11/12/2022
For English please scroll down
«Κυριακή των Προπατόρων».
Η Κυριακή των Προπατόρων ή αλλιώς Κυριακή των Αγίων Προπατόρων του Ιησού Χριστού, είναι κινητή εορτή που εορτάζεται πάντα Κυριακή και πάντα την δεύτερη Κυριακή προ των Χριστουγέννων. Η αρχή υπολογισμού είναι η 11η Δεκεμβρίου. Αν η 11η Δεκεμβρίου τύχει καθημερινή τότε η εορτή μετατίθεται την επόμενη Κυριακή
Λίγες ημέρες πριν την μεγάλη εορτή της Ενσαρκώσεως του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού υπό της Παρθένου Μαρίας, και μας προβάλλει η Εκκλησία μας τους Προπάτορες, οι οποίοι στους αιώνες ευαρέστησαν το Θεό, προφήτευαν και ανέμεναν την εν σαρκί φανέρωση του Υιού και Λόγου του Θεού, την τελείωση δηλαδή της Παλαιάς Διαθήκης και την έλευση της χάριτος.
Ποιοί είναι οι Άγιοι Προπάτορες; Είναι όλοι οι Πατριάρχες, Κριτές, Προφήτες και Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης. Δηλ. οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα, ο Ενώχ, ο Νώε, ο Μελχισεδέκ, οι δώδεκα Πατριάρχες και κυρίως ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, οι Προφήτες Μωυσής, Ααρών, Ιησούς του Ναυή, Σαμουήλ, Δαυίδ, Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ και οι τρεις Παίδες, Ηλίας, Ελισσαίος, Ζαχαρίας και τέλος ὁ Βαπτιστής Ιωάννης ο Πρόδρομος.
Σκοπός της Κυριακής των Προπατόρων είναι να προβάλει και να τιμήσει τους κατά σάρκα προγόνους του Χριστού, οι οποίοι δέχθηκαν την κλήση του Θεού, ώστε να γίνουν συνεργοί στο Μυστήριο της εν Χριστώ σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Πρόκειται για ανθρώπους που, ενώ έζησαν στην προ Χριστού μακραίωνη περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, στον κόσμο του νόμου και όχι της χάριτος, είχαν προσανατολισμένη την ζωή τους στην προοπτική της ελεύσεως του Σωτήρα, βιώνοντας, με τον τρόπο αυτό, ζωή εν Χριστώ, προ Χριστού. Πρόκειται για ανθρώπους που βίωσαν την προσωπική τους δικαίωση και την επιβεβαίωση της πίστης τους με την Γέννηση, την Σταύρωση και την εκ νεκρών Ανάσταση του αναγγελμένου από τον Θεό Σωτήρα, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
Είναι γνωστό ότι από τον Αβραάμ γεννήθηκε ο Ισαάκ, από τον Ισαάκ γεννήθηκε ο Ιακώβ και από τον Ιακώβ γεννήθηκε ο Ιούδας, από την φυλή του οποίου γεννήθηκε ο Χριστός και οι υπόλοιποι αδελφοί του Πατριάρχες. Γι’ αυτό, λοιπόν, οι θεοφόροι πατέρες μας και διδάσκαλοι επιτελούν σήμερα την μνήμη του θείου Αβραάμ, επειδή υπήρξε προπάτωρ του Χριστού. Αυτή τη μνήμη μας παρέδωσαν να επιτελούμε κι εμείς, όχι μακριά και σε διάστημα πολλών ημερών, αλλά κοντά στην κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Αρχικά, οι προπάτορες του Ιησού γιορτάζονταν την Κυριακή πριν από τα Χριστούγεννα. Η διεύρυνση του εορτολογικού περιεχομένου της Κυριακής προ των Χριστουγέννων επέφερε τη διχοτόμηση της Κυριακής αυτής και τη μετάθεση μέρους του θέματός της στην προ αυτής Κυριακή. Έτσι, οι Κυριακές των Αγίων Πατέρων έγιναν δύο και για να διακρίνονται η μία από την άλλη, η μία, η παλαιότερη, ονομάσθηκε «Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως» και η άλλη διατήρησε το παλαιό της όνομα «Κυριακή των Αγίων Πατέρων», που για να μη συγχέεται με τις Κυριακές των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων έλαβε το όνομα «Κυριακή των Προπατόρων»
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Sunday of the Holy Forefathers
Dear brothers and sisters, two weeks before the feast of the Nativity of Christ, our Holy Orthodox Church reminds us that the feast is approaching and prepares us to greet it worthily. On this first preparatory week before the feast, the Church remembers the saints who lived before the Birth of Christ—the Old Testament prophets and all the pious people who with faith awaited the coming of the Savior, which is why this week is called the week of the forefathers. By this remembrance the Church takes us mentally to Old Testament times, to the times that led up to the appearance of the God-promised Redeemer; and in order to encourage us to morally purify ourselves, it sets before us a whole host of great forefathers who shone by their God-pleasing life.
