Abdij Averbode

15/06/2026

15 juni – H. Isfried, bisschop van onze Orde

Isfried, provoost van Jerichow in het bisdom Havelberg, werd door de premonstratenzer kanunniken van het kathedraalkapittel van Ratzburg tot bisschop gekozen. In deze waardigheid zette hij zijn strenge religieuze leven voort. Hij predikte veel, met zachtheid en welsprekendheid, tot de nog onvolledig bekeerde Wenden. Hij verzette zich tegen keizer Frederik. Hij stierf in 1204 op 90-jarige leeftijd.

14/06/2026

Een levend geloof dat handelt in naastenliefde

Het Woord van God van deze zondag herinnert ons aan een wezenlijke waarheid: alles begint met het initiatief van God. In het boek Exodus herinnert de Heer zijn volk eraan dat Hij het heeft bevrijd, gedragen en tot Zich heeft gebracht. Israël heeft niets gedaan om dit te verdienen. Alles is gave. Alles is genade.

En toch vraagt deze gave om een antwoord. God nodigt zijn volk uit om naar zijn stem te luisteren en zijn Verbond te onderhouden. Met andere woorden: de genade schakelt onze vrijheid niet uit. Zij wekt haar juist op. Zij vraagt om medewerking. Vanaf het begin zien we dat de relatie met God niet passief is: zij vraagt om een levend antwoord.

Deze dynamiek vinden we terug in het Evangelie. Jezus ziet de menigte, verloren, vermoeid, zonder leiding. En Hij wordt door medelijden bewogen. Dat medelijden is geen louter gevoel: het is het hart zelf van Gods liefde voor de mens. Jezus blijft niet op afstand. Hij komt nabij, geneest, onderricht en roept.

Maar vooral: Hij betrekt anderen bij zijn zending. Hij roept de Twaalf, geeft hun gezag en zendt hen uit. Hij doet het niet alleen. Hij wil door hen werken. Hij wil door ons werken.

Dit is beslissend voor ons geestelijk leven. God zou zonder ons kunnen handelen, maar Hij kiest ervoor ons te laten delen in zijn werk. Hij schenkt ons zijn genade, en tegelijk verwacht Hij onze medewerking. Ons geloof is niet enkel een innerlijke overtuiging. Het moet actief worden, concreet, betrokken.

Dat is wat men een “levend geloof” noemt. Een geloof dat handelt. Een geloof dat zichtbaar wordt in daden.

Te vaak dreigen wij het geloof te herleiden tot een gewoonte, een identiteit of een gevoel. Maar een geloof dat ons leven niet verandert, is geen volledig christelijk geloof. Echt geloof raakt ons hele bestaan. Het verandert onze manier van denken, spreken en handelen.

Het zet ons aan tot gebed, ook wanneer het moeilijk is.
Het spoort ons aan trouw te zijn aan de sacramenten.
Het helpt ons strijden tegen de zonde.
Het brengt ons ertoe concreet lief te hebben wie ons omringen.

Want waar geloof is onlosmakelijk verbonden met de liefde. Een geloof zonder liefde wordt onvruchtbaar. Het draagt geen vrucht. Jezus zegt het duidelijk: wij hebben gratis ontvangen, en wij moeten gratis geven. Alles wat wij hebben komt van God. Ons leven, ons geloof, ons heil, alles is genade. En die genade is geschonken om door te geven.

Dat betekent niet noodzakelijk grote of buitengewone dingen doen. Levend geloof toont zich vaak in eenvoudige gebaren: een juist woord, een stille dienst, geduld in beproeving, trouw in kleine dingen.

Daar voltrekt zich onze medewerking met de genade. God werkt in ons, maar Hij vervangt ons niet. Hij roept ons om vrij te antwoorden, dag na dag.

Het Woord van God nodigt ons vandaag uit tot een eenvoudig gewetensonderzoek: is ons geloof levend? Draagt het vrucht? Is het zichtbaar in onze daden?

