt niets. Hij spreekt over afwijzing, lijden en de dood. En Petrus weigert dit te aanvaarden. Zijn reactie is spontaan, menselijk. Hij houdt van Jezus en wil Hem niet zien lijden.

Maar Jezus wijst Petrus streng terecht. Want het Kruis weigeren, is de weg van de redding zelf weigeren. Petrus denkt als de mensen, niet als God.

Wij staan vaak dicht bij Petrus. We willen een geloof zonder beproeving, een christelijk leven zonder afzien. We zoeken een God die ons beschermt tegen al het lijden. Maar dat is niet hoe Christus ons redt.

Het Kruis is geen ongeluk in het leven van Jezus. Het is een vrije daad, een gave. Het is de plek waar lijden wordt omgevormd tot liefde.

En Jezus gaat nog verder. Hij richt zich tot ieder van ons: als we hem willen volgen, moeten we onszelf verloochenen, ons kruis opnemen en achter hem aan gaan. Je kruis dragen betekent niet alleen moeilijkheden verdragen. Velen lijden zonder dat het hen dichter bij God brengt. Wat Christus vraagt, is om het op te dragen. Om ons lijden te verenigen met het zijne.

Je lijden opdragen is een innerlijke daad stellen: aan God toevertrouwen wat we doormaken, zelfs als het moeilijk is, zelfs als we het niet begrijpen. Dat kan een ziekte zijn, eenzaamheid, een beproeving in het gezin of een vernedering. Niets is te klein of nutteloos als het wordt opgedragen.

Zonder dat offer blijft het lijden een zware last. Met dat offer wordt het een deelname aan het werk van Christus. Het wordt vruchtbaar, zelfs als dat verborgen blijft. Dat is hoe de heiligen leven. Ze zoeken het lijden niet op, maar ze ontvluchten het ook niet. Ze verwelkomen het en dragen het op, in liefde.

Jezus besluit met een woord dat onze manier van denken op zijn kop zet: wie zijn leven wil redden, zal het verliezen; maar wie zijn leven wil verliezen omwille van hem, zal het vinden. De wereld spoort ons aan om lijden ten koste van alles te vermijden, ons comfort te bewaren en onszelf te beschermen. Christus nodigt ons uit om te geven, op te dragen en ons over te geven. Niet om ons te vernietigen, maar om het ware leven binnen te gaan.

De vraag die hij ons stelt is direct: wat helpt het om uiterlijk te slagen als je je ziel verliest? Wat helpt het om elk kruis te ontwijken als je van God verwijderd raakt? Het gaat er niet om het lijden op te zoeken. Het gaat erom het niet nutteloos te laten zijn. In het geloof kan het worden getransformeerd. En dat wordt heel concreet in de mis. Het offer van Christus wordt tegenwoordig gesteld en wij kunnen er ons eigen leven mee verenigen. Onze vreugde, maar ook onze beproevingen.

Laten we bidden om de genade om deze innerlijke stap te zetten. Het Kruis niet ontvluchten, maar het opdragen. Niet alleen blijven in de beproeving, maar deze verenigen met Christus.

Dan veranderd er iets, zelfs in het lijden. Het verdwijnt niet, maar het krijgt betekenis. Het wordt een weg naar God.

Kruiswegstatie van Bronisław Dróżka

29/08/2026

Liturgische diensten van 30 augustus tot 6 september 2026

29/08/2026

Op 28 augustus vierde de abdijgemeenschap het hoogfeest van de heilige Augustinus! Als volgelingen van zijn Regel vormt deze Kerkleraar het hart van onze spiritualiteit: samen naar God zoeken, één van ziel en één van hart. Het werd weer een waardevolle dag vol ontmoeting, gebed en broederlijke verbondenheid.
Voor velen van ons draagt deze datum een persoonlijke lading. Het is de dag waarop de meesten van ons ooit het witte ordeshabijt ontvingen of hun geloften aflegden. Er werden verhalen opgehaald en er was tijd om bij te praten met medebroeders die we in het dagelijks werk minder vaak ontmoeten.
Na de vespers volgde de feestelijke inhuldiging van de gerenoveerde poortzalen. Dit belangrijk moment beleefden we samen met de vertegenwoordigers van de firma's die deze prachtige werken hebben gerealiseerd.
Gesterkt en dankbaar voor de hernieuwde ontmoetingen kijken we terug op een zegenrijke dag.

29/08/2026

29 augustus – Martelaarschap van de H. Johannes de Doper

Vandaag vieren we de geboorte in de hemel, dat wil zeggen het martelaarschap, van de heilige Johannes de Doper. Het evangelie van de mis vermeldt de omstandigheden. Hij die bij uitstek de Getuige van Christus was, die Hem aan zijn leerlingen aanwees als de Messias en die cijferde zichzelf nederig voor Hem weg, legde het hoogste getuigenis af van de Waarheid door er voor te sterven.

Salomé met het hoofd van Johannes de Doper, toegeschreven aan Carl Gustaf Plagemann (1805-1868)

28/08/2026

Nu reeds te koop in Het Moment !

De abdij van Averbode heeft vanaf nu ook een alcoholarme variant. Het bier is helemaal klaar, maar de officiële lancering staat gepland voor begin september.

