06/09/2026
Во неделата се собравме на Света Божествена Литургија во Манастирот, одбележувајќи ја 14-та недела по Педесетница. По читањето на Светото Евангелие, отец Гаврил одржа прекрасна и духовно поучна беседа за параболата за свадбената гозба.
Отец Гаврил објасни дека оваа парабола е тесно поврзана со параболата од минатата недела, за лозјето и лозарите. Господ најпрво го повикал избраниот израилски народ, испраќајќи ги пророците и Своите слуги, а на крајот и Својот Единороден Син, нашиот Господ Исус Христос, Кого Го отфрлиле и распнале.
Минатонеделното Евангелие повеќе се однесуваше на лозарите и на избраниот израилски народ, кој поради својата негрижа бил отфрлен, а на негово место биле повикани други да принесуваат добри плодови. Меѓу нив сме повикани и ние Македонците, кои сме го примиле христијанството уште од најраните времиња и сме накалемени на питомата маслина. Но, самото тоа што сме родени како православни христијани не е доволно. Ако не принесуваме добри плодови и не живееме според верата, други можат да дојдат и со поголема љубов, ревност и посветеност да ја прифатат православната вера.
Отец Гаврил нè потсети дека денешното Евангелие особено се однесува на нас, црковните луѓе. Можеби одиме во црква, но останува прашањето: Дали ја имаме свадбената облека?
Царот во параболата е Бог, Синот за Кого се подготвува свадбата е нашиот Господ Исус Христос, а свадбената гозба е Светата Литургија. Трпезата што е подготвена за нас е Светата Причест, преку која сме повикани да учествуваме во животот со Христа и да ги примаме даровите на благодатта на Светиот Дух — слободата, љубовта, мудроста, радоста, добрината и секое добро што доаѓа од Бога.
Преку Светото Крштение ја примаме нашата свадбена облека — полнотата на благодатта на Светиот Дух. Затоа при крштевањето се облекува бела облека, како знак на чистота, светлина и нов живот во Христа. На Светото Крштение се одрекуваме од сатаната, од сите негови дела и од неговата гордост, а се вртиме кон Христа и исповедаме дека сакаме да се соединиме со Него. Тоа е ветувањето што сме повикани да го чуваме во текот на целиот наш живот.
Но Бог ништо не прави на сила. Тој ни ја дарува слободата и бара од нас да соработуваме со Него. Како што се вели на крајот од Евангелието: „Мнозина се повикани, а малцина избрани.“ Избрани се оние кои самите го избираат Христовиот пат — кои избираат да живеат за Христа и за Црквата и се трудат да ја зачуваат својата свадбена облека чиста.
За жал, кога Бог нè повикува на Неговата небесна трпеза, ние честопати наоѓаме оправдувања и изговори. Стануваме заробени од телесните задоволства, среброљубието, алчноста, себичноста, суетата и, пред сè, гордоста. Токму гордоста и високото мислење за самите себе го затемнуваат духот во нас и нè оддалечуваат од Христа.
Затоа Бог ни ги дал Своите заповеди, молитвата, постот, Светите Тајни и особено Светата Причест, за преку нив и преку нашата соработка со Божјата благодат духовно да растеме и да ја зачуваме свадбената облека што ни е доверена.
Отец Гаврил се осврна и на човекот кој влегол на свадбената гозба без свадбена облека. Царот му се обратил со благи, но истовремено предупредувачки зборови: „Пријателе, како влезе овде без свадбена облека?“ Тој бил повикан и бил наречен пријател, но не живеел согласно со тоа пријателство со Бога.
И токму тука се открива големиот дар на покајанието.
Додека сме во овој живот, Господ постојано ни дава можност да ги препознаеме своите гревови и да кажеме: „Прости ми, Господи. Прости ѝ на мојата немоќ.“ Како апостол Петар кога почнал да тоне во водата, и ние треба да ја подадеме својата рака и да побараме помош. Среде искушенијата и брановите на овој живот, Христос секогаш е тука и ни ја подава Својата рака.