Wij zijn gekozen, geroepen en gezonden. Zoals de apostelen delen wij in de zending van Jezus.

Laten wij de Heer vragen om in ons een diep en actief geloof te vernieuwen. Een geloof geworteld in de genade, trouw in beproeving, edelmoedig in de liefde.
Dan zal ons leven een getuigenis worden.
Dan zal ons geloof vrucht dragen.
En dan zal God door ons kunnen werken om andere harten te bereiken.

Jezus onderricht de menigte, James Tissot (1836-1902), Brooklyn Museum, New York

13/06/2026

Liturgische diensten van 14 tot 21 juni 2026.

12/06/2026

12 juni – H. Hart van Jezus

In 1675 hoorde een zuster van de Visitatie, de heilige Margareta Maria, Jezus tot haar zeggen: “Zie het hart dat de mensen zozeer heeft liefgehad.” Hij vroeg haar de devotie tot zijn Hart in de wereld te verspreiden.

Tegen het einde van de 18de eeuw werd het feest van het Heilig Hart ingesteld. Maar de devotie tot het Hart van Jezus is veel ouder. Reeds vanaf de 12de eeuw gingen mystici van de beschouwing van de wonden van Christus over naar die van zijn Hart. Heel de liefde van God heeft een mensenhart doen kloppen, dat van Jezus. In de reacties van dit Hart hebben wij iets leren kennen van de oneindige diepte van de goddelijke Liefde. In zijn lijden hebben wij de ernst van onze ondankbaarheid kunnen meten.

(Altaar van het H. Hart, abdijkerk Averbode)

07/06/2026

07/06/2026

“Barmhartigheid wil Ik” : de roep die opricht en verandert

Het Woord van God van deze zondag brengt ons naar het hart van ons geloof: de barmhartigheid van God en zijn roep, altijd eerst, altijd gratis gegeven.

De profeet Hosea plaatst ons voor een veeleisende werkelijkheid. God neemt geen genoegen met een uiterlijke trouw. Hij zoekt niet alleen religieuze handelingen, hoe oprecht ook. Hij wil het hart. Hij wil een levende relatie, een diepe kennis van Hem. En toch stelt Hij de wankelheid van zijn volk vast, een trouw die vluchtig is, zoals de dauw in de ochtend.

Dat zou ons kunnen ontmoedigen. Maar dat is niet de bedoeling van deze boodschap. Want de barmhartigheid van God gaat altijd vooraf aan ons antwoord. God heeft ons niet lief omdat wij trouw zijn; Hij maakt ons trouw omdat Hij ons liefheeft. Dat is het vertrekpunt.

Het evangelie geeft ons een concreet beeld van die barmhartigheid. Jezus ziet Matteüs, zittend aan zijn tolhuis. Een man die slecht aangeschreven staat, vast in een moreel twijfelachtige situatie. En toch blijft Jezus daar niet bij stilstaan. Hij kijkt hem aan met een blik die roept, een blik die opricht. Hij zegt eenvoudig: “Volg Mij”. En Matteüs staat op.

Daar ligt de kern. De roep is eenvoudig, direct, zonder voorafgaande voorwaarden. Jezus vraagt niet dat Matteüs al veranderd is om Hem te volgen. Hij roept hem zoals hij is, om hem te veranderen.

Dat is een wezenlijke waarheid voor ons geestelijk leven. We zouden kunnen denken dat we eerst waardig moeten worden om op Gods roep te antwoorden, dat we eerst onze fouten moeten verbeteren, onszelf op orde moeten brengen. In werkelijkheid begint de verandering juist wanneer we antwoorden. De genade gaat vooraf en maakt de bekering mogelijk.

Maar dat antwoord raakt heel ons leven. Matteüs staat op. Hij laat iets achter. Hij verlaat een zekerheid, een manier van leven, een gehechtheid. Barmhartigheid is geen gemakkelijke toegeeflijkheid. Zij is een kracht die de mens van binnenuit verandert.

