16/06/2026
Во недела, на 14 јуни 2026 година, во втората седмица по Педесетница, во деновите на Петровденскиот пост, се собравме на света Литургија во манастирот „Св. Климент“ во Кинглејк.
На светата Литургија се читаше Евангелието според Матеј (4:18–23), каде што Господ Исус Христос ги повикува Симон Петар и Андреј, а потоа и Јаков и Јован, со зборовите: „Врви по Мене“, а тие веднаш ги оставаат своите мрежи и тргнуваат по Него.
Во својата беседа, отец Гаврил истакна дека овие Христови зборови: „Врви по Мене“, не се однесуваат само на апостолите, туку и на секој човек, секој ден и секој миг од неговиот живот. Господ постојано нѐ повикува да Го следиме, но поради нашата бесчувствителност, духовна глувост и помраченост од гревот, често не сме способни да го препознаеме Неговиот повик. Заради нашето себељубие, ние сме го ослабиле духовниот вид и затоа талкаме низ овој безориентиран свет, губејќи ја вистинската насока на нашиот живот.
Отецот нагласи дека многу често остануваме да ги „ловиме рибите“ на овој свет, односно да живееме за земните задоволства и наслади, не напредувајќи духовно. Но Христос не дошол за тоа. Тој дошол да нѐ повика на еден сосема поинаков начин на живот – да станеме Негови ученици, Негови браќа и сестри, чеда Божји и да стекнуваме небесни и вечни дарови.
Потоа беше поставено прашањето: како и кога го слушаме тој Христов повик?
Одговорот беше дека преку сите збиднувања во нашиот живот Господ ни говори и нѐ повикува. Особено преку искушенијата. Кога некој ќе ни каже нешто што не ни се допаѓа, кога ќе почувствуваме навреда или неправда, кога ќе се соочиме со некоја тешкотија, тогаш повторно го слушаме Христовиот глас: „Врви по Мене“. Кога се бориме со своите страсти и треба да одлучиме дали да им попуштиме или да им се спротивставиме, повторно го слушаме истиот повик. Кога треба да одлучиме дали ќе направиме некој духовен подвиг или ќе останеме во удобноста на својата волја, повторно пред нас стои истиот избор.
Секое искушение, секој предизвик и секоја ситуација во нашиот живот е повик од Бога. Во секој момент сме исправени пред изборот дали ќе тргнеме по Христос или ќе Го оставиме Тој Сам да оди, а ние да останеме заробени во мрежите на овој свет.
Отец Гаврил нѐ потсети дека Господ никогаш не нѐ заборава. Тој е Отец на сите и Бог на сите. Тој е љубов и во секој миг мисли на нас. Затоа нема искушение, колку и да ни изгледа големо, тешко или невозможно, во кое Господ да не ни даде можност правилно да одговориме. Бог нѐ просветлува преку совеста, која е Божји печат во нас, како и преку нашиот ангел чувар, кого ни го дарувал за да нѐ води и чува низ животот.
Проблемот e, рече отецот, дали ние навистина сакаме да одиме по Него. Дали сме подготвени да се откажеме од своите страсти, од својата самоволја и од своите земни задоволства? Дали сме подготвени да се жртвуваме за Христос?
Според тоа каков одговор ќе дадеме, такви ученици ќе бидеме и такви плодови ќе донесуваме. Ако останеме приврзани за овој свет, ќе продолжиме да ловиме само „магла“, но нема да станеме ловци на луѓе и нема да ја примиме благодатта на Светиот Дух што Господ сака да ни ја дарува.
Во продолжение беше нагласена важноста на волните и неволните подвизи во нашиот живот. Особено во овој период на Петровденскиот пост, кога доброволно се трудиме преку постот, молитвата и покајанието да го очистиме своето срце од страстите. Нашето срце е заробено, а нашиот ум помрачен од гревот, и затоа е потребен голем труд за негово очистување. Секој подвиг претставува нова можност да одговориме на Христовиот повик и да зачекориме по патот на духовното исцеление.
Осврнувајќи се на евангелските зборови дека Господ ги лекувал сите болести и немоќи на луѓето, отец Гаврил потсети дека Христос преку апостолите ни ветил дека ќе прават и поголеми дела од оние што Тој ги направил. Но денес сѐ помалку гледаме исцелување, утеха и духовна сила меѓу луѓето. Сѐ повеќе гледаме депресија, анксиозност и разни душевни страдања. Причината е една – не одиме по Христос.