28/08/2026

28 augustus – H. Augustinus, Bisschop, Kerkleraar

Augustinus werd in 354 geboren in Tagaste, in Noord-Afrika. Hoewel hij door zijn moeder, de heilige Monica, christelijk werd opgevoed, keerde hij Christus al snel de rug toe. Als leraar in de welsprekendheid leidde hij in Carthago, Rome en Milaan een weinig stichtelijk leven, tot verdriet van zijn moeder die niet ophield voor hem te bidden. God bediende zich van Augustinus' lectuur en van bepaalde ontmoetingen, zoals die met de heilige Ambrosius, bisschop van Milaan, om deze zondaar met het vurige hart weer tot Zich te brengen. Augustinus ontving het doopsel in Milaan, op Paasdag 387. Teruggekeerd in Afrika werd hij tot priester gewijd en vervolgens, op eenenveertigjarige leeftijd, gekozen tot bisschop van Hippo. Vanaf dat moment was hij een van de invloedrijkste figuren uit de Westerse Kerk. Hij is zonder twijfel de beroemdste van de Kerkladens, en zijn omvangrijke oeuvre blijft christenen het licht bieden van de waarheid waarnaar hij zelf zozeer had gezocht. Tijdens zijn zesendertigjarig episcopaat hield hij niet op zijn gelovigen te onderrichten en te strijden tegen de manicheeërs en tegen de ketterijen van Donatus en Pelagius. De heilige Augustinus overleed in 430.

Sint Augustinus in extase, Gaspar de Crayer (1584-1669)

23/08/2026

De toevertrouwde sleutels: dienen, ontvangen, antwoorden

De lezingen van deze zondag brengen ons bij de kern van een essentiële waarheid: in de Kerk is alles een gave, en elke gave vraagt om een antwoord. God vertrouwt verantwoordelijkheden toe, geeft talenten, wekt het geloof op en verwacht van iedereen concrete trouw.

In de eerste lezing zien we hoe een man uit zijn ambt wordt ontzet en een ander in zijn plaats wordt aangesteld. Deze scène herinnert ons eraan dat verantwoordelijkheden niet onze eigendom zijn. Ze worden ons toevertrouwd. Gezag is in Gods plan nooit een persoonlijk privilege. Het is een dienst. Het wordt gegeven voor het welzijn van anderen en brengt een verplichting met zich mee voor degene die het ontvangt.

Dit geldt voor grote taken evengoed als voor de meest onopvallende. In het leven van de Kerk bestaat er geen onbeduidende dienst. Alles wat toevertrouwd wordt, heeft waarde. Maar alles schept ook verplichtingen. God verwacht van ons dat we wat ons is toevertrouwd getrouw uitoefenen. Gaven zijn er niet om voor zichzelf te houden of te misbruiken, maar om in dienst van allen te stellen.

In het evangelie stelt Jezus een beslissende vraag aan zijn leerlingen: "Wie ben Ik volgens jullie?" Deze vraag is niet enkel voor de apostelen. Ze is er ook voor ieder van ons. Want men kan in de Kerk niet dienen zonder te weten wie Jezus is. En die kennis is niet louter intellectueel. Het is een levende relatie, een daad van geloof.

Petrus wordt de rots omdat hij zijn geloof belijdt. Het zijn niet in de eerste plaats zijn menselijke kwaliteiten die hem tot het zichtbaar fundament van de Kerk maken, maar de gave die hij heeft ontvangen. Dit herinnert ons aan iets belangrijks: in de Kerk is niet in de eerste plaats bekwaamheid beslissend, maar geloof. Menselijke talenten zijn nuttig, maar ze volstaan niet. Wat een dienst vruchtbaar maakt, is de verbondenheid met Christus.

Na deze belijdenis vertrouwt Jezus aan Petrus de sleutels van het Koninkrijk toe. Het is een krachtig beeld. Het drukt een werkelijk gezag uit, maar ook een grote verantwoordelijkheid. Petrus ontvangt een zending: de eenheid dienen, zijn broeders leiden en ondersteunen. En deze zending staat niet op zichzelf. Ze maakt deel uit van de gemeenschap van de Kerk.

Via hem ontvangt de hele Kerk een zending. Ieder neemt, volgens zijn eigen plaats, deel aan dit werk. Sommigen dragen een zichtbare verantwoordelijkheid, anderen een meer verborgen rol. Maar allen worden geroepen om te dienen. En allen moeten dat doen in de geest van Christus.

Want het model van elk gezag in de Kerk is Jezus zelf. Hij is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen (cf. Mc 10,45). Dat is de maatstaf. Elke verantwoordelijkheid moet in die geest worden beleefd. Anders raakt ze vervormd.

Dit veronderstelt een grote nederigheid. Dienen in de Kerk betekent niet je eigen ideeën opdringen of erkenning zoeken. Het is jezelf in dienst stellen van de gemeenschap. Het is aanvaarden om soms op de achtergrond te treden, te luisteren en geduldig de beperkingen van anderen te dragen.

Ten slotte mogen we niet vergeten dat God nooit iets vraagt zonder ook te geven. Als Hij een zending toevertrouwt, geeft Hij ook de nodige genade om die te volbrengen. Maar die genade vraagt om ontvangen te worden. Ze veronderstelt een innerlijk leven. Zonder gebed wordt dienen al snel zwaar of onvruchtbaar. Met het gebed wordt het een plek van groei en heilging.

Ieder van ons heeft iets ontvangen. Een talent, een bekwaamheid, een verantwoordelijkheid. De vraag is simpel: wat doen we ermee? Zijn we trouw aan wat ons is toevertrouwd? Of laten we het terzijde liggen?

Het gaat er niet om méér te doen, maar om het waarachtig te doen. Om te antwoorden op Gods roeping dáár waar we zijn, met wat we hebben ontvangen. In eenvoud, in geloof en in trouw.

Zo wordt de Kerk opgebouwd: niet door het zoeken van zichzelf, maar door de gave van zichzelf. Niet door menselijke macht, maar door ontvangen genade die in praktijk wordt gebracht.

Christus overhandigt de sleutels aan Petrus (detail), Pietro Perugino (1448–1523), Sixtijnse Kapel (Vaticaan)