26/01/2026
การยึดเกาะของพระคุณในวันพรุ่งนี้ที่ไม่อาจหยั่งรู้
“จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวหรือครั่นคร้ามเขาเลย เพราะว่าผู้ที่เสด็จไปกับท่านคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน พระองค์จะไม่ทรงปล่อยท่านให้ล้มเหลวหรือทอดทิ้งท่านเสีย” ฉธบ. 31:6
ข้าพเจ้าสงสัยว่า ท่านเคยยืนอยู่บนขอบเหวแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตบ้างหรือไม่? ในขณะที่อดีตอันคุ้นเคยกำลังเลือนหายไปเบื้องหลัง และอนาคตทอดตัวยาวออกไปเหมือนถิ่นทุรกันดารอันกว้างใหญ่ที่ปกคลุมด้วยหมอก
บางทีอาจเป็นวันที่ท่านออกจากบ้านเพื่อไปมหาวิทยาลัย เช้าวันแต่งงาน หรืออาจจะเป็นโอกาสที่หม่นหมองกว่านั้น คือการยืนอยู่ข้างหลุมศพ และสงสัยว่าชีวิตจะดำเนินต่อไปได้อย่างไรโดยไม่มีคนที่รัก
มีความรู้สึกวิงเวียนเป็นพิเศษที่เราสัมผัสได้ในพิกัดเหล่านั้นใช่ไหม?
ความรู้สึกวูบในท้องที่คอยตั้งคำถามว่า “ฉันจะมีเรี่ยวแรงพอที่จะเอาชีวิตรอดจากสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปหรือไม่?”
เราไม่ใช่คนแรกที่รู้สึกสั่นสะท้านเช่นนี้
วันนี้ ให้เราย้อนกลับไปที่ที่ราบโมอับ ไปยังชนชาติหนึ่งที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ประชากรอิสราเอลตั้งค่ายอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน
เบื้องหลังของพวกเขาคือการร่อนเร่ตลอดสี่สิบปี คือมานา คือเสาเมฆและเสาเพลิง แต่ที่สำคัญกว่านั้น เบื้องหลังของพวกเขาคือการนำของโมเสส
โมเสส ชายผู้ได้สนทนากับพระเจ้าแบบหน้าต่อหน้า มีอายุได้หนึ่งร้อยยี่สิบปีแล้ว
เขาเพิ่งประกาศด้วยความเด็ดขาดที่สะเทือนไปทั้งแผ่นดินว่า “วันนี้ข้าพเจ้ามีอายุได้ร้อยยี่สิบปีแล้ว ข้าพเจ้าจะเข้าออกต่อไปอีกไม่ได้” (ฉธบ. 31:2)
เขากำลังจะจากไป และอิสราเอลกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับชาวคานาอันโดยปราศจากคนกลางเพียงคนเดียวที่พวกเขาเคยรู้จักมาตลอดชีวิต
ในสภาวะที่ว่างเปล่าซึ่งเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความกลัวนี้เอง ที่โมเสสได้กล่าวถ้อยคำอันทรงพลังในเฉลยธรรมบัญญัติ 31:6 ว่า:
“จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวหรือครั่นคร้ามเขาเลย เพราะว่าผู้ที่เสด็จไปกับท่านคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน พระองค์จะไม่ทรงปล่อยท่านให้ล้มเหลวหรือทอดทิ้งท่านเสีย”
ท่านเห็นไหมว่า แท้จริงแล้วหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติคือบทเทศนา—บทเทศนาอำลา ชื่อของหนังสือนี้มีความหมายว่า “ธรรมบัญญัติครั้งที่สอง” หรือการทบทวนพระบัญญัติซ้ำอีกครั้ง