Бог го сака нашето спасение и сака да ни го даде секое добро, но доброто на сила не е добро. Затоа Бог бара од нас слободно да Го избереме и да соработуваме со Него. Кога ќе ја подадеме својата рака, ќе ја признаеме својата немоќ и искрено ќе се покаеме, Господ нè прима и ни простува.
Затоа, да го искористиме времето што ни е дадено овде на земјата за да се покаеме, да се бориме против нашите страсти, да растеме во верата и добрите дела и свадбената облека на благодатта на Светиот Дух да ја направиме уште посјајна и посветла.
И на тој начин да го наследиме вечниот живот и вечната радост со Бога — Отецот, Синот и Светиот Дух — заедно со Пресвета Богородица, ангелите и сите светии.
Амин.
+++++
On Sunday, we gathered for the Divine Liturgy at the Monastery, celebrating the 14th Sunday after Pentecost. Following the Holy Gospel, Father Gavril delivered a beautiful and spiritually enriching sermon on the Parable of the Wedding Feast.
Father Gavril explained that this parable is closely connected with last Sunday’s Gospel of the vineyard and the wicked tenants. God first called His chosen people, sending them the prophets and His servants, and finally His Only-Begotten Son, our Lord Jesus Christ, whom they rejected and crucified. The vineyard was then entrusted to others who would bring forth good fruit. We too, as Macedonians who received Christianity from the earliest times, have been called and grafted onto the cultivated olive tree. Yet simply being born Orthodox is not enough. If we do not bear good fruit and live according to our faith, others may come who, although not born Orthodox, embrace the faith with greater love, devotion and zeal.
Father Gavril reminded us that today’s Gospel speaks especially to those of us who consider ourselves people of the Church. We may attend church, but the question remains: Do we have the wedding garment?
The King in the parable is God, the Son for whom the wedding feast is prepared is our Lord Jesus Christ, and the wedding feast itself is the Divine Liturgy. The banquet prepared for us is the Holy Eucharist, through which we are called to participate in the life of Christ and receive the gifts of the grace of the Holy Spirit — freedom, love, wisdom, joy, goodness and every good gift that comes from God.
Through Holy Baptism we receive our wedding garment — the fullness of the grace of the Holy Spirit. This is why the newly baptised are clothed in white, symbolising purity, light and new life in Christ. At Baptism we renounce Satan, his works and his pride, and turn towards Christ, confessing our desire to be united with Him. This is the promise we are called to preserve throughout our lives.
Yet God never forces us. He gives us freedom and calls us to cooperate with Him. As the Gospel tells us, “Many are called, but few are chosen.” The chosen are those who themselves choose the path of Christ — those who choose to live for Christ and His Church and strive to keep their wedding garment clean.
Too often, when God invites us to His heavenly banquet, we find excuses. We become occupied with bodily pleasures, the desire for material wealth, selfishness, greed, vanity and, above all, pride. Pride and an exalted opinion of ourselves darken the spirit within us and separate us from Christ.
For this reason, God has given us His commandments, prayer, fasting, the Holy Mysteries and especially Holy Communion, so that through them and our cooperation with His grace, we may grow spiritually and preserve the wedding garment entrusted to us.
Father Gavril also reflected on the man who entered the wedding feast without a wedding garment. The King addressed him gently: “Friend, how did you come in here without a wedding garment?” He had been invited and treated as a friend, yet he had not lived according to that friendship with God.
This is where the great gift of repentance becomes so important.
While we are still in this life, God continually gives us the opportunity to recognise our sins and say: “Forgive me, Lord. Forgive my weakness.” Like the Apostle Peter sinking beneath the waves, we need only stretch out our hand and ask for help. Amid the temptations and difficulties of this life, Christ is always there, extending His hand towards us.
God desires our salvation and wants to give us everything that is good, but goodness cannot be forced. He asks us freely to choose Him and cooperate with Him. When we reach out our hand, acknowledge our weakness and sincerely repent, the Lord receives us and forgives us.
May we therefore use the time that has been given to us to repent, overcome our passions, grow in faith and good works, and make the garment of the grace of the Holy Spirit within us ever brighter and more radiant.
And may we ultimately inherit eternal life and eternal joy with God — the Father, Son and Holy Spirit — together with the Most Holy Mother of God, the angels and all the saints.
Amen
