15/05/2026
TALAMBUHAY NI SAN ISIDRO LABRADOR
Noong unang panahon sa Madrid, Spain, may isang simpleng lalaki na nagngangalang Isidro de Merlo y Quintana, na mas kilala ngayon bilang San Isidro Labrador. Siya ay ipinanganak noong humigit-kumulang taong 1070 sa isang mahirap ngunit maka-Diyos na pamilya. Ang pangalang “Isidro” ay ibinigay sa kanya bilang parangal kay San Isidro ng Seville, patron ng kanilang pamilya.
Lumaki si Isidro bilang isang mabuting tao, masipag, mapagkumbaba, at may malalim na pananampalataya sa Diyos. Noong panahong iyon, muling nasakop ng mga Kristiyano ang Madrid mula sa mga Muslim sa pamumuno ni Alfonso VI ng León at Castile. Sa kabila ng kaguluhan sa lipunan, pinili ni Isidro ang tahimik at banal na pamumuhay bilang isang manggagawa sa bukid.
Nagtrabaho siya bilang utusang magsasaka sa mayamang panginoong maylupa na si Juan de Vargas. Araw-araw, maaga siyang gumigising upang magsimba muna bago magtrabaho sa bukid. Dahil dito, madalas siyang nahuhuli sa trabaho kaya nagsumbong ang kanyang mga kasamahan sa kanilang amo. Akala nila ay tamad si Isidro dahil inuuna nito ang pagdarasal kaysa trabaho.
Isang araw, lihim na sinundan ng kanyang amo si Isidro upang malaman ang katotohanan. Laking gulat niya nang makita na habang taimtim na nananalangin si Isidro, may mga anghel na siyang nag-aararo sa bukid gamit ang mga baka. Kaya pala natatapos pa rin ni Isidro ang kanyang gawain nang mas maayos kaysa ibang manggagawa. Mula noon, lalo siyang hinangaan ng kanyang amo at ginawa siyang katiwala ng buong lupain.
Bukod sa pagiging masipag, kilala rin si Isidro sa kanyang kabutihang-loob. Kahit mahirap lamang siya, handa niyang ibigay sa mga dukha ang anumang mayroon siya, maging ang sarili niyang pagkain. Isang malamig na araw ng taglamig, habang may dalang sako ng trigo papunta sa gilingan, nakita niya ang mga ibong gutom na naghahanap ng makakain sa nagyeyelong lupa. Naawa siya kaya ibinigay niya ang kalahati ng kanyang trigo sa mga ibon, kahit pinagtawanan siya ng ibang tao. Ngunit pagdating niya sa gilingan, himalang puno pa rin ang kanyang sako at nang magiling ang trigo, dumoble pa ang dami ng harina.
Napangasawa ni Isidro si Maria Torribia, na kilala rin bilang Santa Maria de la Cabeza. Pareho silang mabait at mapagbigay sa mga mahihirap. Nagkaroon sila ng isang anak na lalaki. Isang araw, habang naglalaro ang kanilang anak, nahulog ito sa isang malalim na balon. Sa labis na takot at pag-iyak, taimtim na nanalangin sina Isidro at Maria sa Diyos. Maya-maya, himalang umangat ang tubig ng balon hanggang sa maiahon ang kanilang anak nang ligtas. Bilang pasasalamat sa Diyos, nangako silang mamumuhay nang may kabanalan at pagtatalaga sa Panginoon. Ngunit kalaunan, namatay din ang kanilang anak habang bata pa.
Marami pang himalang iniuugnay kay San Isidro. Isang beses, nag-uwi siya ng maraming mahihirap at gutom na tao sa kanilang bahay. Nag-alala si Maria dahil kaunti na lamang ang natitirang pagkain sa palayok. Ngunit sinabi ni Isidro na tingnan niyang muli ang palayok. Nang buksan ito ni Maria, nagulat siya dahil sapat pa rin ang pagkain upang mapakain ang lahat.
May pagkakataon ding muling nabuhay ang anak na babae ng kanyang amo dahil sa kanyang panalangin. Sa isa pang himala, pinadaloy umano ni Isidro ang bukal ng malinis na tubig mula sa tuyong lupa upang mapawi ang uhaw ng kanyang amo.
Namatay si San Isidro noong ika-15 ng Mayo taong 1130 sa Madrid. Ngunit hindi doon nagtapos ang kanyang kuwento. Makalipas ang maraming taon, noong 1212, natagpuan ang kanyang katawan na hindi naaagnas kahit matagal na siyang namatay. Itinuring ito ng marami bilang tanda ng kanyang kabanalan.
Sinasabing nagpakita rin siya kay Haring Alfonso VIII ng Castile at itinuro ang lihim na daan upang magtagumpay laban sa mga Moro sa labanan sa Las Navas de Tolosa. Marami ring hari at maharlika ang humingi ng tulong at paggaling sa pamamagitan ng kanyang mga labi.
Dahil sa dami ng himalang iniuugnay sa kanya, siya ay naging tanyag sa buong Spain. Noong Mayo 2, 1619, siya ay idineklarang “Beato” ni Papa Pablo V. At noong Marso 12, 1622, siya ay ginawang banal o “Santo” kasama nina San Ignacio de Loyola, San Francisco Xavier, Santa Teresa de Avila, at San Felipe Neri.
Hanggang ngayon, si San Isidro Labrador ay kinikilalang patron ng mga magsasaka, manggagawa sa bukid, at agrikultura. Sa mga larawan, madalas siyang makita na may hawak na araro o karit, may kasamang baka, at minsan ay may mga anghel na tumutulong sa kanya sa bukid.
Ang buhay ni San Isidro Labrador ay nagpapaalala sa atin na hindi kailangang maging mayaman o makapangyarihan upang maging banal. Sa simpleng pamumuhay, masipag na paggawa, taimtim na panalangin, at pagmamahal sa kapwa, maaaring maging malapit ang tao sa Diyos. Siya ay huwaran ng kababaang-loob, pananampalataya, at malasakit sa mga nangangailangan.