โมเสสกำลังเทศนาแก่คนรุ่นใหม่ที่จำเป็นต้องรู้ว่า พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขาก็ทรงเป็นพระเจ้าแห่งอนาคตของเขาเช่นกัน
ขอให้สังเกตตรรกะในการหนุนใจของโมเสสให้ดี มันน่าทึ่งมาก เขาออกคำสั่งว่า: “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด”
หากข้าพเจ้ากล่าวเช่นนั้นกับท่านท่ามกลางความวิตกกังวล ท่านอาจตอบกลับมาอย่างสมเหตุสมผลว่า “แต่ข้าพเจ้าไม่ได้เข้มแข็ง! นั่นแหละคือปัญหา ข้าพเจ้าอ่อนแอ ข้าพเจ้าเปราะบาง และข้าพเจ้ากำลังหวาดกลัว”
หากนี่เป็นเพียงการพูดปลุกใจเชิงศีลธรรม มันคงเป็นเรื่องที่กดขี่เราอย่างมาก มันจะเป็นธรรมบัญญัติที่ปราศจากข่าวประเสริฐ
แต่โมเสสไม่ได้หยุดอยู่แค่คำสั่ง เขาวางคำสั่งนั้นไว้บนฐานของพระสัญญา และเขาวางพระสัญญานั้นไว้บนพระลักษณะของพระเจ้า
“เพราะว่าผู้ที่เสด็จไปกับท่านคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน”
ความเข้มแข็งที่อิสราเอลต้องการนั้นไม่ได้หาได้จากการมองย้อนกลับไปข้างในตัวเอง โดยการพยายามรีดเค้นความมั่นใจในตนเองหรือการคิดบวกออกมา
ความเข้มแข็งของพวกเขานั้นมาจากแหล่งอื่นโดยสิ้นเชิง
มันพบได้จากการมองออกไปข้างนอกและมองขึ้นไปข้างบน เหตุผลที่พวกเขาใจกล้าได้ไม่ใช่เพราะพวกเขาเก่งกาจ แต่เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้สูงสุด (Sovereign)
ในภาษาฮีบรูต้นฉบับมีการเน้นย้ำที่ยอดเยี่ยมมาก
มันสื่อว่าพระเจ้าไม่ได้เพียงแค่ส่งพวกเขาข้ามแม่น้ำจอร์แดนในขณะที่พระองค์ทรงเฝ้าดูอยู่อย่างปลอดภัยจากบนฝั่ง
หามิได้ พระองค์ทรงเป็นผู้ที่ยาตราทัพอยู่ในกองหน้า องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้สูงสุด พระผู้สร้างสุดปลายแผ่นดินโลก ทรงเป็นผู้ที่ย่างก้าวเข้าสู่สิ่งที่ไม่รู้เป็นคนแรก
และตามมาด้วยคำปฏิเสธซ้ำสอง (double negative) ซึ่งเป็นพระสัญญาที่ค้ำจุนธรรมิกชนมาตลอดสามพันปี: “พระองค์จะไม่ทรงปล่อยท่านให้ล้มเหลวหรือทอดทิ้งท่านเสีย”
คำว่า “ปล่อยให้ล้มเหลว” (leave) ในที่นี้สื่อถึงความคิดของการทำของหลุดมือ หรือปล่อยให้สิ่งนั้นหมดสิ้นชีวิตไป และคำว่า “ทอดทิ้ง” (forsake) บ่งบอกถึงการละทิ้งใครบางคนไว้กับศัตรู
พระเจ้ากำลังตรัสผ่านโมเสสว่า “เราจะไม่ทำเจ้าหลุดมือ เราจะไม่คลายการยึดเกาะในตัวเจ้า เราจะไม่ละทิ้งเจ้าไว้กับฝูงสุนัขป่า”
เรามักพูดถึงความเพียรพยายาม (perseverance) ว่าเป็นการที่เรายึดเกาะพระเจ้าไว้ และนั่นก็มีความจริงอยู่ส่วนหนึ่ง
แต่ความจริงที่ลึกซึ้งกว่านั้นคือ เราเพียรพยายามอยู่ได้ก็เพราะเราได้รับการสงวนรักษาไว้ (preserved) เรายึดพระองค์ไว้ก็เพราะพระองค์ทรงยึดเราไว้ ดังเพลงบทหนึ่งที่ร้องว่า “พระองค์จะยึดข้าไว้มั่น” (He will hold me fast)