Zij laat de dingen niet zoals ze zijn. Zij leidt naar een nieuw leven, naar een strijd, naar groei. Jezus volgen vraagt altijd om afstand doen, een echte keuze, soms kostbaar. Maar het is een weg naar vrijheid.

Wat de farizeeën in het evangelie ergert, is dat Jezus met zondaars eet. Zij begrijpen die nabijheid niet. Zij blijven in een logica van scheiding en uiterlijke zuiverheid. Jezus openbaart een andere logica: die van de arts die komt voor de zieken. Hij ontkent de zonde niet. Maar Hij weigert de mens tot zijn zonde te herleiden. Hij komt hem opzoeken waar hij is, om hem op te richten.

En Hij herinnert aan die beslissende waarheid: God wil barmhartigheid. Dat raakt ook ons. We kunnen trouw zijn aan de liturgie, gehecht aan de waarheid van het geloof, nauwgezet in onze praktijken. Dat is goed en nodig. Maar als de barmhartigheid ontbreekt, wordt alles droog, hard, soms zelfs onrechtvaardig.

Barmhartigheid staat niet tegenover de waarheid. Zij is de wijze waarop de waarheid volgens God wordt beleefd. Zij verandert onze blik op anderen. Zij leert ons in ieder mens iemand te zien die door God geroepen is, ook als hij nog ver weg is.

Zij verandert ook onze blik op onszelf. Want wij blijven allemaal mensen die vergeving nodig hebben. En het meest subtiele gevaar is dat we dat vergeten, dat we menen er al te zijn, dat we geen barmhartigheid meer nodig hebben.

Als we onszelf niet meer zien als ontvangers van barmhartigheid, worden we ook onbekwaam om haar te geven.

Vandaag gaat Jezus opnieuw voorbij. Hij kijkt ieder van ons aan. Hij blijft niet hangen bij onze grenzen of onze valpartijen. Hij roept. Die roep is persoonlijk. Zij is eenvoudig. Maar zij is ook veeleisend. Zij vraagt dat we opstaan, loslaten wat ons vasthoudt, en binnengaan in een nieuw leven.

Laten we die barmhartigheid ontvangen. Laten we ons door haar laten veranderen. En laten we zelf getuigen worden van die barmhartigheid in onze woorden, in onze oordelen en in onze daden. Want wie werd opgericht, kan niet blijven leven zoals tevoren. Hij wordt op zijn b***t een teken van Gods liefde.

La Vocation de saint Matthieu, Caravage (1571-1610), chapelle Contarelli de l'église Saint-Louis-des-Français, Rome

06/06/2026

Liturgische diensten van 7 tot 14 juni 2026.

06/06/2026

6 juni – H. Norbert, bisschop
Stichter van de Premonstratenzer Orde

Norbert werd in 1080 geboren als zoon van Heribert, heer van Gennep (Nederland). Hij kreeg zijn opleiding bij aartsbisschop Frederik I van Keulen. Later werd hij kanunnik aan de Sint-Victorkerk in Xanten (Duitsland), in het Rijndal, en vervolgens kapelaan aan het hof van keizer Hendrik V.

Deze jonge en begaafde kanunnik wordt op een dag, tijdens een onweer in het woud van Freden, door God getroffen. Zoals de heilige Paulus van zijn paard geworpen, komt Norbert tot bekering.

In de bewogen tijd van een Kerk in volle hervorming kiest Norbert voor een leven in armoede. Hij wordt een rondtrekkend prediker, een onstuimige verkondiger van het Evangelie. Zijn tocht vindt in 1120 een keerpunt in het woud van Saint-Gobain, te Prémontré, waar hij de Premonstratenzer Orde sticht. Het ideaal van deze orde is het verenigen van gemeenschapsleven en liturgie met apostolisch werk.

Norbert sterft in 1134 als aartsbisschop van Maagdenburg in Saksen, als aartskanselier van het Rijk en als vertrouweling van keizer Lotharius.

