04/10/2026
LETËR BARITORE
NGJALLJA E ZOTIT TONË JESU KRISHT
PASHKA 2026
† THEOFANI
Nga Mëshira e Perëndisë
Peshkop i Filomilisë
dhe i Peshkopatës Ortodokse Shqiptare të Amerikave
Klerikëve të nderuar dhe besimtarëve të dashur të krishterë ortodoksë, bij dhe bija anëtarë, mbështetës, dashamirës dhe miq të Peshkopatës Ortodokse Shqiptare të Amerikave.
Hir, Mëshirë, Paqe dhe Gëzim nga Zoti ynë Jesu Krisht dhe nga ne, bekime atërore!
Shumë të dashur në Zotin tonë të ngjallur Jesu Krisht,
"Kjo është dita që e bëri Zoti; le të gëzohemi dhe të ngazëllohemi në të." (Psalmi 117:24).
E falënderojmë me mirënjohje Perëndinë së Plotfuqishëm që na ka mëshiruar dhe na ka ndihmuar të arrijmë përsëri “festën e festive”, festën e madhe të Ngjalljes së Zotit tonë Jesu Krisht, ose siç e quajmë zakonisht: Pashka e Shenjtë. Vetë emri “Pashkë” do të thotë kalimi nga toka në qiell, nga vdekja në jetë, nga skllavëria e mëkatit në shpëtim, nga errësira në dritë. Gëzimi ynë në këtë rast është edhe më i madh, pasi nga Ngjallja e Zotit ne dimë “të gjitha gjërat që janë të vërteta, të gjitha gjërat që janë të ndershme, të gjitha gjërat që janë të drejta, të gjitha gjërat që janë të pastra, të gjitha gjërat që janë të dashura, të gjitha gjërat që janë me reputacion të mirë” (Filipianëve 4:8). Nga kjo kuptojmë gjithashtu se natyra jonë, e korruptuar nga mëkati, u ngjall dhe u ripërtëri nëpërmjet sakrificës dhe Ngjalljes së Shpëtimtarit Jesu Krisht. Shpresa që buron nga Ngjallja e Zotit, nga fitorja e jetës mbi vdekjen, shpresa që ngroh dhe ndriçon shpirtin tonë, që u dha guxim Apostujve të Shenjtë në përhapjen e mësimit të Tij të shenjtë, është ngjallja e përgjithshme, siç thotë Apostulli i Shenjtë Pavli: “Tani Krishti u ngjall prej së vdekurish, fryti i parë i atyre që kanë fjetur. Sepse, ashtu si vdekja erdhi nëpërmjet një njeriu, gjithashtu edhe ngjallja e të vdekurve erdhi nëpërmjet një njeriu. Dhe ashtu si të gjithë vdesin në Adamin, po ashtu të gjithë do të ngjallen në Krishtin” (1 Korintasve 15:20-22). Ngjallja e Shpëtimtarit na jep të gjithëve ne që besojmë dhe rrëfejmë mësimin e Tij të shenjtë bindjen se edhe ne do të ngjallemi kur Zoti të vijë “në lavdi për të gjykuar të gjallët dhe të vdekurit”. Vdekja për të krishterin e mirë është vetëm një kalim nga kjo jetë tokësore dhe kalimtare në jetën e përjetshme, kështu që nuk frikëson më askënd.
Të dashur vëllezër dhe motra në Krishtin Zot,
Ai që mundohet nga një sëmundje e rëndë dhe dobësohet nga vuajtja, mbushet me shpresë kur ndjen se ilaçet që merr ia qetësojnë dhimbjen. Por, meqenëse nga dashuria e madhe për krijesat e Tij, Perëndia dërgoi Birin e Tij të Vetëmlindur në botë për të kërkuar dhe shpëtuar të humburit, aq më shumë jemi të detyruar ta duam Perëndinë, të zbatojmë urdhërimet e Tij dhe të përmbushim vullnetin e Tij në të gjitha gjërat. Fatkeqësisht, më shumë se një herë prirjet për vepra të liga pushtojnë disa prej nesh, dhe dëshira për të bërë gjithçka që është e mirë pengohet “nga epshi trupor dhe epshi i syve" (1 Joanit 2:16). Ata që nuk mund t'i kapërcejnë fatkeqësitë e natyrës nuk do të jenë në gjendje të tregojnë me veprat e tyre se e duan Perëndinë dhe për këtë arsye nuk i japin Atij lavdinë që Ai meriton.
