13/06/2026
2026년 6월 14일 시드니 호산나교회 주일주보 칼럼(이경호목사)
차를 타면 제일 먼저 하는 게 뭔가요?
안전벨트 매는 겁니다. “사고 날까 봐” 매는 거죠.
근데 이상한 건, 사고는 1년에 한 번 날까 말까인데 매일 벨트를 맨다는 거예요.
귀찮아도 매요. 왜요? 나와 내 사람 지키려고요.
이번 주일 우리 교회는 교회안전문화 (CSS Creating Safe Spaces) 교육을 합니다.
어떤 분은 생각할 겁니다.
“우리 교회가 지난 25년 동안 그런 일 없었는데, 왜 갑자기?”
맞습니다. 안전벨트도 99%는 쓸 일 없습니다.
그런데 그 1%를 위해 매일 맵니다. 사랑하는 가족이 타니까요.
교회안전문화도 같습니다.
교회에 오는 99명의 성도는 안전할지 모릅니다.
그런데 혹시 모를 ‘그 한 사람’을 위해, 우리는 오늘 시스템을 점검하고, 교육을 받고, 약속합니다.
느헤미야는 성벽을 쌓으면서 한 손엔 흙을, 한 손엔 칼을 들었습니다. 일하면서 지킨 거예요.
우리도 예배하고, 소그룹하고, 봉사하면서 동시에 ‘파수꾼’이 되는 겁니다.
안전벨트 매는 걸 ‘믿음 없다’고 말하지 않죠? 오히려 ‘사랑한다’는 표현입니다.
교회안전문화 교육 참여하는 것도 같습니다.
“우리 교회, 우리 아이들, 우리 지체들. 진짜 사랑해서 지키겠다”는 고백입니다.
이번 주일, 교회안전문화교육을 통하여 안전벨트 먼저 매는 교회가 됩시다.
사고 나서 후회하는 교회 말고, 미리 준비해서 “하나님이 이 성 중에 계시매 흔들리지 아니하는” (시편 46:5) 교회 됩시다.
Sydney Hosanna Church Sunday Bulletin Column, June 14, 2026 (Pastor Ree John)
When you get into a car, what is the very first thing you do?
You fasten your seat belt. You do it because, “Just in case there is an accident.”
What is interesting is that an accident may happen only once in a year—if at all—yet we fasten our seat belts every day.
Even if it feels inconvenient, we still do it. Why? Because we want to protect ourselves and the people we love.
This Sunday, our church will be taking part in Church Safe Culture training (CSS: Creating Safe Spaces).
Some may wonder, “Why all of a sudden? Nothing like this has happened in our church for the past 25 years.”
That is true. In the same way, 99% of the time we may never actually need a seat belt.
But for that 1%, we fasten it every single day—because the people we love are with us.
Church safe culture is much the same.
Ninety-nine people who come to church may be safe. But for the sake of that one person who may be vulnerable, we examine our systems, receive training, and make a commitment today.
As Nehemiah rebuilt the wall, he held building materials in one hand and a sword in the other. He worked while also keeping watch.
In the same way, as we worship, join small groups, and serve, we are also called to be watchmen.
No one says that fastening a seat belt means you lack faith. Rather, it is an expression of love.
Participating in church safe culture training is the same. It is our confession: “We will protect our church, our children, and our brothers and sisters because we truly love them.”
This Sunday, through Church Safe Culture training, may we become a church that fastens the seat belt first.
Rather than becoming a church that regrets after an accident, may we prepare in advance and become a church that “will not be shaken, because God is within her” (Psalm 46:5).
ستون بولتن یکشنبه کلیسای هوسانا سیدنی، ۱۴ ژوئن ۲۰۲۶ (کشیش ری جان)
وقتی سوار ماشین میشوید، اولین کاری که انجام میدهید چیست؟
کمربند ایمنیتان را میبندید. این کار را میکنید چون میگویید: «اگر خدایی نکرده تصادفی پیش بیاید.»
نکته جالب اینجاست که شاید تصادف در طول یک سال حتی یک بار هم رخ ندهد، اما ما هر روز کمربند ایمنی میبندیم.
حتی اگر کمی زحمت داشته باشد، باز هم این کار را انجام میدهیم. چرا؟ چون میخواهیم از خودمان و از کسانی که دوستشان داریم محافظت کنیم.
این یکشنبه، کلیسای ما در آموزش فرهنگ ایمنی کلیسا (CSS: Creating Safe Spaces) شرکت خواهد کرد.
شاید بعضیها بپرسند: «چرا ناگهان؟ در ۲۵ سال گذشته چنین اتفاقی در کلیسای ما نیفتاده است.»
درست است. همانطور که ۹۹ درصد مواقع شاید هرگز واقعاً به کمربند ایمنی نیاز پیدا نکنیم.
اما برای همان ۱ درصد، هر روز آن را میبندیم—چون عزیزانمان همراه ما هستند.
فرهنگ ایمنی در کلیسا نیز دقیقاً همینگونه است.
ممکن است نود و نه نفری که به کلیسا میآیند در امنیت باشند. اما برای خاطر آن یک نفری که ممکن است آسیبپذیر باشد، امروز نظامهایمان را بررسی میکنیم، آموزش میبینیم و تعهد میدهیم.
نحمیا هنگامی که دیوار را بازسازی میکرد، در یک دست مصالح ساختمان داشت و در دست دیگر شمشیر. او در حالی که کار میکرد، نگهبانی هم میداد.
ما نیز به همین شکل، در حالی که عبادت میکنیم، در گروههای کوچک شرکت میکنیم و خدمت میکنیم، فراخوانده شدهایم که نگهبان نیز باشیم.
هیچکس نمیگوید بستن کمربند ایمنی نشانه کمبود ایمان است. بلکه این، جلوهای از محبت است.
شرکت در آموزش فرهنگ ایمنی کلیسا نیز همینگونه است. این اعتراف ماست: «ما از کلیسای خود، از فرزندان خود و از برادران و خواهران خود محافظت خواهیم کرد، زیرا واقعاً آنها را دوست داریم.»
باشد که این یکشنبه، از طریق آموزش فرهنگ ایمنی کلیسا، کلیسایی بشویم که پیش از هر چیز کمربند ایمنی را میبندد.
بهجای آنکه کلیسایی باشیم که پس از حادثه افسوس میخورد، باشد که از پیش آماده شویم و کلیسایی گردیم که «متزلزل نخواهد شد، زیرا خدا در میان اوست» (مزمور 46:5).