ตอนนี้ ท่านอาจกำลังคิดว่า “นั่นเป็นพระสัญญาที่วิเศษสำหรับโยชูวาและอิสราเอลในขณะที่พวกเขาเผชิญหน้ากับยักษ์ในคานาอัน
แต่สำหรับข้าพเจ้าล่ะ? ข้าพเจ้าไม่ใช่ยอดนักรบยุคสำริดที่กำลังไปยึดครองแผ่นดินเสียหน่อย”
แต่นี่คือความงดงามของพระคัมภีร์ที่ส่องสว่างอย่างยิ่ง พระสัญญานี้ไม่ได้หยุดอยู่ที่เฉลยธรรมบัญญัติ
แต่มันเดินทางผ่านเวลาหลายศตวรรษ โดยกระแสแห่งพระคุณของพระเจ้า จนกระทั่งมาวางอยู่บนตักของคริสตจักรในพันธสัญญาใหม่
ผู้เขียนพระธรรมฮีบรูในบทที่สิบสาม ได้ยกข้อพระธรรมข้อนี้มากล่าวแก่คริสเตียนธรรมดาที่กำลังเผชิญกับการข่มเหงและความยากจน ท่านกล่าวว่า “ท่านจงละเว้นจากการรักเงิน จงพอใจในสิ่งที่ท่านมีอยู่ เพราะว่าพระองค์ได้ตรัสว่า ‘เราจะไม่ละท่านหรือทอดทิ้งท่านเลย’”
และที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น เราเห็นความสำเร็จสมบูรณ์ของเรื่องนี้ในองค์พระเยซูคริสต์เจ้า
ท่านจำได้ไหมว่าชื่อ “โยชูวา” แท้จริงแล้วเป็นรูปแบบภาษาฮีบรูของชื่อ “เยซู” (Yeshua) ยาห์เวห์ทรงช่วยให้รอด
โยชูวาคนแรกนำประชากรเข้าสู่การพักสงบชั่วคราวในคานาอัน แต่เขาไม่สามารถจัดการกับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดได้—นั่นคือบาปในใจของพวกเขาเอง
แต่โยชูวาผู้ยิ่งใหญ่กว่า คือองค์พระเยซูคริสต์เจ้าของเรา ทรงเสด็จมาเพื่อนำเราเข้าสู่การพักสงบที่แท้จริงของพระเจ้า
พระองค์ทรงข้ามแม่น้ำจอร์แดนแห่งความตายอันมืดมิดเพื่อเรา พระองค์ทรงเผชิญหน้ากับยักษ์แห่งบาปและซาตาน รวมถึงพระพิโรธของพระเจ้าบนกางเขน
และที่นั่น ในความมืดมิดแห่งเนินเขาคัลวารี พระองค์ทรงถูกทอดทิ้ง เพื่อที่เราจะไม่ต้องถูกทอดทิ้งเลย พระองค์ทรงร้องว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ทำไมพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย?” เพื่อที่ท่านและข้าพเจ้าจะได้ยินพระบิดาตรัสว่า “เราจะไม่ทอดทิ้งเจ้าเลย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม”
นี่คือรากฐานข่าวประเสริฐของเฉลยธรรมบัญญัติ 31:6 เรามีพระเจ้าผู้ทรงผูกพันพระองค์เองไว้กับเราในพันธสัญญาแห่งโลหิต
ดังนั้น เรื่องนี้ประยุกต์ใช้กับเราอย่างไรในวันนี้ ในวันจันทร์ที่วุ่นวายและเร่งรีบ?
มันหมายความว่าเมื่อเรามองไปยังเก้าอี้ที่ว่างเปล่าบนโต๊ะอาหาร หรือรายงานทางการแพทย์ที่น่ากลัว หรือภาระหน้าที่การงานที่ท่วมท้น เราไม่จำเป็นต้องเค้นความกล้าหาญที่เสแสร้งขึ้นมา
เราได้รับอนุญาตให้อ่อนแอในตัวเราเองได้ ตราบเท่าที่เราเข้มแข็งในองค์พระผู้เป็นเจ้า
ข้าพเจ้าสงสัยว่า วันนี้ท่านกำลังเผชิญกับ “แม่น้ำจอร์แดน” อยู่หรือไม่? สถานการณ์ที่รู้สึกว่าใหญ่เกินตัวสำหรับท่าน?
