24/04/2026
Ek kry so twee dae terug 'n storie vanaf 'n vriendin - eers d**k ek ag dit is te veel om te lees. Later besluit ek tog om dit te lees.
Dit is geskryf deur - God se planne is groter as joune✍️
Twee baie mooi gedagtes wat vir my uitstaan in die storie is:
1. God se planne hou nie op net omdat ons stadiger loop nie.
Soms raak Sy planne net stiller maar baie dieper.”
2. “Dis nie die bankie nie, ..… dis die plek waar God mense
bymekaar bring.”
Vervang die woord bankie met die plek waar jy met Jesus en jou
geliefdes gesels; tuin, sitkamer, kerk, werk, jou motor............
Lees dit gerus:
“Die Ou Bankie en die Groot Plan”
Ouma Sarie en Oupa Koos het elke middag op dieselfde ou houtbankie voor hul huis gesit. Die bankie het gekraak soos ’n ou deur, en Oupa het altyd gesê:
“Daai bankie praat meer as wat ons doen.”
Ouma het net geglimlag en haar koppie tee stywer vasgehou.
“Ag man, Koos,” sê sy, “as die bankie kon praat, sou hy al lankal vir jou gesê het jy praat te veel.”
Elke dag het hulle daar gesit—gekla oor hul seer knieë, gelag oor ou stories, en gekyk hoe die son stadig agter die berge sak.
Een middag, toe die wind sag deur die bome fluister, sê Oupa Koos:
“Sarie… d**k jy God het nog planne vir twee ou mense soos ons?”
Ouma kyk vir hom, haar oë sag maar vol lig. “Koos, as Hy nog die son elke dag laat opkom, d**k jy Hy’s klaar met ons?”
Oupa frons. “Ja maar… ons doen mos nie meer groot dinge nie. Ons hardloop nie, ons bou nie, ons werk nie meer soos voorheen nie.”
Ouma sit haar hand op syne. “Ons bid, Koos. Ons glo. Ons wag. En soms… dis die grootste werk van almal.”
Net toe stap ’n jong meisie verby. Haar skouers hang swaar, en haar oë lyk moeg van die lewe. Sy stop skielik.
“Ekskuus,” sê sy sag, “maar… hoekom lyk julle twee so gelukkig?”
Oupa kyk vir Ouma. “Jy antwoord,” fluister hy.
Ouma glimlag. “Kind, ons het geleer dat God se planne nie ophou net omdat ons stadiger loop nie. Soms raak Sy planne net stiller… maar baie dieper.”
Die meisie se oë vul met trane. “Ek het vandag gebid… vir ’n teken dat Hy nog by my is.”
Oupa klap sy knie en sê: “Sien jy, Sarie? Ons is nog in diens!”
Ouma lag. “Ja, maar jy’s nog op proef, Koos.”
Die meisie begin lag deur haar trane. “Dankie… ek het dit nodig gehad.”
Toe sy wegstap, sê Oupa sag: “Sarie… miskien is die bankie nie so oud soos ek ged**k het nie.”
Ouma knik. “Dis nie die bankie nie, Koos… dis die plek waar God mense bymekaar bring.”
Oupa sug tevrede. “Wel… dan hoop ek Hy bring môre iemand met koek ook.”
Ouma lag. “Koos! Jy d**k net aan kos!”
“Ja,” sê hy, “maar God weet mos wat ons nodig het!”
En daar, op ’n ou krakerige bankie, het twee eenvoudige oumensies gewys dat geloof nie oor ouderdom gaan nie—maar oor ’n hart wat steeds vertrou.
Boodskap:
God se planne raak nie kleiner soos ons ouer word nie…
dit raak net voller van betekenis.
Groete
CH