All the forefathers lived by hope in the Redeemer Who would come, and they continually expressed their faith in Him. But while a small number of pious people awaited the coming of Christ the Savior on earth and accepted Him, a large portion of the God-chosen people of Israel did not accept Christ the Savior, rejected God’s voice and care for their salvation, and deprived themselves of eternal blessed life, about which we read today in the Holy Gospels.
The Holy Evangelist Luke tells how the Lord Jesus Christ reclined at a feast given by one the chiefs of the Pharisees, and how one of the others sitting there said, Blessed is he that shall eat bread in the kingdom of God (Lk. 14:15)!
This parable relates very closely to the Jews and pagans contemporary to our Lord Jesus Christ, who over the course of many centuries had been prepared by the action of Divine Providence to receive the Savior and enter Christ’s Church, and who out of their stubborn unbelief, because of the attraction of mundane cares and sinful pleasures, nevertheless did not wish to appear at the wedding feast of the Son of God, and did not enter the bosom of His Holy Church. The Bridegroom Himself of the Church, and His friends, the holy Apostles and Prophets, called them to the path of repentance and salvation in Christ Jesus.
After those called were shown to be unworthy of the wedding feast, God’s Servant invites at His Master’s behest all the poor, halt, lame, and blind, who respond thankfully to the invitation to enter the feast and become participants in the great supper. By the poor, halt, blind, and lame are meant the people who really do have natural faults, who respond with great eagerness to the divine invitation to follow the Lord and acquire the Heavenly Kingdom.
We can understand the poor and wretched people to be those who are imperfect in the moral and spiritual sense; people who are sunk in error and vice, not gifted by nature with virtues, and who nevertheless responded to their Lord’s call to repentance, and who will enter first into the Kingdom of God.
Although this parable is, as we have said, very closely related to Jesus Christ’s contemporaries, it is also closely related to all of us. If we only listen to the voice of our conscience, each of us will find an image of our own relationship to Christ’s Church and to our own eternal salvation. From the parable we see that to the supper are first invited people who are involved in lawful labors and enjoying innocent familial joys—which are not an insult to God’s goodness, because the Lord Himself gave the commandment to labor, and to have a wife. Nevertheless, the fate of these people involved in lawful labor and innocent pleasures finishes very regrettably. It all ends for them with the loss of their participation in the eternal royal feast, and they perish. For what? Of course, they are not condemned for laboring and enjoying family life, but because amidst their mundane cares and worries they were haughty about their honored positions. Passionately attached to their labors, trades, and joys, they forgot about their duty of obedience and honor towards their Lord, and disdained the invitation to His feast.
There can be such people among us, dear brothers and sisters, who possess obvious good qualities, merits, and virtues, but spend their time in various labors and occupations, entertain themselves with innocent pleasures and joys; and in their labors and joys they completely forget about God and their obligations to Him. Proudly hoping in their righteousness, they consider themselves to have no need of God’s mercy, gifts, and graces; they resolutely refuse works of self-denial and obedience to God, and remain deaf to every call to salvation.
Holy Forefathers and Fathers, pray to God for us!
May the Lord be with you always