การประยุกต์ใช้ข้อเขียนนี้คือ ให้ละสายตาจากยักษ์เหล่านั้นและจ้องมองไปที่พระผู้พิชิตยักษ์
เพื่อเตือนใจที่สั่นระรัวของท่านถึงพระเจ้าผู้สูงสุดผู้เสด็จไปกับท่าน
ในมัทธิว 28 ก่อนที่พระเยซูจะเสด็จขึ้นสู่สวรรค์—ซึ่งเป็นอีกช่วงเวลาของการจากลา คล้ายกับตอนที่โมเสสไปจากอิสราเอล—พระองค์ทรงมอบหมายงานแก่เหล่าสาวกซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยด้วยกำลังของมนุษย์:
“จงออกไปสร้างสาวกจากทุกชนชาติ”
แต่ท่านจำได้ไหมว่าพระองค์ทรงจบประโยคอย่างไร? พระองค์ทรงย้อนกลับไปที่เฉลยธรรมบัญญัติ หยิบพระสัญญาโบราณนี้ขึ้นมา และประทับตราด้วยสิทธิอำนาจแห่งพระเจ้าของพระองค์เอง:
“และนี่แน่ะ เราจะอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอไป จนกว่าจะสิ้นยุค”
พระเจ้าองค์เดียวกับที่ดำเนินไปพร้อมกับโยชูวา ทรงดำเนินไปพร้อมกับท่านโดยพระวิญญาณของพระองค์
พระองค์ไม่ใช่เพื่อนที่อยู่ด้วยแค่ในวันที่อากาศแจ่มใส แต่พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้รักษาพันธสัญญา
มีบทเพลงบทหนึ่งในเพลงสิริมงคลเก่าแก่ “รากฐานมั่นคง” (How Firm a Foundation) ที่ถ่ายทอดพระสุรเสียงของพระเจ้าในพระธรรมตอนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ:
“จิตวิญญาณที่พิงพึ่งพระเยซูเพื่อพักสงบ
เราจะไม่—เราจะไม่ปล่อยให้ศัตรูชิงตัวไป
จิตวิญญาณนั้น แม้นรกทั้งสิ้นจะพยายามสั่นคลอน
เราจะไม่—ไม่มีวัน—ไม่มีทางทอดทิ้งเลย”
นั่นคือพระเจ้าแห่งเฉลยธรรมบัญญัติ นั่นคือพระเจ้าแห่งข่าวประเสริฐ และนั่นคือพระเจ้าของเราในวันนี้
======================
The Grip of Grace in the Unknown Tomorrow
I wonder if you have ever stood at the edge of a significant transition in your life, a moment where the familiar past is slipping away behind you, and the future stretches out like a vast, foggy wilderness?
Perhaps it was the day you left home for university, the morning of your wedding, or perhaps a far more dull occasion, standing by a graveside, wondering how life could possibly continue without a loved one.
There is a particular kind of vertigo we feel in those moments, isn't there?
A sinking feeling in the pit of the stomach that asks, “Do I have what it takes to survive what is coming next?”
We are not the first to feel this trembling.
Today, let’s go back to the plains of Moab, to a nation standing on same situation. The people of Israel are encamped on the eastern side of the Jordan River.
Behind them lie forty years of wandering, of manna, of pillars of cloud and fire. But more importantly, behind them lies the leadership of Moses.
Moses, the man who spoke with God face to face, is one hundred and twenty years old.
He has just announced, in a moment of earth-shattering finality, “I am an hundred and twenty years old this day; I can no more go out and come in" (Deut. 31:2).
He is dying. And Israel is about to face the Canaanites without the only mediator they have ever known.
It is into this vacuum of anxiety and fear that Moses speaks these thunderous words in Deuteronomy 31:6:
"Be strong and courageous. Do not fear or be in dread of them, for it is the Lord your God who goes with you. He will not leave you or forsake you."
You see, the book of Deuteronomy is essentially a sermon—a farewell sermon. The name itself means "Second Law," or a repetition of the law.
Moses is preaching to a new generation who needs to know that the God of their fathers is also the God of their future.
Notice carefully the logic of Moses’ encouragement. It is striking, actually. He issues a command: “Be strong and courageous.”