02/06/2026

Wat vindt u van Het Moment?
Om de service te blijven verbeteren, nodigen we u uit om de tevredenheidsenquête in te vullen. Scan de QR-code hiernaast met de smartphone en vertel ons meer over uw ervaring. Kan u niet scannen of leest u dit op uw gsm? Klik dan op de link om de bevraging in te vullen.
https://nl.surveymonkey.com/r/7Y9LJ2J

31/05/2026

Zozeer heeft God de wereld liefgehad

Het feest van de Allerheiligste Drie-Eenheid plaatst ons voor het hart zelf van ons geloof. Het gaat niet om een abstract mysterie, maar om God zelf, zoals Hij zich heeft geopenbaard en zoals Hij gekend, bemind en aanbeden wil worden.

In de eerste lezing openbaart God zich aan Mozes als een tedere en barmhartige God, vol liefde en trouw. Deze openbaring is wezenlijk, maar blijft nog partieel. Het volk van Israël kent de eenheid van God, maar doorziet zijn innerlijk mysterie nog niet. Dit mysterie zal pas ten volle onthuld worden in Jezus.

In het evangelie openbaart Jezus dat God Vader is, en dat deze Vader zijn Zoon geeft tot heil van de wereld. Dat betekent dat God geen eenzaamheid is, maar gemeenschap. Hij is levende relatie, wederzijdse gave, eeuwige liefde.

De Vader zendt niet zomaar een boodschapper: Hij geeft zijn Zoon, die van dezelfde natuur is als Hij. En deze zending is geen uitgestelde reactie op de zonde, maar de uitdrukking van wie God is. God is liefde, en deze liefde deelt zich mee, geeft zich, stroomt uit.

Zo wordt de Drie-Eenheid onthuld: één God in drie Personen, volkomen verenigd in éénzelfde natuur en éénzelfde liefde. Alles wat God doet in de heilsgeschiedenis is het gemeenschappelijke werk van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Maar dit mysterie is niet alleen om te aanschouwen. Het wil ontvangen worden. Het geloof is geen abstract idee, maar een persoonlijke instemming met de God die zich openbaart. Het opent ons voor een immense werkelijkheid: de deelname aan het leven van God zelf.

Door de genade komt de Drie-Eenheid in ons wonen. De Vader neemt ons aan als zijn kinderen, de Zoon verenigt ons met zich, en de Heilige Geest woont in ons hart. Het christelijk leven wordt dan een leven met God, een innerlijke gemeenschap, vaak discreet maar zeer reëel.

Dat vraagt om een concreet antwoord. Het volstaat niet dit mysterie te kennen, men moet eruit leven. Dat geb***t door gebed, aanbidding, trouw aan de geboden en een regelmatig sacramenteel leven. Als God in ons woont, moet ons leven deze aanwezigheid weerspiegelen.

De Drie-Eenheid wordt ook een voorbeeld. God is gemeenschap van liefde, en deze gemeenschap moet weerspiegeld worden in onze relaties. Een authentiek christelijk leven kan niet getekend zijn door verdeeldheid, trots of zelfgerichtheid. Het moet de vruchten dragen van liefde, eenheid en zelfgave.

Ten slotte roept dit mysterie ons tot bekering. Als God liefde is, dan is de zonde een afwijzing van deze liefde. Zij verwijdert ons van het leven van God zelf. Maar de barmhartigheid blijft altijd aangeboden. God wordt niet moe ons te roepen om tot Hem terug te keren.

De Drie-Eenheid is geen raadsel om op te lossen, maar een licht waarin wij mogen binnengaan. Wij komen van de Vader, door de Zoon, in de Heilige Geest, en wij zijn geroepen om tot Hem terug te keren.

Moge dit feest voor ons een innerlijke vernieuwing zijn. Laten wij de genade vragen om in Gods aanwezigheid te leven, met geloof te bidden en de Drie-Eenheid ons hart te laten omvormen.

De Drie-Eenheid, tempera en bladgoud op perkament door Taddeo Crivelli, uit een manuscript uit 1460–1470; in het J. Paul Getty Museum, Los Angeles