На крајот од беседата бевме повикани на будење, покајание и одлучност да тргнеме по Христос. Тоа е единствениот пат што води кон вистинска светлина, радост, мир и живот. Само така можеме да бидеме вистински среќни, а ниту едно искушение, колку и да е тешко, нема да може да ја наруши љубовта, радоста и мирот што Господ ги вселува во срцето на оние што Го следат.
„Врви по Мене“ – повик кој Господ непрестајно му го упатува на секој човек. Да се освестиме, да се покаеме и со вера да тргнеме по Него.
++++++++
On Sunday, June 14, 2026, in the second week after Pentecost, during the days of the Apostles’ Fast, we gathered for the Divine Liturgy at the St. Clement Monastery in Kinglake.
At the Divine Liturgy, the Gospel according to Matthew (4:18–23) was read, where the Lord Jesus Christ calls Simon Peter and Andrew, and then James and John, with the words: “Follow Me,” and they immediately leave their nets and follow Him.
In his sermon, Father Gavril emphasized that these words of Christ, “Follow Me,” are not addressed only to the apostles, but to every person, every day and every moment of life. The Lord continually calls us to follow Him, but because of our insensitivity, spiritual deafness, and the darkness caused by sin, we are often unable to recognize His call. Because of our self-love, we have weakened our spiritual sight, and therefore we wander through this disoriented world, losing the true direction of our lives.
The priest stressed that very often we remain occupied with “catching the fish” of this world—that is, living for earthly pleasures and enjoyments without making spiritual progress. But Christ did not come for that. He came to call us to a completely different way of life—to become His disciples, His brothers and sisters, children of God, and to acquire heavenly and eternal gifts.
He then posed the question: how and when do we hear this call of Christ?
The answer was that through all the events of our lives, the Lord speaks to us and calls us. Especially through trials. When someone says something we do not like, when we feel offended or treated unjustly, when we face some difficulty, we hear once again the voice of Christ: “Follow Me.” When we struggle with our passions and must decide whether to give in to them or resist them, we hear the same call again. When we must decide whether to undertake a spiritual effort or remain in the comfort of our own will, the same choice stands before us once more.
Every trial, every challenge, and every situation in our lives is a call from God. At every moment we are faced with the choice of whether we will follow Christ or leave Him to walk alone while we remain trapped in the nets of this world.
Father Gavril reminded us that the Lord never forgets us. He is the Father of all and the God of all. He is love and thinks of us at every moment. Therefore, there is no trial, no matter how great, difficult, or impossible it may seem, in which the Lord does not give us the opportunity to respond rightly. God enlightens us through our conscience, which is God’s seal within us, as well as through our guardian angel, whom He has given us to guide and protect us throughout life.
The problem, Father said, is do we truly want to follow Him. Are we prepared to renounce our passions, our self-will, and our earthly pleasures? Are we ready to sacrifice ourselves for Christ?
According to the answer we give, such disciples we will be and such fruits we will bear. If we remain attached to this world, we will continue to catch only “mist,” but we will not become fishers of men, nor will we receive the grace of the Holy Spirit that the Lord desires to give us.
The importance of voluntary and involuntary spiritual struggles in our lives was then emphasized. Especially during this period of the Apostles’ Fast, when we voluntarily strive through fasting, prayer, and repentance to cleanse our hearts of passions. Our hearts are captive and our minds darkened by sin, and therefore great effort is needed for their purification. Every spiritual struggle represents a new opportunity to respond to Christ’s call and to step onto the path of spiritual healing.
Reflecting on the Gospel words that the Lord healed all the diseases and infirmities of the people, Father Gavril reminded us that Christ promised trough the apostles that we would do even greater works than those He had done. Yet today we see less and less healing, comfort, and spiritual strength among people. Instead, we see more and more depression, anxiety, and various forms of emotional suffering. The reason is one—we do not follow Christ.
At the end of the sermon, we were called to awaken, repent, and firmly resolve to follow Christ. This is the only path that leads to true light, joy, peace, and life. Only in this way can we be truly happy, and no trial, no matter how difficult, will be able to disturb the love, joy, and peace that the Lord places in the hearts of those who follow Him.
“Follow Me”—a call that the Lord continually addresses to every person. Let us become aware, repent, and with faith follow Him.
