Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej, wchodząca w skład dekanatu pniewskiego w archidiecezji poznańskiej, powstała w XIV w. W jej skład wchodzą następujące wioski: Białokosz, część Dęborzyc, Gnuszyn, Karmin, Psarki, Psarskie i Zajączkowo. Stanisław Dolatowski (1912-1946)
Ks. Wacław Sztuba (1947-1970)
Ks. Jan Orpel (1970-1975)
Ks. Józef Garstka (1975-1980)
Ks. Florian Żok (1980-1986)
Ks. Mieczysł
aw Kobrzeniecki (1986-1988)
Ks. Stanisław Duda (1988-1997 )
Ks. Włodzimierz Wygocki (1997-2004)
Ks. Jan Iwanowski (2004-2007)
Ks. Mariusz Marciniak (2007-2012)
Ks. Zbigniew Gutowski (od 2012)
Obecny kościół ufundowany przez Zajączkowskich, został wzniesiony prawdopodobnie w 1462 r. Świątynia została konsekrowana po 38 latach od rozpoczęcia budowy w roku 1500. Następnie oddany innowiercom przez Potulickich - właścicieli wsi. Od 1585 r. ponownie katolicki. Dzięki staraniom ówczesnego właściciela Psarskiego, kasztelana śremskiego Łukasza Żnińskiego odrestaurowany w roku 1628, a następnie w 1784 r.. 17 października 1837 r. do parafii Psarskie zostaje przyłączona parafia Zajączkowo. Kościół ma styl późnogotycki, orientalny, murowany z cegły glazurowanej w dekoracyjne romby w układzie polskim. Salowy, czteroprzęsłowy, zamknięty od wschodu trójbocznie. Wieża kwadratowa odrestaurowana w latach 1840, 1940 i 2000. Położona od zachodu, w jej dolnej części znajduje się kruchta. Od północy znajduje się piętrowa, barokowa zakrystia i kruchta, przebudowane prawdopodobnie w roku 1784. Nad zakrystią znajdowała się loża otwierana na prezbiterium arkadą o łuku koszykowym (obecnie zamurowana). Wnętrze kościoła zwieńczone zostało sklepieniem gwiaździstym, natomiast w zakrystii i kruchcie północnej znajduje się sklepienie kolebkowe z lunetami. Ściany wnętrza rozczłonkowane profilowanymi wnękami ostrołukowymi między płaskimi filarami przyściennymi. We wnękach od wschodu i południa znajdują się okna ostrołukowe z przepięknymi witrażami. Elewacja kościoła nieotynkowana. Pod gzymsem znajduje się fryz ze skośnie ustawionych cegieł. W kruchcie i loży nad zakrystią są okna barokowe o dekoracyjnym wystroju. Od północy znajduje się cylindryczna wieżyczka ze schodami, a od południa późniejsza niska, cylindryczna, przybudówka mieszcząca składzik. Wieża rozczłonkowana w dolnej kondygnacji blendami o łuku zaostrzonym, w górnej dużymi prostokątnymi płyciznami zamkniętymi łukiem oślego grzbietu, wypełnionymi dwułucznymi i kolistymi płyciznami z profilowanej cegły. Dach dwuspadowy, kryty dachówką, na zakrystii i kruchcie jednospadowy. Parapet ze sterczynami wieńczący wieżę oraz jej hełm ostrosłupowy z około 1840 r. Trzy portale późnogotyckie z końca XV w. z profilowanej cegły, w wieży z kruchty północnej do nawy oraz z nawy na wieżyczkę ze schodami. Wyposażenie wnętrza późnobarokowe z około 1784 r. Ołtarz główny stiukowy, architektoniczny, z rzeźbami św. Grzegorza i Ambrożego oraz Boga Ojca i aniołów w zwieńczeniu. Dwa ołtarze boczne, analogicznie z obrazami Św. Józefa i Antoniego oraz Św. Kazimierza i Jana Nepomucena w zwieńczeniu. Chór drewniany, o balustradzie lekko wybrzuszonej wsparty na dwóch kanelowanych kolumnach. Prospekt organowy, zwieńczony rokokowym wazonem z herbem Kwileckich. Po prawej stronie znajduje się nagrobek z około 1784 r. prawdopodobnie Rafała Żnińskiego, kasztelana poznańskiego zmarłego z 1770 r. Przyścienny, stiukowy bez inskrypcji, na tle piramidalne zwieńczonej ruiny ozdobionej kolumnami i roślinnością stoi postać Chronosa. Obok trumna i strzaskane kolumny a w zwieńczeniu owalny portret zmarłego. Przed I wojną światową niedaleko kościoła znajdował się cmentarz . Nie wiadomo o nim zbyt wiele. Niektórzy pamiętają, że został rozebrany w 1909r.