Prandaj, le të dëbojmë nga shpirtrat tanë “zemërimin, tërbimin, ligësinë, blasfeminë, gjuhën e ndyrë” (Kolosianëve 3:8). Le të largojmë dëshirat dhe pasionet e liga që pengojnë dhe devijojnë nga rruga që të çon te Perëndia. Prandaj, le të veshim veten “si të zgjedhur të Perëndisë me dhembshuri, mirësi, përulësi, butësi dhe durim” (Kolosianëve 3:12). Ashtu si pranvera pas mpirjes së dimrit i thërret në jetë gjelbërimin dhe lulet që zbukurojnë fushat, pyjet dhe pemishtet, ashtu edhe shpirtrat tanë në festën e ndritshme të Ngjalljes së Zotit le të zbukurohen me vepra të mira, të këndshme për Perëndinë, me virtytet e besimit, shpresës dhe dashurisë, me mirësi, përulësi, drejtësi, të vërtetë dhe mëshirë në mënyrë që të provojmë se jemi dhe “ecim si bij të dritës” (Efesianëve 5:8). Vetëm ai që e drejton shpirtin e tij me dashuri ndaj vuajtjeve të të afërmit të tij, vesh të zhveshurit, ushqen të uriturit, viziton të sëmurët, vetëm ai që dëshiron paqe dhe vullnet të mirë midis njerëzve, vetëm ai është besimtari i vërtetë, që përmbush vullnetin e Perëndisë dhe që “ecën në dashuri”.
Në lindjen e Tij, engjëjt kënduan “paqe dhe mbi njerëzit mirëdashje”, dhe para pësimeve të Tij Ai la si dëshmi për dishepujt e Tij edhe paqen. Prandaj, mësimet e Shpëtimtarit janë mësimet e dashurisë dhe paqes, nga të cilat rrjedh se çdo i krishterë është i detyruar të “largohet nga e keqja dhe të bëjë vetëm të mirën, të kërkojë paqen dhe ta ndjekë atë” (Psalmi 33:13-15). Megjithatë, ka disa që “e duan të keqen më shumë se të mirën dhe gënjeshtrën më shumë se fjalën e së vërtetës” (krahaso Psalmi 1:2 dhe 5), të cilët janë të shqetësuar vetëm për shumëzimin e pasurisë së tyre, forcimin dhe shtrirjen e pushtetit të tyre mbi njerëzit e tjerë, të cilët përgatisin mjetet e nevojshme për shkatërrimin e vendbanimeve njerëzore dhe vrasjen e miliona njerëzve të pafajshëm. Këta nuk i kushtojnë vëmendje fjalës së Shpëtimtarit i cili thotë: “Të gjithë ata që nxjerrin shpatën, nga shpata do të vdesin” (Mateu 26:52). Tani, kur pranvera ka ardhur, kur Krishti është ngjallur, kur e gjithë natyra vesh rrobën e festimit, nga më i vogli te më i madhi, le ta vemë veten në shërbim të mirëkuptimit dhe paqes midis nesh (krahaso Romakëve 14:19). Le ta duam njëri-tjetrin, “le t’u themi vëllezërve tanë dhe atyre që na urrejnë”, sepse vetëm duke vepruar dhe duke punuar në këtë mënyrë, Perëndia do të jetë me ne dhe ne do të jemi në gjendje të ndalojmë prirjet tona drejt së keqes.
Të dashur të Krishterë Ortodoksë,
Nga ajo që është treguar, kuptojmë se drita që na solli Krishti përfaqëson një udhërrëfyes dhe një ndihmë për jetën e përditshme. Ai gjithashtu na tha: “Unë jam drita e botës; kushdo që më ndjek Mua nuk do të ecë në errësirë, por do të ketë dritën e jetës” (Joani 8:12). Të lumtur jemi ne nëse në shpirtin tonë do të lindë besimi se ajo që tha Zoti Perëndi dhe Shpëtimtari ynë Jezu Krisht do të bëhet e vërtetë. Prandaj, le të përpiqemi, në “këtë festë të festave dhe festën e festave”, në “Pashkën shpëtuese të Perëndisë”, të tregojmë përmes veprave tona se kjo festë e pakrahasueshme “një nga festat, mbretëreshë dhe zonjë” për ne të krishterët, është një ligj moral sipas të cilit të zgjidhim fillin e jetës sonë tokësore dhe t’i lutemi Perëndisë që të mund të kryejmë gjithmonë vetëm vepra të mira, që i pëlqejnë Perëndisë dhe njerëzve tanë.
Le të mos harrojmë t’i lutemi Perëndisë, i cili “na nxori nga vdekja në jetë”, që të derdhë bekimin e Tij të shenjtë dhe dhuratat e Tij të pasura mbi ne dhe familjet tona, mbi të gjithë popullin dhe mbi vendin tonë të çmuar në të cilin lavdërohet emri i Perëndisë.
Duke ju uruar të gjithëve, Pashkën e Shenjtë të bekuar me paqe, shëndet dhe në të gjitha rritje shpirtërore, ju përshëndesim ashtu si Apostujt e Shenjtë, drejtuar Grave të shenjta Miro-prurëse, me urimin e Krishterë: KRISHTI U NGJALL!
I juaji me lutje në Zotin dhe Perëndinë e Ngjallur Jesu Krisht, Shpëtimtarin tonë,
† THEOFANI
i Filomilisë dhe Dioqezës Ortodokse Shqiptare të Amerikave