Now, if I were to say that to you in the midst of your anxiety, you might rightly respond, “But I am not strong! That is exactly the problem. I am weak, I am frail, and I am frightened.”
If this were merely a moral pep talk, it would be crushing. It would be law without gospel.
But Moses does not stop at the command. He grounds the command in a promise, and he grounds the promise in the character of God.
"For it is the Lord your God who goes with you."
The strength Israel needed was not to be found by looking inward, by summoning up some reserve of self-confidence or positive thinking.
Their strength was entirely derivative.
It was to be found by looking outward and upward. The reason they could be courageous was not because they were formidable, but because He is sovereign.
In the original Hebrew, there is a wonderful emphasis here.
It implies that God is not merely sending them across the Jordan while He watches safely from the bank.
No, He is the One marching in the vanguard. The Sovereign Lord, the Creator of the ends of the earth, is the One stepping into the unknown first.
And then comes this double negative, a promise that has sustained the saints for three millennia: “He will not leave you or forsake you.”
The word for "leave" here carries the idea of dropping something, or letting it go lifeless. And the word for "forsake" suggests abandoning someone to their enemies.
God is saying, through Moses, "I will not drop you. I will not loosen my grip on you. I will not abandon you to the wolves."
We often speak of perseverance as our holding on to God, and there is a truth to that.
But the deeper truth is that we persevere only because we are preserved. We hold on because He holds us. As we often sing, "He will hold me fast."
Now, you might be thinking, "That was a wonderful promise for Joshua and Israel as they faced the giants of Canaan.
But what about me? I am not a bronze-age warrior conquering a land."
But this is where the beauty of Scripture shines so brightly. This promise does not stay in Deuteronomy.
It travels through the centuries, carried by the current of God's grace, until it lands right in the lap of the New Testament church.
The writer to the Hebrews, in the thirteenth chapter, quotes this very verse to ordinary Christians facing persecution and poverty. He says, “Keep your life free from love of money, and be content with what you have, for he has said, ‘I will never leave you nor forsake you.’”
And even more profoundly, we see the fulfillment of this in the Lord Jesus Christ.
You remember that the name Joshua is actually the Hebrew form of the name Jesus. Yeshua. Yahweh saves.
The first Joshua led the people into a temporal rest in Canaan, but he could not deal with their greatest enemy—the sin in their own hearts.
But the Greater Joshua, our Lord Jesus, came to lead us into the true rest of God.
He crossed the dark Jordan of death for us. He faced the giants of sin and Satan and the wrath of God upon the cross.
And there, in the darkness of Calvary, He was forsaken so that we might never be. He cried out, “My God, my God, why have you forsaken me?” so that you and I could hear the Father say, “I will never, ever forsake you.”
This is the gospel foundation of Deuteronomy 31:6. We have a God who has bound Himself to us in a covenant of blood.
So, how does this apply to us today, on a busy hectic Monday?
It means that when we look at the empty chair at the dinner table, or the intimidating medical report, or the overwhelming demands of our vocation, we do not need to conjure up artificial bravery.
We are permitted to be weak in ourselves, so long as we are strong in the Lord.
I wonder if you are facing a "Jordan" today? A situation that feels too big for you?
The application of this text is to turn your eyes away from the giants and fix them on the Giant-Slayer.
It is to remind your trembling heart of the Sovereign God who goes with you.
In Matthew 28, just before Jesus ascended—another moment of departure, much like Moses leaving Israel—He gave His disciples a task that was impossible in human strength:
“to disciple the nations.”
But do you remember how He ended it? He reached back to Deuteronomy, grabbed this ancient promise, and stamped it with His own divine authority:
"And behold, I am with you always, to the end of the age."
The same God who walked with Joshua walks with you by His Spirit.
He is not a fair-weather friend. He is a covenant-keeping God.
There is a marvelous stanza in that old hymn, How Firm a Foundation, that captures the voice of God in this passage perfectly.
"The soul that on Jesus has leaned for repose,
I will not, I will not desert to its foes;
That soul, though all hell should endeavor to shake,
I’ll never, no never, no never forsake."
That is the God of Deuteronomy. That is the God of the Gospel. And that is your God today.
